dinsdag 3 april 2012

4. Gefluister in de spannendste hoek van Milaan...

Niks werkende telefoonlijn vandaag! Misschien heeft de burgemeester vergeten de telefoonrekening te betalen?
Iets geheims of spannends of spectaculairs, dat moest ik voorbereiden voor het vierde punt van mijn Milanese to-do list. Ik moet straks namelijk een telefoontje plegen op het oudste pleintje van Milaan en een memorabele boodschap doorgeven. Tenminste dat vertelt mijn gids me die me vandaag weer richting Duomo stuurt om het middeleeuwse stadscentrum van Milaan te ontdekken. In Via Mercanti kom ik terecht waar ik lees dat deze straat vroeger (zo rond 1300) helemaal geen straat was maar een klein ommuurd pleintje met in het midden een op rondbogen rustende stadshal. Die stadshal staat er momenteel nog steeds en als je met je gezicht naar de muur in een hoek van de hal gaat staan, kan je draadloos “bellen” met de persoon in de tegenoverstaande hoek door gewoon tegen de muren te fluisteren. Blijkbaar werd deze techniek in de middeleeuwen gebruikt door kooplui om stiekem met elkaar af te spreken welke minimumprijs ze zouden hanteren tijdens de markten in de hal. Ook spionnen zouden van dit geheime communicatiesysteem hebben geprofiteerd om ongezien en bliksemsnel de meest dodelijke informatie aan elkaar door te geven.
Aangezien Alessandro en ik natuurlijk niet willen onderdoen voor onze middeleeuwse voorgangers, hebben we elk een weekend lang lopen piekeren over een spannende boodschap om tegen de muur te fluisteren. Vandaag zijn we er helemaal klaar voor en positioneren ons ieder in een hoek van de stadshal. We beginnen zachtjes te fluisteren en horen... niets. Misschien staan we in de foute hoek en is er maar één met een werkende telefoonlijn? Gids erbij en nog eens checken. Mm, nee, blijkbaar stonden we precies goed. Iets luider praten dan? We doen een tweede poging maar weer blijft het in de overliggende hoek muisstil. Luidkeels geheime informatie beginnen brullen lijkt ons ook nu weer niet de bedoeling want dat kan je moeilijk discreet spionagewerk noemen. Na nog een aantal vruchteloze pogingen halen we onze schouders op en trekken we 5 punten af van de score die we Mevrouw Beltrami hadden gegeven voor het schrijven van onze leuke Milano gids. We trekken naar een pleintje achter de Duomo dat aan de beroemde schrijver Manzoni is gewijd en troosten onszelf met koffie en een stuk chocoladetaart. “Wat was jouw geheime boodschap eigenlijk?”, vraag ik Alessandro na de laatste hap. Mijn lief kijkt me aan met een beteuterd gezicht en antwoordt dan laconiek: “Of je met me wilde trouwen!” Ik schiet in de lach en geef hem ontroerd een kus. Niet omwille van de meligheid van deze vraag die hij me lang geleden al eens (met succes) stelde. Wel omdat ik in mijn eigen middeleeuwse hoek net hetzelfde had gefluisterd...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen