vrijdag 8 juni 2012

24. Ambrasmakers bij Bruce Springsteen!

In de bus op weg naar het concert... Ik heb nog geen flauw
idee wat me te wachten staat...
Concert van Bruce Springsteen in Milaan. Een lief dat fan is en een activiteit op mijn 101-Milano-to-do-list die afgewerkt moet worden. Op naar het stadium van San Siro dan maar. Ook al ken ik maar drie liedjes van de man, missen we een tweede salsales op rij (ik hou mijn hart al vast voor volgende donderdag) en heb ik eigenlijk een hekel aan massabedoeningen. Maar goed. Misschien maar beter zo want menig vriend en vriendin heeft me al vol ongeloof aangekeken bij mijn bekentenis dat ik nog nooit in mijn leven naar een megaconcert ben geweest. Dat blijkt namelijk iets te zijn waar iedereen op tijd en stond van hoort te dromen en waarvoor iedereen ooit wel eens in zijn leven bereid hoort te zijn om urenlang in de rij te staan of aan de telefoon te hangen om tickets te bemachtigen. Als ik zeg dat bij mij die drang nog nooit is opgekomen, lijkt het wel of ik terstonds verander in één of ander vreemd buitenaards wezen dat buiten afgrijzen ook nog zoiets als medelijden lijkt op te wekken. Alsof ik lijd aan één of andere vreselijke ziekte of zo.

Vieze, vieze Bruce-fans! Of toch niet?

Maar dat is vanaf nu dus verleden tijd want ik kan nu trots aan iedereen melden dat ik het stadium van San Siro bezocht heb EN deelgenomen heb aan een gigantisch megaconcert. Het is wel te merken dat ik een volledig groentje ben want terwijl ik ijverig foto’s neem van wat ik beschouw als het vuilnis dat de vieze bezoekers van het stadium zomaar voor het stadium op de grond gooien, legt Alessandro me uit dat de mensen dat eigenlijk doen op vraag van de security. Niemand komt San Siro blijkbaar binnen met flesjes water met een dop op. Ofwel gooi je je hele fles aan de voeten van de steward, ofwel vijs je het dopje eraf en krijg je je water toch mee. Weeral iets bijgeleerd.


Binnengekomen in het stadium moet ik toegeven dat het allemaal inderdaad wel heel indrukwekkend is. In afwachting van The Boss (net ontdekt op internet dat dat Bruce’s bijnaam is. Het is nu niet dat zo’n dingen voor mij parate kennis zijn) begint het publiek spontaan waves uit te voeren. Ik probeer er een paar op film vast te leggen tot er voor mijn neus nog iets interessanters gebeurt. Een bende fans die bijna met elkaar op de vuist gaan omdat er een paar rechtop gaan staan voor een rijtje gezeten Bruce-aanbidders. Gelukkig lost het geschil zich net op tijd op om Meneer Springsteen op het podium zien te verschijnen zonder al teveel bloedspatten op mijn kleren te krijgen.

Zoals gezegd ken ik zo goed als niks van de man’s repertoire wat het gebeuren voor mij iets minder enthousiasmerend maakt dan voor de rest van de aanwezigen die volledig uit de bol gaan maar ik moet toegeven dat Bruce een ongelofelijk charisma heeft en al even goed is in het bespelen van zijn duizenden toeschouwers als in het hanteren van zijn gitaar (die hij tijdens het concert een keer of tien weggooid). De man geeft zich helemaal en is gewoon niet meer te stoppen. Een half uur nadat hij het concert voor de eerste keer heeft beëindigd staat hij gewoon nog steeds van katoen te geven en de fans worden met de minuut gekker en gekker. Als hij dan nog een kindje uit de massa optilt en met hem mee laat zingen op het podium moet zelfs ik mijn sceptische strijd staken. Ik heb mijn eerste megaconcert achter de rug. En Bruce heeft een fan bij...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten