donderdag 31 mei 2012

23. Shopping with ancient Romans and medieval fellows! Only in Via Morigi!


Today my guide book sent me to Via Brisa. The reason of this visit was the fact that Via Brisa is one of the few places in the city where you can find some remains of the Ancient Milan. I found what used to be an imperial palace of the 4th Century, took some pictures and was already ready to go when I spotted something interesting a little bit further: a nice little restaurant, a wine shop and a bookshop! This bookshop wasn’t just any bookshop. It was the Libreria Militare (the Military Bookshop). I imagined a shop full with war novels and a public of weapon loving soldiers, but I couldn’t have been more wrong! This shop is not so much loved by people from the military as it is by ancient Romans and medieval fellows! That’s to say by lovers of experimental archeology who are superpassionate about creating a revival of the past and need some manuals to do this in a scientifically responsible way! These guys need books about ancient clothes, ancient houses, ancient weapons and so much more and the Libreria Militare is having it for them! But Angelo and Federico – the very sympathic storekeepers of this highly original bookstore – have also thought about the women of their special customers! Imagine indeed that you have married a guy who is spending all his time on becoming the exact copy of an ancient Roman or some medieval character! Unions like this aren’t very likely to last if the lady of the house isn’t willing to jump in the historical adventure herself and participate in the whole archeologic enterprise! And how could you help these lovely ladies better than with a whole collection of historical cooking books! The Libreria Militare provides a whole bunch of them and many wife or girlfriend of some experimental archeologist found here the information required to prepare some delicious historically correct meal for their sweethearts! Federico visited some of the historical events his clients organize and tasted the roman dishes of their enthusiast egas. Result: he became even more motivated to find his customers the right material! The Libreria Militare of Via Morigi... Highly recommended I tell you! Whether you are a soldier, an archeologist or a cook!
One day Federico walked into this store as a client. He like it
so much that he simply decided to stay!

Manuals for experimental archeologists! Federico explained me that these people
are extremely serious and take care of every detail. They don't only want to have clothes who look
exactly like the originals but which are also made in exactly the same way. So these archeologists
even study weaving techniques and which products were used to paint the clothing!

But my favorite part of the bookshop is this one! A whole collection of books on food
and cooking in ancient times! Wonderful!!!

23. Shoppen met Middeleeuwers en oude Romeinen! Enkel in Via Morigi!


Vandaag stuurde mijn gids me naar Via Brisa. Daar was namelijk één van de weinige overblijfselen van het antieke Milaan te zien. Ruïnes van een keizerlijk paleis  uit de 4e eeuw. Ik kwam, ik zag en fotografeerde en wilde al bijna weer vertrekken toen ik plots in de verte iets interessants bespeurde. Een leuk restaurantje, een wijnshop en een boekenwinkel! Dichterbij gekomen bleek het niet over zomaar eender wat voor boekhandel te gaan maar wel om La libreria Militare! Een militaire boekhandel dus. Ik stelde me een winkel vol oorlogsromans voor en een publiek van wapenminnende militairen, maar dat  bleek dus voor geen meter te kloppen! Hier komen namelijk voornamelijk oude Romeinen shoppen! Of oude Middeleeuwers! Fans van experimentele archeologie die supergepassioneerd proberen het verleden te doen herleven en hiervoor handleidingen nodig hebben die precies beschrijven hoe oude krijgers eigenlijk leefden. Deze mannen hebben boeken nodig over oude kledij, oude huizen, oude wapenuitrusting, oude werktuigen enzovoort en al die informatie is in de Libreria Militare voorhanden! Maar Angelo en Federico – de sympathieke uitbaters van deze hoogst originele winkel – hebben ook aan de vrouwen van deze speciale klanten gedacht. Beeld je inderdaad maar eens in dat je met zo’n man zit die dag en nacht bezig is met Romein of Middeleeuwer worden! Dat blijft alleen goedgaan als je bereid bent samen met je wederhelft in het historische avontuur te stappen en ook als vrouw je steentje bij te dragen. En hoe kan dat beter dan met een speciale collectie historische kookboeken! Die hebben ze hier dan ook in de Libreria Militare en menig vriendin van een experimentele archeoloog vond hier de nodige inspiratie om op een correcte manier achter de historische kookpotten te gaan staan! Federico bezocht een aantal historische events van zijn klanten, proefde de romeinse gerechten van hun enthousiaste ega’s en was achteraf nog gemotiveerder om zijn klanten van het juiste materiaal te voorzien! La Libreria Militare van Via Morigi... Een aanrader zeg ik jullie! Of je nu militair bent, archeoloog of kokkin!
Federico wandelde hier ooit zelf als klant de boekenwinkel binnen
en had het hier vervolgens zo naar zijn zin dat hij meteen maar besloot te blijven!

Wil je exact weten hoe een Romeinse legioensoldaat eruitzag?
Hier weten ze het je zo te vertellen!
Maar ook vrouwen kunnen hier te weten komen hoe ze op
historisch correcte wijze terug kunnen gaan in de tijd!

En wat ze dan op historisch correcte wijze op tafel kunnen zetten!

donderdag 17 mei 2012

16. Thank God nothing happened in the Parco delle Basiliche!!!

The Tree. 9th of April.

The Tree. Again! 24th of April.

If the writer of my Milano guide book sometimes describes the most beautiful bookshops just to tell me a couple of seconds later that unfortunately they don’t exist anymore, she also sometimes creates little chapters in her 101 Milanese adventure book which are completely useless. Since I have written earlier this week a very boring blogpost, I thought that it might be the best just to continue with the boring stuff so that we can leave it all behind us to head for the more interesting things. So let me describe you my next Milanese adventure even if there is very little to describe!
What was it than that Miss Beltramini thought I really had to do at leeeeeeeeeeeeeeeeeeast 1 time in my life here in Milan? Answer: visiting the Parco delle Basiliche. This is a park which connects the Church of Sant’Eustorgio (where I got rid of my migraine) and the Basilica of San Lorenzo and is supposed to be really worth a visit. On the 9th of April, Alex and I went already to have a look but couldn’t discover anything special (except for one really beautiful tree). On the 26th of April, I went back to the Park on my own (I was around anyways because I was visiting Piazza Vetra) but still I didn’t discover the slightiest thing of interest (except for the same beautiful tree). I was planning on visiting the Parco a third time hoping that something spectacular would happen which I could tell you afterwards, but since I have officially declared this week to be the week of the boring blogposts, that would actually be a big risk!

I mean... imagine me going back and discovering something worldshocking in that piddling, little park... than I would have lost one of my key boring blogposts! And one cannot organize an official week of the boring blogposts with only one little boring blogpost to post! You just can’t do that! It’s against all boring-blogpost-week-ethics! So I won’t go back to the Parco delle Basiliche and I tell you right away – before it is too late – that  there is no place to get bored like the Parco delle Basiliche in Milan. Luckily...


16. Godzijdank is er niets gebeurd in het Parco delle Basiliche!!!


De Boom. 9 april.
Nog steeds De Boom. 24 april.
Zoals de schrijfster van mijn Milano-gids soms prachtige boekenwinkels beschrijft om er daarna aan toe te voegen dat ze helaas niet meer bestaan, zo creëert ze soms ook puntjes in haar 101 Milanese avonturenboek die eigenlijk weinig tot niks voorstellen. Aangezien ik jullie deze week al eens eerder een saaie blogpost heb bezorgd, is het misschien maar het beste dat we ineens doorbijten en ik ook het volgende puntje van mijn To-Do list beschrijf. Niet dat er veel te beschrijven valt maar dan zijn we daar ineens ook weer mee klaar en kunnen we vol goede moed op weg naar interessantere avonturen!
Wat moest ik volgens Mevrouw Beltramini dan wel zeeeeeeeeeeeeeeeker minstens 1 keer in mijn leven in Milaan doen? Het Parco delle Basiliche bezoeken. Dat park verbindt de Sant’Eustorgio kerk (van de migraine) met de Basiliek van San Lorenzo en zou dus het bezoeken waard zijn. Op 9 april waren Alex en ik al eens een kijkje gaan nemen maar zonder veel bijzonders te ontdekken (op één mooie boom na). Op 26 april ben ik nog eens alleen teruggegaan (ik moest toen toch Piazza Vetra bezoeken) maar nog steeds was er niet veel spectaculairders te bespeuren (op diezelfde mooie boom na). Ik wilde dan nog een derde keertje mijn geluk beproeven om jullie toch maar iets interessants te kunnen vertellen, maar aangezien het deze week de week van de saaie blogposts is, zou dat gewoon een risico zijn.
Ik bedoel maar: stel dat ik nog een keer terugga en er plots iets wereldschokkendst gebeurt in dat kleine, onbenullige parkje... dan ben ik wel mijn saaie blogpost kwijt! En geen week van de saaie blogposts met slechts één saaie post! Dat kan je gewoon niet maken! Ik bericht dus nu maar meteen voor het te laat is dat er in het Parco delle Basiliche volgens mij geen bal te beleven valt! Gelukkig maar...

dinsdag 15 mei 2012

15. Angry with the guide book author, the owners of the tower of Babel and Dan Franck!

This lady once saw Truffaut entering her little bookshop dedicated to theater and cinema (La Libreria dello Spettacolo).
And that was way before the aperitivo hour so the spritz had nothing to do with it!

Not even in the giant Hoepli bookstore (which I have added myself to make up for all the
non-existing bookshops of my misleading guide book writer), they had heard of Dan Franck!
I start wondering if the guy actually exists! Maybe Foenkino's Nathalie just made him up!

And when you than finally find the Babele guys (after having spend hundreds of euros on private detectives and
google specialists), they appear to be close! Unforgiveable! Even if Dan Franck would happen to be gay
and they would sell him, I'm not going back to these guys!

I’m sorry, dear readers, but this is going to be a very boring blogpost. Not my fault! Personally, I hold responsable: 1) the author of the guide book I have used to set up my Milano trail; 2) the gay community of Milan; 3) Dan Franck. The author of my guide book because first she makes me happy with the exciting title “go book-shopping-wild in a street full with the most amazing book shops” to describe afterwards bookshops that don’t exist (she even admits it! “Go to Via San Nicolao. In this street, I would have recommanded you to visit “La Stazione di Perpignan”, one of the most beautiful bookshops I have ever seen, but unfortunately they have closed” Du-uh!!!!). The gay community of Milan (or at least the owners of what is supposed to be the spectacular gay bookshop “Babele” because they move without telling anybody (not even me!) and dare to be closed on the day I finally trace them down after a lot of inquiries at the other side of town. And than there is Dan Franck who apparently writes well enough to become part of the 3 favorite books of David Foenkinos heroine Nathalie in “La Délicatesse” but than appears not to write well enough to have anyone in Milan even have heard of him! Not even in the long street filled with bookshops of my deceptive guide book writer! I’m sorry, dear readers, but my “becoming-a-Milanese” experience has known better days. To those of you who are in love with movie and theater, I can still indicate the address of a small bookshop specialized in this subject but that’s really all I have to say today. I’m now dropping the whole bookshop-stage thing to engage in a fierce battle against my very, very bad mood by going and having myself a colourful spritz! Those of you who want to participate in the “cheer-up-Nathalie” project and happen to have a copy of Dan Franck’s “La Séparation” would be very kind to send it to me. If Foenkinos is right and all Nathalies share a certain number of characteristics, I should enjoy it. Thanks in advance.

maandag 14 mei 2012

15. Boos op de reisgids-schrijfster, de eigenaars van de toren van Babel en Dan Franck!

Deze dame, eigenares van la Libreria dello Spettacolo, zag ooit
Truffaut haar Spektakel-boekenwinkeltje binnenwandelen! En dat
was voor het aperitivo-uur dus aan de spritz lag het niet.

Zelfs in de reuzeboekenwinkel Hoepli (die ik uit pure miserie zelf
maar aan het bedroevende lijstje onbestaande boekenwinkels van mijn
inspiratrice heb toegevoegd), kenden ze geen Dan Franck.
Tsssssssssssssssssssssssssssssssssssssssss....

En als je dan eindelijk na talloze opspoorpogingen de fantastische homo-boekenwinkel
vindt die Mevrouwtje beschrijft (die mannen verhuizen blijkbaar of het niets is) dan is het spel nog dicht ook!
Ik kan er NIET mee lachen! Gelukkig is Dan Franck geen homo. Anders was mijn dag NOG slechter geweest!

Het spijt me, beste lezers, maar vandaag wordt het een oersaaie blog. Dat is niet mijn schuld. Ik houd persoonlijk verantwoordelijk: 1) de schrijfster van de gids waarop ik mijn Milano-parcours heb geïnspireerd; 2) de homogemeenschap van Milaan; 3) Dan Franck. De schrijfster van mijn gids omdat ze me eerst verlekkert met een geweldige titel “je eens helemaal uitleven in een straat vol fantastische boekenwinkels” en dan boekenwinkels beschrijft die gewoon niet meer bestaan (ze geeft het zelfs toe! “sla Via San Nicolao in. Hier had ik jullie naar de prachtige, met houtwerk versierde boekenwinkel “La stazione di Perpignan” gestuurd, maar dat doe ik dus niet want de winkel bestaat niet meer”. Du-uh!!!!!). De homogemeenschap van Milaan – of tenminste de eigenaars van de zogenaamd spectaculaire homoboekenwinkel “Babele” omdat ze zomaar zonder boe of ba van stek verhuizen zonder mij dat te laten weten en dan nog gesloten durven zijn ook wanneer ik hen eindelijk na veel speurwerk weer getraceerd heb aan de andere kant van de stad. En Dan Franck die langs de ene kant blijkbaar goed genoeg schrijft om vermeld te worden in de lievelingsboeken-top-3 van het hoofdpersonage Nathalie in “La Délicatesse” van David Foenkinos, maar dan blijkbaar toch weer niet goed genoeg is om zich vervolgens te laten vinden in Milaan! Niet eens in die lange straat vol boekenwinkels van mijn bedrieglijke reisleidster! Het spijt me, beste lezers, maar mijn Milanese-wording heeft betere dagen gekend. Liefhebbers van film en theater kan ik nog net blij maken met een adresje van een boekenwinkel die gespecialiseerd is in dit onderwerp, maar aangezien dat niet mijn geval is, trek ik nu met een slecht humeur de stad in om mezelf op te vrolijken met een kleurrijk glaasje spritz! Wie zijn steentje wil bijdragen tot de Nathalie-opvrolijking en ergens nog een exemplaar van “La séparation” van Dan Franck liggen heeft, mag me dat altijd opsturen. Het boek zou naar het schijnt de moeite zijn. Dank bij voorbaat.

14. To cheat or not to cheat? That’s the question!

Look at this huge and beautiful church!

Italians are a special kind of people. Some say they are all charlatans. Others see them as the most creative and inventive people in the world. Crooks or artists? What is it in the end? This morning the eternal italian question popped up in my mind again when I entered the Santa Maria Presso San Satiro Church. The 14th task on my Milanese to-do list brought me here to come and see... a fraud!  A breathtaking fraud that is! The artist/crook/genious/swindler/mastermind/air-seller/magician (delete as appropriate) responsible for this miraculous example of church ingeniousness is the architect Donato Bramante. Somewhere during the 15th century the guy was asked to build a church in the center of Milan. He thinks about it, designs a fantastic building project and starts constructing the thing. Then, in the middle of his building activity the administration office of Milan decides out of the blue that the famous architect will not get the permission to build a 10 meter long apse like he had planned to. Instead, they grant him 80 centimers! A disaster! How on earth is Bramante supposed to create a big, impressive church with an apse of less than one meter??? Maybe the best would be just to abandon the whole project.
That’s indeed what Bramante would have done if he would have been a Belgian or a Dutch (or even worse! A rule-respecting Briton or Scandinavian). Than I wouldn’t have had to visit a beautiful church today but another one of the endless list of shops which populate (or is it shopulate?) Via Torino. But Bramante is an Italian and Italians have a solution for everything! Permission or not! That’s how it comes that 500 years after Milan’s bad administrative joke, Santa Maria Presso San Satiro has an imposing 10 meter long apse after all! But has she really?  That’s what my guide book asks me while I’m getting attentively closer. It’s only when I’m almost with my nose against the altar that I realize what I’m actually really looking at. A painting of an apse on a wall! The church isn’t half as big and impressive as she looks like. And her apse isn’t 10 meters long but only 80 centimers. Like the administration had asked. So even without having things his way, Bramante still managed to get what he wanted. Okay, he had to swindle a bit and cheat upon the amazed visitors. But wouldn’t you have done the same? Certo che si!

Huge if you don't get too close, of course.
Beautiful, always...

woensdag 9 mei 2012

14. Gesjoemel in Santa Maria! Komt dat zien! Komt dat zien!



De prachtige Santa Maria kerk. Een verborgen staaltje kerkkunst in hartje Milaan!
En wat een diepte!
Italianen zijn een speciaal volkje. Sommige mensen associëren hen met een bende charlatans, andere bewonderen hen dan weer voor hun grenzeloze vindingrijkheid en creativiteit. Oplichters of artiesten? Wat is het nu eigenlijk? Ik moest mezelf vandaag weer eens de vraag stellen toen ik dankzij het 14e puntje van mijn Milanese to-do list terecht kwam in het verborgen kerkje Santa Maria Presso San Satiro en meteen oog in oog stond met een muur vol bedrog. Maar wel adembenemend bedrog. De artiest/oplichter/kunstenaar/goochelaar/wonderdokter/lucht-verkoper/geniale-creatieveling (schrappen wat niet past) verantwoordelijk voor dit wonderlijke staaltje kerkvernuft is de architect Donato Bramante. Die kreeg in de 15e eeuw de opdracht om een kerk te bouwen in het centrum van Milaan en kreeg plots midden in zijn bouwwerken te horen dat hij geen toestemming kreeg om de apsis te bouwen die hij voorzien had in de originele bouwplannen. In plaats van de 10 meter die hij nodig had, kreeg hij minder dan een meter ruimte toegewezen om de kerk achter het altaar verder uit te bouwen. Een regelrechte ramp dus.
Bramante’s grootse plannen om een pracht van een kerk neer te zetten, vielen compleet in duigen en als de man een Belg of een Nederlander was geweest (of nog erger, een regel-respecterende Brit of Scandinaaf) dan had ik nu niet in een kerk maar in de zoveelste winkelketen van Via Torino gestaan. Maar Bramante was een Italiaan en Italianen weten overal wel wat op te vinden! Toestemming of geen toestemming! En zo loop ik zo’n 500 jaar nadat de administratieve dienst van Milaan Meester Bramante een serieuze hak heeft gezet, toch een kerk binnen met een prachtige apsis van wel 10 meter lang. Maar is ze dat ook werkelijk? Mijn gids stelt me de vraag en aandachtig loop ik dichterbij. Pas wanneer ik bijna met mijn neus voor het altaar sta en de apsis vanuit een schuine hoek bekijk, besef ik dat ik er regelrecht ben ingetuind! De kerk is slechts half zo groot als ze doet uitschijnen en de apsis is geen 10 maar minder dan 1 meter lang! Dus zelfs zonder zijn zin te krijgen, kreeg Bramante toch nog zijn zin. Hij heeft er wel een klein beetje voor moeten sjoemelen, maar he... Zou jij niet hetzelfde gedaan hebben? Ma certo!
Wat een diepte???? 80 centimetertjes ja!
Meester Bramante heeft ons goed in de luren gelegd!

dinsdag 8 mei 2012

13. How to gain prestige by losing your head!

Little Maia's friendly attempt to give me the shivers
like my guide book had asked me too.
That rich people wear different clothes than poor people, is something I have always known. That rich people eat different things than poor people do, I knew so too. That rich people have different hobbies, listen to a different type of music and make a different kind of jokes than poor people do, has never been a surprise to me either. But today, during the next task of my Milano tour, I learned about another difference between the rich and the poor (at least during the Middle Ages) that really surprised me! Today, I was supposed to visit Piazza Vetra and give myself the shrivers by reading about the original function of this cute little square in Milan where you can find loads of children playing on a large and beautiful playground while their parents have an aperitivo in once of the nice bars around. Friendly, joyful atmosphere, so what’s supposed to give me the shivers than? The fact that for centuries, Piazza Vetra was the official execution place of Milan where an incredible number of people lost their head. At least, if you weren’t lucky enough to be part of the fancy jet set of Milan. In this last case, you would have had the pleasure to be decapitated on Piazza Broletto (where I used to whisper fruitlessly in some dark corner, remember?). Now isn’t that unbelievable? That even by cutting off somebody’s head at one place rather than at another, people were able to create a difference between the rich and the poor (and therefore between the level of prestige of this “social event”). I can already see the scene: two Milanese snobs trying to find out who of them is more fancy. “So where did you say your husband got decapitated? Ah, at Piazza Vetra. My condoleances.” - “And yours, Madame?” - “Oh, mine somewhere near the Duomo. What’s the place called again. Oh yes, I remember. In Piazza Broletto.” - “In Piazza Broletto? Really? Complimenti, Signora!”

Piazza Vetra. From execution place for the not so fancy
 to playground for children of any kind!

13. Prestigieus onthoofd worden (of niet) in Milaan!

Kleine Maia deed een vriendelijke poging om me te helpen kippevel te krijgen
op Piazza Vetra zoals ik dat volgens mijn gids moest doen. Grazie mille, Maia!
 Dat rijke mensen andere kleren dragen dan arme mensen dat wist ik. Dat rijke mensen andere dingen eten dan andere mensen wist ik ook. Dat rijke mensen andere hobbies hebben, andere muziek beluisteren en andere grappen maken dan arme mensen heb ik ook nooit verrassend gevonden. Maar vandaag stond ik dankzij de volgende etappe van mijn Milano parcours toch echt versteld over een ander verschil tussen armen en rijken. Of toch tenminste in de middeleeuwen. Ik moest vandaag namelijk Piazza Vetra bezoeken en mezelf daar kippevel bezorgen door te lezen over de oorspronkelijke functie van dit snoezige pleintje in Milaan waar kinderen zich te pletteren amuseren in een mooie, grote speeltuin en de rest van de bevolking zich verlekkert aan heerlijke aperitivo-buffets in de vele trendy bars rond het pleintje. Waarom ik in dit gezellige kader dan kippevel had moeten krijgen? Omdat Piazza Vetra eeuwen lang de plaats was waar mensen het hoofd werd afgehakt! Tenminste, als je niet tot de fancy jet set van Milaan behoorde. Mensen van dat laatste selecte clubje hadden namelijk het genoegen onthoofd te worden op Piazza Broletto (waar ik ooit eens tevergeefs in een hoek staan fluisteren heb, weten jullie nog?). Vinden jullie dat nu niet ongelofelijk? Dat men zelfs bij het afhakken van iemands hoofd er in slaagde om een standenverschil (en dus ook een zeker prestige) te creëren? Ik kan het me zo al voorstellen. Twee Milanese snobs die met elkaar een praatje maken om er discreet achter te proberen komen wie van hen nu het fanciest is. “En waar zei u ook weer dat uw echtgenoot onthoofd is? Ah, in Piazza Vetra. Innige deelneming.” “En de uwe, mevrouw?” “Oh, de mijne ergens in de buurt van de Duomo. Op zo'n pleintje. Hoe heet het ook alweer. Ach, juist, Piazza Broletto.” “In Piazza Broletto? Echt waar? Complimenti, Signora!”

Piazza Vetra. Nu een leuke speeltuin. Ooit de plaats waar men je hoofd afhakte
als je het niet ver genoeg geschopt had.

donderdag 3 mei 2012

12. One year without migraine for only 6 (or 10) euro!

The marvelous tomb of Peter Martyr... Nice, but unfortunately for Peter a bit too short...
 Migraine sufferers from all over the world, attention please! I have an announcement to make! Since last Sunday I am completely liberated from any form of head-breaking pains and if everything goes as planned, I will continue to be in this divine state of being until April the 29th 2013! That’s when I will go back to the location of my 12th Milano task to get myself cured again for a whole new year. I suppose you all want to know where this spectacular healing method is being practiced? I’ll tell you! At the church of Sant’Eustorgio! At Sant’Eustorgio one cannot only admire a couple of bones of the three biblical magi (you know, the ones who found baby Jesus after having followed a star) but also a special chapel dedicated to Peter Martyr.

Do you see the axe in Peter's
head? One would get a headache
for lesser reason!
This good man got killed by the Cathars who smashed his head with an axe which was still nothing if you think that later on somebody decided to go even further and simply cut the poor man’s head of. Even if it agree on the fact that this doesn’t seem like a very kind gesture, I testify that this last guy only had good intentions. Giovanni Visconti had a great admiration for Peter and therefore asked the famous artist Balduccio to build the most exquisite tomb to honor the martyr. Balduccio’s tomb turned out exquisite indeed with the most marvelous decorations and statues one has ever seen. It had only one little problem. It was too short! This meant that something had to stick out of it.  Either poor Peter’s feet or his smashed head! Since you can’t consider a tomb very elegant with body parts sticking out of it (with the risk of people stumbling over them!), Visconti decided to cut Peters head of and take it home in a nice and beautiful vase.
Warning! Only use clean handkerchiefs!
If you use a dirty one like this lady did,
you will get two heads instead of one and
you will suffer from a double migraine!
Apparently this was not to the liking of the decapitated victim because from that moment Visconti started suffering from the most terrible migraines. Those migraines only stopped after he decided to put the head back with the other parts of its owner. That’s how Peter Martyr became known as the patron saint of all migraine sufferers. Every year on the 29th of April, Peter is celebrated and this is the right moment to pay 6 euro to visit his chapel and to rub over his tomb with a (clean!) handkerchief. For the rest of the year, you keep that handkerchief with you and you can safely throw all your neurofen away.

One last advice! If you think that 6 euro is a bit expensive to visit one little chapel (I have to admit that the tomb is quite spectacular, but still...), remember not to take any pictures. Not that it’s forbidden to take them, but you will be asked to pay 4 more euros at the end of your visit. The tomb is full with surveillance cameras and there is nothing which makes the lady sitting at the entrance more happy than the fact of being able to catch illegal photographers (you will be treated as such even if you were willing to pay anyways). So if you don’t want to spend too much money on your headaches, you better watch out. Unless you are writing a blog like me and have to entertain your readers with some visual proof of your activities. In that case 10 euro for a picture and a blessed handkerchief is a real bargain!

12. Koopje! Een jaar migraine vrij voor slechts 6 (of 10) euro!


De prachtige tombe van de arme Petrus.
 Migraine-lijders aller landen, aandacht alstublieft! Ik ben sinds vorige zondag absoluut vrij van elke vorm van hoofdbrekende pijnen en als het goed is, zal ik dat ook blijven tot 29 april 2013! Dat is de dag waarop ik terugkeer naar de locatie van mijn 12e Milano-opdracht om me opnieuw voor een jaartje te laten behandelen. Waar we moeten zijn voor deze spectaculaire genezingsmethode? In de kerk van Sant’Eustorgio! Daar liggen namelijk niet alleen de restanten van de drie koningen begraven (je weet wel, die van Jezus en de ster), maar is er ook een speciale kapel gewijd aan Petrus de Martelaar.

Een bijl recht in zijn hoofd.
Je zou voor minder migraine krijgen.
Deze brave priester werd door de Katharen met een bijl het hoofd ingeslagen en of dat nog niet genoeg was, werd zijn hoofd later ook nog eens afgehakt. Dit laatste trouwens met de beste bedoelingen. Giovanni Visconti had namelijk de opdracht gegeven aan meester Balduccio om een somptueuze tombe voor de martelaar te bouwen. Die tombe was inderdaad somptueus alleen was ze ook te kort! Het stoffelijke overschot van de arme Petrus zou er dus of met de voeten of met het ingeslagen hoofd uitsteken! Aangezien dat toch niet echt ordentelijk was en zelfs een beetje gevaarlijk (er konden mensen over struikelen bijvoorbeeld) besloot Visconti Petrus’ hoofd af te hakken en in een mooie vaas mee naar huis te nemen.

Waarschuwing! Wie toch probeert met een vuile zakdoek
krijgt een hoofd en dus dubbele migraine bij!
Kijk maar naar deze dame!
Blijkbaar was dat niet echt naar de zin van het arme slachtoffer want vanaf dat moment werd Visconti overvallen door de meest verschrikkelijke migraine aanvallen. Die stopten pas toen hij besloot het hoofd weer terug te zetten bij de rest van zijn eigenaar, die van toen af aan vereerd werd als patroon van de migraine patiënten. Op 29 april 2012 wordt Petrus gevierd en dat is dan het moment om 6 euro te betalen om zijn kapel te mogen bezoeken en even met een zakdoek (wel een schone) over de man’s laatste rustplaats te wrijven. Die hou je bij je voor de rest van het jaar en wees gerust dat je geen neurofen meer nodig zal hebben.

Opgelet! Wie 6 euro al een beetje prijzig vindt om een kapel te bezoeken (ze is het wel waard want de tombe is echt spectaculair), maakt best geen foto’s. Niet dat dat verboden is maar dan word je wel vriendelijk verzocht om bij de uitgang nogmaals 4 euro neer te tellen. De tombe hangt vol camera’s en de dame aan de ingang maakt er een sport van om fotografen zogenaamd te “betrappen”, dus als je geld je lief is, kijk je beter uit. Tenzij je zoals mij natuurlijk een blog hebt en je lezers toch wil verwennen met een beetje beeldmateriaal natuurlijk! Dan is 10 euro voor een foto en een gezegende zakdoek echt geen geld.