woensdag 20 juni 2012

26. Spinning on bulls balls!


If there is one thing I’ve learned this year (except from all the things I discovered about Milan of course), it is that organizing an Italian wedding is EXTREMELY stressful! The To-Do list is endless (compared to this one my 101-Milano-task-list looks like a joke) and every day new things pop up which we had never thought of before. Alex and I pass our days running, organizing and discussing and between ordering the “bomboniere”, checking the booklet for the Mass, stalking guests which still haven’t confirmed and hanging on the phone with hairdressers and caterers, we even find some time to be worried about the weather! Because even if the 14th of July is traditionally supposed to be a beautiful summer day with beautiful summer weather, after having watched liters and liters of water falling out of the sky in the last couple of weeks, we just aren’t so confident anymore.What we need is an extra portion of luck! And where could we better go to find it than in the Galleria Vittorio Emanuele? In the center of this Galleria, the architect Mengoni had a mosaic built of a bull with some very clearly exposed vital parts! Apparently he did this to make fun of the Milanese which he considered to be very cold and stiff people. But the Milanese weren’t that easy to offend and reacted to his provocation by putting their heels in the poor animal’s testicals every time they passed it. Some even started spinning upon them and spread the word that this would bring good luck to the spinner! And this is why even today, you can see rows and rows of people waiting in front of the bull to spin upon his balls! Today we were there to spin with them (sunny weather on the 14th of July, here we come!) and to film the energetic spinners who came after us! Enjoy!

26. Draaien op stierenballen!



Als ik dit jaar één ding geleerd heb (buiten natuurlijk alles wat ik over Milaan ontdekt heb) dan is het wel dat een Italiaans trouwfeest voorbereiden ENORM stresserend is! De To-Do list is eindeloos (dan is mijn 101-Milano-takenlijstje een lachertje) en elke dag duiken er weer nieuwe dingen op waar noch ik noch mijn aanstaande eerder aan gedacht hadden. We lopen dan ook hele dagen te regelen en te discussiëren en tussen het bestellen van bomboniere, het nakijken van misboekjes, het stalken van gasten die maar niet willen bevestigen en het telefoneren met kappers en caterers door vinden we zelfs nog tijd om ons ongerust te maken over het weer. Want 14 juli is normaal gezien een zonnig-weer-zekere zomerdag maar na de liters en liters water die we hier de laatste weken nog uit de lucht hebben zien vallen, zijn we zelfs daar niet echt meer gerust in. We hebben dus een extra portie geluk nodig! En waar kunnen we die beter vinden dan in de Galleria Vittorio Emanuele? Daar liet architect Mengoni namelijk een mozaiek aanleggen van een stier met duidelijk tentoongestelde kroonjuwelen! Dat deed hij blijkbaar om de Milanezen, die hij maar koude, stijve mensen vond, een hak te zetten. Diezelfde Milanezen lieten zich echter niet zo gemakkelijk schofferen en reageerden op de provocatie door elke keer ze de stier passeerden eens flink de hak te zetten in de edele delen van het arme beest en er zelfs sierlijk een rondje op te draaien! Dat zou volgens hen geluk brengen en zo komt het dan dat je ook vandaag nog rijen bezoekers kan zien aanschuiven om even te tollen op de ballen van de stier. Wij draaiden vandaag mee (wedden dat we op onze trouwdag schitterend weer zullen hebben?) en filmden de tollen die na ons kwamen!

25. Looking for crime novel clues in La Stazione Centrale!

We're almost there!
Years ago, I was in Rome at a seminar dedicated to crime novels. At that seminar, some lady held a whole speech about the huge importance of the “non-lieu”, the “not-place” in crime novels. Not-places are places which do exist but are never taken or occupied by someone. That’s to say, places which you will pass or even stands in for a while but in which you would never stay or install yourself for a long time. Train stations or airports or the lobby of a hotel are good examples of this kind of crossing points. Places which are owned by everyone but at the same time also be no one. This lady told her crime novel loving audience that no crime novel could exist without some non-place playing a crucial part in it. If the non-place wasn’t used as the ideal location for the murder itself, it would at least serve as a meeting point for shady characters to exchange information or for the victim to leave a precious indication on who would have killed him. Thinking back of that interesting afternoon in Rome, I walked today to the Central Station of Milan. My guide book described the building as “definitely worth a visit” and I have to say that I agree. Gorgeous statues, hall ways, stair cases, galeries and mosaics turned la Stazione Centrale definitely into the most beautiful way to enter Milan (right from a train that is). For one hour, I couldn’t stop myself taking one picture after the other until some very brawny looking security people started to give me a real dirty look. When I got one of them asking me in a sharp-toned way what I was actually doing, I found myself answering before I knew it that I was examining this non-lieu to find some clues to the solution of my next Milanese crime novel. Since my answer didn’t sound very credible (or at least comprehensible), I took advantage of the perplexed reaction of the security guy to abscond from the Station. I had collected enough information anyways to know who would soon kill him in “Murder on the Milano Express...”!




dinsdag 12 juni 2012

25. Kleerkasten en misdaadromans in La Stazione Centrale!

Bestemming bijna bereikt!

Ooit was ik eens op een congres in Rome over misdaadromans. Een dame stak toen een heel betoog af over het grote belang van de non-lieu, de niet-plaats in de misdaadroman. Niet-plaatsen waren plaatsen volgens haar die wel bestaan maar die niemand inneemt. Plaatsen waar je wel doorloopt maar die je nooit echt gaat betrekken. Zoals stations of vliegvelden of metrohaltes of de lobby van een hotel. Plaatsen die van iedereen zijn maar tegelijk ook van niemand. Volgens haar kon je dus geen misdaadroman openen of één of andere non-lieu zou een hoofdrol spelen in de ontwikkeling van het drama. Ofwel was het de uitgelezen locatie voor de moord zelf, ofwel was het de plek waar louche figuren snel informatie uitwisselden, ofwel liet het slachtoffer er één of andere kostbare aanwijzing achter, enz. Terugdenkend aan die interessante namiddag in Rome, wandelde ik vandaag naar het Centraal Station van Milaan. Dit prachtige gebouw moest volgens mijn gids absoluut bezocht worden en dat bleek inderdaad te kloppen. Wonderbaarlijke beelden, hallen, trappen, gallerijen en mosaieken maakten van la Stazione Centrale echt wel één van de mooiste manieren om Milaan binnen te wandelen (recht van een trein dan). Een uur lang liep ik niks anders te doen dan het ene sublieme detail na het andere te fotograferen tot de mensen van de security me echt wel zéér vies begonnen aan te kijken. Toen ik de bitse vraag kreeg wat ik eigenlijk aan het doen was, antwoordde ik voor ik het wist dat ik deze non-lieu aan het afspeuren was op zoek naar aanwijzingen voor de oplossing van mijn volgende Milanese misdaadroman. Aangezien dat toch niet heel geloofwaardig (of tenminste begrijpbaar) klonk, maakte ik maar snel gebruik van het perplexe gezicht van de security kleerkast om me vliegensvlug uit de voeten te maken. Ik had tenslotte toch al genoeg info verzameld over wie hem binnenkort vermoordt in “Murder on the Milano Express...”!
De indrukwekkende inkomhal...

Antonio Pacinotti... Ik weet niet wat die man precies gedaan heeft
maar daar brei ik wel een mouw aan tegen het einde van mijn volgende misdaadroman.

Of ik verzin een aanwijzing die iets te maken heeft met deze mozaiek?

En laat de moordenaar vervolgens wegrennen via deze trappenhal?

Geen betere plaats voor een moord dan deze lugubere omgeving (de rechtervleugel)!
Op de achtergrond de zijkant van de bekendste toren van Milaan. Wie mijn vorige
blogs ooit gelezen heeft, weet welke!

vrijdag 8 juni 2012

24. Wranglers at Bruce Springsteen’s concert in Milan!


Bruce Springsteen is giving a concert in Milan. My darling is a fan and I have a Milano activity to fulfill on my 101-Milano-task-to-do-list, so off we go to San Siro. Even if I only know three Bruce Springsteen songs, miss out on our second salsa class in a row (I don’t even dare to think of how I’m going to manage next Thursday) and actually hate extremely crowdy events... But all right. Maybe it’s all for the best. Because many friend of mine has given me a look full with disbelief when I confessed never to have attended a giant concert in my life. Apparently people are supposed to dream of doing this every once in a while and are supposed to feel thrilled at the thought of standing in line or staying on the phone for hours and hours to manage to get an entrance ticket. When I tell people that I have never felt such an incontrollable concert urge, they stare at me as if I were some kind of alient and their eyes fill not only with horror but also with pity! As if I’m suffering from some strange and exotic disease or something!
Dirty, dirty Bruce fans! Or not?

But all this is part of the past now since I can now proudly announce to everyone that I have visited the San Siro stadium AND that I have attended a huge concert. You can see straight away that it’s my first time though since I immediately start taking pictures of all the trash that’s lying in front of the San Siro Stadium (what a dirty, dirty Bruce Springsteen fans!), untill Alessandro explains to me that people actually throw their bottles there because the security is asking them to. Apparently you can’t enter the stadium with a closed bottle of water. So either you throw your bottle in front of the feet of the steward, either you get rid of the bottle cap. Another thing I know now!


After entering the stadium, I have to admit that it’s all quite impressive... Waiting for The Boss to come the public starts doing big waves. I try to make a video of this massive choreography but then I see something more interesting to film! Right in front of my nose a couple of fans start a fight because some of them have decided to go and stand in front of some other – seated – Bruce adorers. Fortunately the whole quarrell gets solved right on time so that Bruce doesn’t have to sing in front of a bloodstained public.


As I told you guys before, I almost don’t know anything of the man’s repertoire which makes me a little bit less enthousiast than the people around me who go completely crazy, but I have to admit that Bruce has an unbelievable charisma and proves himself an even greater master in playing the audience than in playing his guitar (which he constantly throws away. Behind him. Over his head. Between his legs. And so on...). The guy gives himself totally to his public and just can’t be stopped anymore. Half an hour after having announced the end of the concert, he still stands jumping and singing on the stage while his fans get crazier and crazier. When he invites a little boy from the audience to get on stage with him and sing together, even I have to give in and melt for this great, great star. I have been to my first giant concert. And Bruce has one more fan...
The Boss on the stage! Milano goes wild!



24. Ambrasmakers bij Bruce Springsteen!

In de bus op weg naar het concert... Ik heb nog geen flauw
idee wat me te wachten staat...
Concert van Bruce Springsteen in Milaan. Een lief dat fan is en een activiteit op mijn 101-Milano-to-do-list die afgewerkt moet worden. Op naar het stadium van San Siro dan maar. Ook al ken ik maar drie liedjes van de man, missen we een tweede salsales op rij (ik hou mijn hart al vast voor volgende donderdag) en heb ik eigenlijk een hekel aan massabedoeningen. Maar goed. Misschien maar beter zo want menig vriend en vriendin heeft me al vol ongeloof aangekeken bij mijn bekentenis dat ik nog nooit in mijn leven naar een megaconcert ben geweest. Dat blijkt namelijk iets te zijn waar iedereen op tijd en stond van hoort te dromen en waarvoor iedereen ooit wel eens in zijn leven bereid hoort te zijn om urenlang in de rij te staan of aan de telefoon te hangen om tickets te bemachtigen. Als ik zeg dat bij mij die drang nog nooit is opgekomen, lijkt het wel of ik terstonds verander in één of ander vreemd buitenaards wezen dat buiten afgrijzen ook nog zoiets als medelijden lijkt op te wekken. Alsof ik lijd aan één of andere vreselijke ziekte of zo.

Vieze, vieze Bruce-fans! Of toch niet?

Maar dat is vanaf nu dus verleden tijd want ik kan nu trots aan iedereen melden dat ik het stadium van San Siro bezocht heb EN deelgenomen heb aan een gigantisch megaconcert. Het is wel te merken dat ik een volledig groentje ben want terwijl ik ijverig foto’s neem van wat ik beschouw als het vuilnis dat de vieze bezoekers van het stadium zomaar voor het stadium op de grond gooien, legt Alessandro me uit dat de mensen dat eigenlijk doen op vraag van de security. Niemand komt San Siro blijkbaar binnen met flesjes water met een dop op. Ofwel gooi je je hele fles aan de voeten van de steward, ofwel vijs je het dopje eraf en krijg je je water toch mee. Weeral iets bijgeleerd.


Binnengekomen in het stadium moet ik toegeven dat het allemaal inderdaad wel heel indrukwekkend is. In afwachting van The Boss (net ontdekt op internet dat dat Bruce’s bijnaam is. Het is nu niet dat zo’n dingen voor mij parate kennis zijn) begint het publiek spontaan waves uit te voeren. Ik probeer er een paar op film vast te leggen tot er voor mijn neus nog iets interessanters gebeurt. Een bende fans die bijna met elkaar op de vuist gaan omdat er een paar rechtop gaan staan voor een rijtje gezeten Bruce-aanbidders. Gelukkig lost het geschil zich net op tijd op om Meneer Springsteen op het podium zien te verschijnen zonder al teveel bloedspatten op mijn kleren te krijgen.

Zoals gezegd ken ik zo goed als niks van de man’s repertoire wat het gebeuren voor mij iets minder enthousiasmerend maakt dan voor de rest van de aanwezigen die volledig uit de bol gaan maar ik moet toegeven dat Bruce een ongelofelijk charisma heeft en al even goed is in het bespelen van zijn duizenden toeschouwers als in het hanteren van zijn gitaar (die hij tijdens het concert een keer of tien weggooid). De man geeft zich helemaal en is gewoon niet meer te stoppen. Een half uur nadat hij het concert voor de eerste keer heeft beëindigd staat hij gewoon nog steeds van katoen te geven en de fans worden met de minuut gekker en gekker. Als hij dan nog een kindje uit de massa optilt en met hem mee laat zingen op het podium moet zelfs ik mijn sceptische strijd staken. Ik heb mijn eerste megaconcert achter de rug. En Bruce heeft een fan bij...