donderdag 12 april 2012

7. Afspraak met een oude onbekende in La Scala...


La Scala. Toch niets speciaals he?
Ik weet niet wat jullie van La Scala denken maar elke keer ik voorbij dit wereldberoemde operagebouw loop voel ik een steek van teleurstelling. Ik bedoel maar... horen operagebouwen er niet enorm imposant en indrukwekkend en barok uit te zien? Het operagebouw van Antwerpen bijvoorbeeld. Daar kan je moeilijk naast kijken. Dat van Brussel... al even present. Maar La Scala? Ik vind er niks aan. Een bogengallerijtje met een dak op, meer kan ik er niet van zeggen. En toch roept de halve wereld oeh en aah als je haar naam nog maar uitspreekt. Het kan volgens mij dan ook alleen maar aan haar binnenkant liggen. Die moet werkelijk immens spectaculair zijn om zo’n prestigieuze reputatie in ere te houden. Dat gaan we vandaag dan maar eens checken. En wel zonder een peperduur ticket te betalen. Tenminste, als het zevende puntje van mijn Milanese to-do list niet te optimistisch is.
Hoe dat dan in zijn werk gaat? Heel simpel. Je brengt gewoon een bezoekje aan het museum dat bij La Scala hoort. Dat museum is rechtstreeks verbonden met de opera zelf en je kan dus zien waar de chique operabezoekers in de pauze hun glaasje champagne drinken en wat zij eigenlijk zien vanop hun exclusieve balkonnetjes. Even kijken dus. Vol grootse verwachtingen stap ik zo’n balkonnetje op en zie... niks! Of toch heel weinig. Blijkt namelijk dat er net repetities bezig zijn voor een balletvoorstelling met muziek van Vasco Rossi. Beteuterd knijp ik mijn ogen tot spleetjes en probeer me toch iets voor te stellen bij de duistere contouren van de zaal. Die is volgens mijn gids helemaal met rood fluweel bedekt. Met een prachtige kristallen kroonluchter en een reusachtig podium dat bezoekers uit de hele wereld met verstomming doet staan. Dat reusachtige podium is zowat het enige wat ik min of meer duidelijk zie. Helaas is het leeg! Ik ben er natuurlijk weer in geslaagd twee minuten te laat en dus midden in de lunchpauze aan te komen.

Ik haal mijn schouders op en doe dan maar een rondje in de rest van het museum. Ik bekijk de piano van Franz Liszt, bewonder een dure kristallen dwarsfluit, en hoor dan plots de naam van een bekende onbekende. Malibran. Jarenlang heb ik in Brussel door de Rue Malibran gewandeld enkel wetende dat Malibran een bekende operazangeres was die wat verder op een pleintje in een prachtige villa had gewoond. Nu sta ik plots oog in oog met de vurige Spaanse dame aan wie men hier bijna een volledige zaal heeft gewijd. Ik bekijk de bustes en schilderijen van de opera legende en luister een dame af die een groep scholieren vertelt over Malibran’s tragische levensverhaal. Hoe ze als 28 jarige halve jongen per se zelf de paarden van haar koets wilde mennen (een groot schandaal in die tijd). En hoe een ontsnapt varken tussen de paarden terecht kwam en Malibran door de lucht gekatapulteerd werd, helaas recht de armen van de Dood in. Ik kijk in de donkere ogen van deze vrijgevochten dame en voel me plots niet meer zo teleurgesteld. Ik mag dan nog steeds niet weten hoe de binnenkant van La Scala eruit ziet, maar dankzij dit bezoekje heeft mijn oude, onbekende vriendin uit de Rue Malibran nu wel eindelijk een gezicht gekregen...

Malibran. Eindelijk heeft mijn oude vriendin een gezicht gekregen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen