donderdag 19 april 2012

8. Lessen in Taoisme aan de Tombon di San Marco...


Kan je nu geloven dat ik niet eens doorhad dat ik aan een kanaal met een sluis aan het eten was?
Een paar maanden geleden – voor ik wist dat ik een Milanese wilde worden – was ik druk bezig een Taoist te worden. Ik vond het leven namelijk toch wel wat te jachtig en stresserend en dus was ik op zoek naar een geschikte stressontduikstrategie. Ik vond een boek van een zekere Theo Fischer met als veelbelovende titel “De kunst van het nietsdoen” en begon te lezen. Fischer legde uit dat een Taoist elke dag zuiver in het nu leeft, zonder verlangens, zorgen of stress. Een Taoist vloeit rustig mee met de stroom van het leven en biedt geen weerstand. Hij is honderd procent aandachtig bij alles wat hij doet, verwacht niks van het leven en krijgt precies daardoor heel veel terug. Wie deze levensfilosofie ook in praktijk wilde brengen, moest eerst en vooral leren om het leven van elke dag met volle aandacht te observeren. Dat klinkt gemakkelijk maar is eigelijk aartsmoeilijk. Antwoord maar eens op Fischer’s vraag hoe het meisje aan de kassa van de supermarkt er gisteren uitzag. Welke kleur van ogen ze had en of ze juwelen droeg of niet. We rennen meestal door het leven en nemen haast niks op van wat er rond ons gebeurt of te zien is. En dit proberen veranderen, loopt niet van een leien dakje. Geloof me, ik heb het weken lang vruchteloos geprobeerd.
Tot ik Milanese besloot te worden. Nu loop ik door straten van Milaan die ik al duizend keer platgelopen heb en zie plots de meest vreemde en indrukwekkende details die me vroeger nooit waren opgevallen. Zoals een oude sluis bijvoorbeeld! Op 500 meter van mijn deur en met een terrasje voor waar ik een paar maanden geleden nog een slaatje heb gegeten! Il Tombon di San Marco, heet het geval. En het ligt in een soort van greppel waar geen druppel water in te bespeuren valt! Ik kijk naar de grote, houten deuren van de sluis die wijd open staan en vraag me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik hier ooit naast heb kunnen kijken. Fischer heeft gelijk. De meeste mensen zijn zombies. Ex-zombie Stevens getuigt! Gelukkig heb ik een Milanese To-Do list die enkel afgelegd kan worden als je je ogen even wijd open houdt als de deuren van de Tombon. En niet alleen je ogen! Ook je fantasie en inlevingsvermogen. Want hoe kan ik me anders als 8ste Milano taak inbeelden dat deze stad er vroeger uitzag als een klein Venetië? Met talloze kanalen en sluiswachters die het waterniveau onder controle hielden door met de deuren van de Tombon te spelen? Twee maanden geleden verkondigde ik nog aan iedereen die het horen wilde dat Milaan zowat de saaiste stad van Italië was en dat er niks te zien viel. Nu ik eindelijk mijn ogen heb open gekregen en aandachtig begin te observeren zoals Fischer me gevraagd had, ontdek ik de ene schat na de andere. Zo zie je maar. Soms raak je in het leven pas op bestemming A door vastbesloten naar bestemming B te wandelen. En word je pas Taoist nadat je dit plan opgeeft en besluit liever Milanese te worden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten