dinsdag 23 oktober 2012

30. Being AB-positive at Claudio’s!

Da Claudio... An AB+ place to be!

My blood type is AB+! An extremely important bit of information that I have decided to exclusively share with you. I see you look puzzled while trying to understand how my blood can be relevant for my “How to become a Milanese” project but it actually is! Or don’t you want to know who is Milano’s famous Claudio and why I went to visit him today?
Okay, let me explain. Both my mother’s dietician and the osteopath who enabled me to move again after I had hurt my back insist on the fact that it’s of fundamental importance to know your blood type if you want to feel healthy. Apparently there isn’t something like a universal healty diet. Instead, people should consider the specific alimentary needs of their specific blood type. I agree that it all sounds quite strange and obscure but my mother actually lost weight and I can’t deny that my back doesn’t hurt anymore, so why wouldn’t I take a look at this whole blood type theory? So I did and what did I learn? That my meat, corn and kidney bean days are over and that a smart AB+ girl like me goes for tons and tons of seafood and fish!
 

So this morning I shared my amazing discovery with my dear friend Caterina and she immediately came up with a great idea that fitted perfectly in my Milano-discovery-plans! “Why don’t we go and have lunch at Da Claudio, the most famous fish store of Milan? For only 15 euro they don’t only give you a plate full with delicious marinated raw fish but also a glas of ice cold Prosecco!” Great plans should be executed right away and so at 1 o’clock this afternoon, Caterina and I were feasting on a delectable selection of fish with pistacchio nuts and cracking fresh pink shrimp. All of this in the exclusive décor of one of the oldest shops of Milan AND with a view on the colourful and amusing folks of the posh Brera quarter. What could a person possibly want more?
 

I’m not sure whether it was my blood or the twinkling glas of bubbles, but after today’s lunch I felt better than ever!
 
I can't be entirely sure but according to her big smile, I'm suspecting Caterina to be an AB+ herself!
Is your blood type AB+ and would you fancy some fish shot at Claudio’s yourself? Why not go and have a look at http://www.expedia.nl/goedkope-vakantie and book yourself some nice little Milano weekend?
PS: Milano has lots of nice places for other blood types too J

30. AB-positieven bij Claudio!

Da Claudio... De place to be voor elke AB+'er!

Ik heb bloedgroep AB+! Een uiterst belangrijk gegeven dat ik vandaag exclusief met jullie wil delen. Heeft dat dan belang voor iemand die bezig is Milanese te worden? En of dat belang heeft! Tenminste als jullie willen weten waarom ik deze middag te vinden was bij de in Milaan wereldbefaamde Claudio!
Ik leg het even uit. Zowel de diëtiste van mijn moeder als de osteopate die vorige week mijn geblokkeerde rug weer los kreeg, beweren dat je bloedgroep kennen van fundamenteel belang is om gezond te blijven. Blijkbaar bestaat er namelijk geen universeel gezond dieet maar moet je rekening houden met de specifieke vereisten van je bloedgroep. Een vreemde theorie maar mijn moeder is er wel door afgevallen en mijn rug is wel degelijk genezen dus wilde ik wel eens een keertje weten wat ik volgens dat bloedgroepgedoe dan wel precies moet eten. En wat blijkt? Gedaan met vlees, mais en kidneybonen! Een AB+’er zoals ik hoort tonnen en tonnen vis te eten!
 
Ik deelde deze verbazingwekkende ontdekking met mijn goede vriendin Caterina en zij kwam meteen met een fantastisch voorstel dat nog perfect in mijn Milano-discovery-tocht paste ook! “Waarom gaan we niet lunchen bij Da Claudio, de beroemdste viswinkel van Milaan? Voor 15 euro krijg je daar niet alleen een bord vol met heerlijke, gemarineerde rauwe vis maar nog een glaasje Prosecco ook!” Dat liet ik me geen twee keer zeggen en zo zaten we deze middag om half één samen te genieten van een fantastische tris van vis met pistachenootjes en kraakverse roze garnalen. Dit alles in het exclusieve kader van één van de oudste winkels van Milaan EN met zicht op het kleurrijk volkje van de chique Brera-wijk. Wat wil een mens nog meer?
 
Ik weet niet of het aan mijn bloed lag of aan de vrolijke frisse bubbels maar ik voelde me vandaag in ieder geval opgewekter en gezonder dan ooit!
 
Ik weet het natuurlijk niet zeker maar aan die brede lach te zien zou Caterina best wel eens een AB+'er kunnen zijn...
Heb jij bloedgroep AB+ en zie jij zo’n visopkikkertje ook wel zitten? Surf dan toch gewoon naar http://www.expedia.nl/goedkope-vakantie en boek in een wip een goedkoop weekendje Milano!
PS: ook voor andere bloedgroepen meer dan leuke adresjes genoeg J

woensdag 3 oktober 2012

29. Nathalie goes ZELIG...

Getting ready with Alex for my first ZELIG experience!

A long, long time ago, when I was studying to become a translator, Professor Verlonje explained that one could only become a good translator if on top of mastering the language of a country, one would also profoundly know its background, customs and specific common knowledge. Specific common knowledge is a type of knowledge which includes everything from the songs little children learn at school, to popular television programs, regional reputations, local feuds and even simply what people usually have for breakfast. Without this knowledge it’s absolutely impossible to understand people from an other culture for a 100% and it’s even more impossible to make a 100% perfect translation of what they are saying.
 
Let’s take the title of this blog post for example. Nathalie goes ZELIG? What is that supposed to mean? Well, any Italian who knows a little bit of English could immediately give you the answer and tell you where I spent last Saturday night and why. Because almost every Italian has once gone ZELIG. And even if he didn’t, he would certainly know at least 10 other Italians who did. That’s because all Italians know, unlike me before last Saturday night, that ZELIG equals cabaret! They know that ZELIG is a cabaret theater in Milan which has been world- , sorry, I mean, Italian famous for years! They know that once a week, one can switch on the television and watch the hilarious performances filmed directly from Milan.
Daniele Raco, very good comedian. Only a little bit skinny. According to his Calabrese mother, that is.

Because it sure was hilarious, Daniele Raco’s monologue in which he tried to make it clear to us why it’s impossible for the son of two Calabreses to lose weight. Apparently Calabrese people don’t think of anything else but eating. Their children go to school with two schoolbags: one for their books, one for their numerous snacks and lunchboxes (yes, boxeS). You never enter a Calabrese house without rolling out again as a stuffed little pig, whether you’re the mailman, a bailiff or a Jehovah testimony. And it’s absolutely hopeless to even think about going on a diet when you live in the tip of Italy or are in daily contact with people originating from the place.

So I learned something about my new home country again. Zelig is a synonym here for rolling over the floor laughing and Weight Watchers should never invest in an Italian translation of their manuals. Not even by a translator like me with an excellent specific common knowledge.

dinsdag 2 oktober 2012

29. Een erg ge-ZELIG-e avond in Milaan

Klaar voor mijn ZELIG-doop!

Heel, heel lang geleden, toen ik als student in de vertaalkunde de colleges volgde van Professor Verlonje, vertelde die laatste dat je pas echt een goed vertaler kon zijn als je niet alleen de taal van een land beheerste maar ook perfect zijn achtergrond, gebruiken en specifieke algemene kennis kende. “Specifieke algemene kennis... is dat niet wat tegenstrijdig?”, hoor ik jullie al denken. Nee, dat is het niet. Specifieke algemene kennis bestaat namelijk uit kinderversjes, populaire televisieprogramma’s, lokale gebruiken, plaatselijke vetes of zelfs gewoon uit het feit dat je weet wat mensen ‘s ochtends als ontbijt eten. Zonder die kennis is het absoluut onmogelijk om mensen uit een andere cultuur voor 100% te begrijpen, laat staan wat ze zeggen 100% juist in een vertaling weer te geven.
 
Kijk bijvoorbeeld maar eens naar de vreemde titel van dit stukje. Een ge-ZELIG-e avond? Wat bedoel ik daar nu in godsnaam mee? Wel, elke Italiaan die een beetje Nederlands kan, zou jullie daar zo het antwoord op kunnen geven en jullie kunnen vertellen waar ik zaterdagavond heb uitgehangen en waarom. Want zo goed als elke Italiaan heeft ooit al eens een ge-ZELIG-e avond beleefd. En als dat niet zo mocht zijn, dan kent hij tenminste tien andere Italianen die dat wel hebben gedaan. Italianen weten namelijk, in tegenstelling tot ik voor zaterdagavond, dat ZELIG synoniem staat met kabaret! Dat ZELIG een kabarettent is in Milaan die al jarenlang wereld- , sorry, ik bedoel Italiaans-beroemd is en dat je elke woensdagavond vanuit je luie zetel mee kan genieten van de hilarische voorstellingen die daar ten tonele en meteen ook op televisie verschijnen.
 
Daniele Raco. Goede komiek. Wel beetje aan de magere kant. Volgens zijn Calabrese moeder toch.
Want hilarisch was hij wel, de monoloog van Daniele Raco die ons haarfijn uitlegde waarom je als zoon van twee Calabrezen onmogelijk een slanke lijn kan hebben. Dat Calabrezen aan niets anders denken dan eten en hij als kind niet met één maar twee boekentassen naar school ging; één met boeken, de andere met vier-uurtjes en veelvuldige lunchpakketten. Dat je nooit bij een Calabrees over de vloer komt zonder als een gevuld speenvarkentje weer buiten te komen. Of je nu de postbode, een deurwaarder of een getuige van Jehova bent. En dat het dus absoluut geen enkel zin heeft om in de tip van Italië ook nog maar aan diëten te denken.
 
Weer wat bijgeleerd over mijn nieuwe moederland dus. Zelig staat hier synoniem met verrokken lachspieren en de Weight Watchers hoeven voor Calabria alvast niet te investeren in een Italiaanse vertaling. Zelfs niet van een vertaalster met een uitstekende specifieke algemene kennis.

vrijdag 28 september 2012

28. Design and coffee in a spinning top!

Kitsch, you say?

A room full with little televisions showing interviews with Chinese students in Milan.
The things they are most impressed with here in Italy? Pasta and pizza...

The design cafe. The conventional part.

The design cafe. The adventurous part.

My adventurous husband and two Caesar salads in a spinning top.
Next time we try the pasta.

Okay, people, here I am again! A little bit later then expected, but well... So how am I now going to continue my discovery tour of Milan? I’d say by flashing myself back a couple of months ago! As some of you might remember at that time Sanne Kooijmans wrote a guest article on this blog about three of the coolest design hotels of Milan. Reading her article, I thought: “this information could use even some more design”. Because a person who loves design and decides to come all the way to Milan for it, wants to see a little bit more than just the inside of his hotel, as design as it may be.
So I took my guide book and walked up to the Triennale, also known as THE design museum of Milan. And what did I discover there except for an extremely kitschy exhibition (which was okay since the topic was precisely “kitsch”), a huge China hall full with interviews of Chinese students living in Milan and half a building filled with typographical highlights (apparently since decades Italy has been world famous for its top publicity people)? One of the cutest and greenest terraces of the city!
 
That’s true! The Triennale doesn’t only have a nice, classy, zen-inspired design restaurant but also a very great design cafe where you can drop by for a coffee or a (not so tasty) Caesar salad (to be consumed in a huge spinning top if you like)! Those of you who love to enjoy the Milanese sun in a peaceful and green environment, can be happy! Nathalie found the spot! You don’t even have to visit the museum. Just walk to the back of the entrance hall, go down the stares, install yourself in one of the spinning tops and order some coffee (no Caesar salad)!
http://www.triennale.it

28. Design en koffie in een tol!

Beetje kitsch, zegt u?

TV'tjes met interviews van Chinezen in Milaan. Allemaal zeer te spreken over de Italiaanse pizza en pasta.

Het designcafé. Fruitsap, koffie, rust en groenigheid. Allemaal meer dan goedgekeurd!

Mijn echtgenoot en twee Caesar Salads in een tol. Volgende keer gaan we voor pasta.

Oke, mensen, hier ben ik weer! Met een beetje vertraging zoals altijd, maar goed. En hoe zet ik mijn Milanese ontdekkingstocht verder? Door eventjes een paar maanden terug te gaan in de tijd. Zoals jullie namelijk misschien nog weten schreef Sanne Kooijmans hier toen een gastartikel over keicoole designhotels in Milaan. Ik dacht toen: “deze info moet worden uitgebreid met meer design”! Want wie van design houdt en daar helemaal voor naar Milaan komt, wil natuurlijk wel iets meer zien dan enkel de binnenkant van een plaatselijke herberg, hoe design ook.
Dus trok ik naar de Triennale, ook wel bekend als HET designmuseum van Milaan. En wat ontdekte ik daar buiten een opperkitscherige tentoonstelling (verantwoord trouwens want kitsch was het onderwerp), een reusachtige China-zaal vol interviews met Chinese studenten en een half gebouw vol typografische hoogstandjes (Italië is blijkbaar al decennia lang wereldberoemd voor zijn topreclamemensen)? Een van de allermooiste en allergroenste terrasjes van de stad!
 
De Triennale heeft namelijk niet alleen een mooi, strak, zen-aanvoelend designrestaurant maar ook een heel leuk designcafé waar je langs kan voor een koffietje of een (wel niet heel lekkere) Caesar salad in een vreemde tol! Wie graag in alle rust en omringd door groenigheid geniet van de Milanese zon, mag nu dus in zijn of haar handjes wrijven. Nathalie vond the spot! Je hoeft er zelfs het museum niet voor te bezoeken. Gewoon binnenlopen, achteraan in de inkomhal de trap nemen, in een tol kruipen en koffie bestellen (geen Caesar salad)!
http://www.triennale.it

woensdag 18 juli 2012

Becoming... Mrs Minelli!

Roppolo. 14th of July.

Dear blog readers and friends,

I know I have been horribly neglecting you and my "becoming a Milanese project" has slowed down a bit, but as you can see, I had a very good reason! Last weekend, instead of becoming the Milanese I promised you I would become, I became Mrs Minelli! The preparations for this wonderful and important moment in my life took me a lot of time and energy and now, my husband and I are going to relax for a couple of weeks in Peru and Cuba. From September on I'm back on duty and I promise you I will continue to become a Milanese as I was before. Don't forget "Italy with Nathalie"! I won't forget you!

Un bacione,

Mrs. Minelli!

woensdag 4 juli 2012

Drie bijzondere hotels in Milaan...



Design, Romantiek of Wonderland?

(door Sanne Kooijmans)


1.  Design: Nhow Milan


Het Nhow Milano is een echt design hotel en past qua stijl en interieur perfect bij het hippe Navigli district dat zich op loopafstand bevindt. Hoe het beschreven kan worden? Dankzij de combinatie van moderne en avant-gardistische kenmerken is een verblijf in dit hotel een unieke ervaring waar mode, design en elegantie samenkomen.

Het Nhow Milano organiseert regelmatige kunsttentoonstellingen en is daarom erg in trek bij creatieve breinen en artistiekelingen.  Maar dit hotel zal ook de gewone mens boeien, want naast het feit dat het hotel al een bezienswaardigheid op zich is dankzij het bijzondere interieur, biedt dit hotel net dat beetje extra waardoor het zich onderscheidt van andere hotels. Zo kun je je bijvoorbeeld  helemaal uitleven op de nieuwste apparatuur van de Technogym of na een hectische dag in de stad juist compleet tot rust komen in het Turkse Bad.
Ook liefhebbers van de mediterrane keuken kunnen hun hart hier ophalen. Zelfs de gerechten die geserveerd worden  in het restaurant van het hotel zijn kunstwerkjes op zich: traditionele gerechten worden omgetoverd in innovatieve creaties die menig hotelgast zal doen watertanden.  Nog geen zin om naar je design slaapkamer te vertrekken? Dan kun je nog even lekker genieten van een spannende cocktail in de hotelbar of, als het mooi weer is, op het luxe zonneterras.

2.  Romantiek: Chateau Monfort

Indien je niet zo zeer op zoek bent naar een design hotel, maar meer van romantiek houdt, dan is Chateau Monfort een goede accommodatiekeuze in Milaan. Dit hotel  is gehuisvest  in een historisch gebouw dat dateert uit de beginjaren van de 20e eeuw en is ontworpen door de architect Paolo Mezzanotte. Ook de ligging sluit perfect aan bij de stijl van het Chateau Monfort, want het bevindt zich in het elegante Monforte district.
Alle kamers zijn ingericht in een glamoureuze, luxe stijl met gebruik van unieke materialen en perfect op elkaar afgestemde kleuren en meubels. Vooral de badkamers zijn zeer uniek, met sommige in retro-stijl en andere speciaal ontworpen naar het thema van de kamer.
Romantiek is ook weer terug te vinden in de Spa en Welness ruimte, die de prachtige naam “Amore e Psiche” heeft gekregen. Hier kun je tot jezelf komen en genieten van de sauna, het Turkse bad, de “emotie-douches” en zwembad.
Ook het restaurant van het hotel, genaamd Rubacori Restaurant, is een bijzondere plek om een hapje te eten. Zelf beschrijven ze het als een plek waar “poëzie, passie, traditie en kwaliteit samenkomen en zorgen voor een culinaire extase” wat erg veelbelovend klinkt en het ook waarmaken. Dit wordt vertaald naar gerechten met namen als “Het Lied van de Aarde” of “Legende van de Zee”. Wat dit voor gerechten zijn? Om hier achter te komen zul je zelf een bezoekje aan het Chateau Monfort moeten brengen.

3.  Wonderland: Maison Moschino


Is jouw motto: “Een beetje vreemd, maar wel lekker” dan moet je in het Maison Moschino geweest zijn.  In dit hotel is niets wat het lijkt en kom je steeds weer voor verrassingen te staan.
Dit hotel ligt dichtbij het Corso Como en Corso Garibaldi in het centrum van Milaan en bevindt zich in een neo-klassiek gebouw dat vroeger dienst deed als treinstation. De creative director van het modelabel Moschino, Rossella Jardini,  kwam op het geniale idee het tot dit bijzonder hotel om te toveren. Met nadruk op bijzonder, want je waant je bij binnenkomst direct  in een surrealistische fantasiewereld. Lampenkappen in de vorm van Moschino-jurken, kroonluchters die versierd zijn met koekjes en kussens die net taarten lijken: je voelt je hier echt als Alice in Wonderland. Fairy tale meets high fashion is nog de beste manier het te beschrijven, maar eigenlijk moet je het met eigen ogen ervaren.
Gelukkig zijn de gerechten die geserveerd worden in het restaurant van het hotel Clandestino niet surreëel maar juist klassiek. Denk aan de beste kwaliteit schelpdieren, mals kalfsvlees en echte Italiaanse panna cotta.
Naast je ogen uitkijken en je verwonderen over het bijzondere interieur van het hotel en de hotelkamers, kun je ook even bijkomen in de Art Spa waar gebruikt wordt gemaakt van natuurlijke producten die tot stand zijn gekomen door middel van high-tech milieuvriendelijke methodes. Doe je tegoed aan een verkwikkende hydromassage of ontspan in het Turkse Bad of jacuzzi. Alles is mogelijk, en niets is wat het lijkt in Maison Moschino.

dinsdag 3 juli 2012

27. Milano’s very own Zurenborg...

Detail from the marvellous Casa Galimberti in Via Malpighi.

Long, long ago, when I was still living in the exotic Antwerp, there was nothing I would like to do more than having a long walk in a neighbourhood in Berchem called Zurenborg which is completely filled with the most beautifull Art Nouveau buildings. Their delicate, elegant curves and fairylike decorations made me dream away every time to some strange, unknow world far away from everything I knew. Milan, on the contrary, has the architectural reputation of being a grey and dull city. Completely wrongly as I just discovered! Just like in Antwerp where nobody would every spontaneously find the marvellous Zurenborg without the help of a guide book or local specialist, in Milan as well, you just need to know where to look. Luckily I had my guide book helping me discovering some secret little jewels of streets just behind the corner of the Porta Venezia. For hours I thoroughly enjoyed admiring their hidden treasures and felt like I was back in my old, sweet Zurenborg. Do you want to see some of the treasures I found? Just have a look at these pictures!





27. Milano’s eigen Zurenborg...

Detail van het prachtige Casa Galimberti in Via Malpighi...

Lang, lang geleden, toen ik nog in het exotische Antwerpen woonde, deed ik niks liever dan urenlang rondwandelen in een buurt van Berchem die Zurenborg heet en die vol staat met de meest prachtige Art Nouveau gebouwen. Hun frèle, elegante krullen en feeërieke versieringen deden me elke keer weer wegdromen en in een vreemde, sprookjesachtige wereld belanden. Milaan, daarentegen, heeft de reputatie architecturaal gezien een grijze, saaie stad te zijn. Helemaal onterecht blijkt nu! Net zoals je in Antwerpen niet zomaar zonder gids of kenner in het wonderlijke Zurenborg terecht komt, moet je ook in deze stad weten waar je moet zoeken. Gelukkig loodste mijn gids me vandaag naar enkele verborgen straatjes achter de Porta Venezia waar ik urenlang kon genieten van de juweeltjes van Milano’s eigen Zurenborg. Kijk en geniet mee...







woensdag 20 juni 2012

26. Spinning on bulls balls!


If there is one thing I’ve learned this year (except from all the things I discovered about Milan of course), it is that organizing an Italian wedding is EXTREMELY stressful! The To-Do list is endless (compared to this one my 101-Milano-task-list looks like a joke) and every day new things pop up which we had never thought of before. Alex and I pass our days running, organizing and discussing and between ordering the “bomboniere”, checking the booklet for the Mass, stalking guests which still haven’t confirmed and hanging on the phone with hairdressers and caterers, we even find some time to be worried about the weather! Because even if the 14th of July is traditionally supposed to be a beautiful summer day with beautiful summer weather, after having watched liters and liters of water falling out of the sky in the last couple of weeks, we just aren’t so confident anymore.What we need is an extra portion of luck! And where could we better go to find it than in the Galleria Vittorio Emanuele? In the center of this Galleria, the architect Mengoni had a mosaic built of a bull with some very clearly exposed vital parts! Apparently he did this to make fun of the Milanese which he considered to be very cold and stiff people. But the Milanese weren’t that easy to offend and reacted to his provocation by putting their heels in the poor animal’s testicals every time they passed it. Some even started spinning upon them and spread the word that this would bring good luck to the spinner! And this is why even today, you can see rows and rows of people waiting in front of the bull to spin upon his balls! Today we were there to spin with them (sunny weather on the 14th of July, here we come!) and to film the energetic spinners who came after us! Enjoy!

26. Draaien op stierenballen!



Als ik dit jaar één ding geleerd heb (buiten natuurlijk alles wat ik over Milaan ontdekt heb) dan is het wel dat een Italiaans trouwfeest voorbereiden ENORM stresserend is! De To-Do list is eindeloos (dan is mijn 101-Milano-takenlijstje een lachertje) en elke dag duiken er weer nieuwe dingen op waar noch ik noch mijn aanstaande eerder aan gedacht hadden. We lopen dan ook hele dagen te regelen en te discussiëren en tussen het bestellen van bomboniere, het nakijken van misboekjes, het stalken van gasten die maar niet willen bevestigen en het telefoneren met kappers en caterers door vinden we zelfs nog tijd om ons ongerust te maken over het weer. Want 14 juli is normaal gezien een zonnig-weer-zekere zomerdag maar na de liters en liters water die we hier de laatste weken nog uit de lucht hebben zien vallen, zijn we zelfs daar niet echt meer gerust in. We hebben dus een extra portie geluk nodig! En waar kunnen we die beter vinden dan in de Galleria Vittorio Emanuele? Daar liet architect Mengoni namelijk een mozaiek aanleggen van een stier met duidelijk tentoongestelde kroonjuwelen! Dat deed hij blijkbaar om de Milanezen, die hij maar koude, stijve mensen vond, een hak te zetten. Diezelfde Milanezen lieten zich echter niet zo gemakkelijk schofferen en reageerden op de provocatie door elke keer ze de stier passeerden eens flink de hak te zetten in de edele delen van het arme beest en er zelfs sierlijk een rondje op te draaien! Dat zou volgens hen geluk brengen en zo komt het dan dat je ook vandaag nog rijen bezoekers kan zien aanschuiven om even te tollen op de ballen van de stier. Wij draaiden vandaag mee (wedden dat we op onze trouwdag schitterend weer zullen hebben?) en filmden de tollen die na ons kwamen!

25. Looking for crime novel clues in La Stazione Centrale!

We're almost there!
Years ago, I was in Rome at a seminar dedicated to crime novels. At that seminar, some lady held a whole speech about the huge importance of the “non-lieu”, the “not-place” in crime novels. Not-places are places which do exist but are never taken or occupied by someone. That’s to say, places which you will pass or even stands in for a while but in which you would never stay or install yourself for a long time. Train stations or airports or the lobby of a hotel are good examples of this kind of crossing points. Places which are owned by everyone but at the same time also be no one. This lady told her crime novel loving audience that no crime novel could exist without some non-place playing a crucial part in it. If the non-place wasn’t used as the ideal location for the murder itself, it would at least serve as a meeting point for shady characters to exchange information or for the victim to leave a precious indication on who would have killed him. Thinking back of that interesting afternoon in Rome, I walked today to the Central Station of Milan. My guide book described the building as “definitely worth a visit” and I have to say that I agree. Gorgeous statues, hall ways, stair cases, galeries and mosaics turned la Stazione Centrale definitely into the most beautiful way to enter Milan (right from a train that is). For one hour, I couldn’t stop myself taking one picture after the other until some very brawny looking security people started to give me a real dirty look. When I got one of them asking me in a sharp-toned way what I was actually doing, I found myself answering before I knew it that I was examining this non-lieu to find some clues to the solution of my next Milanese crime novel. Since my answer didn’t sound very credible (or at least comprehensible), I took advantage of the perplexed reaction of the security guy to abscond from the Station. I had collected enough information anyways to know who would soon kill him in “Murder on the Milano Express...”!




dinsdag 12 juni 2012

25. Kleerkasten en misdaadromans in La Stazione Centrale!

Bestemming bijna bereikt!

Ooit was ik eens op een congres in Rome over misdaadromans. Een dame stak toen een heel betoog af over het grote belang van de non-lieu, de niet-plaats in de misdaadroman. Niet-plaatsen waren plaatsen volgens haar die wel bestaan maar die niemand inneemt. Plaatsen waar je wel doorloopt maar die je nooit echt gaat betrekken. Zoals stations of vliegvelden of metrohaltes of de lobby van een hotel. Plaatsen die van iedereen zijn maar tegelijk ook van niemand. Volgens haar kon je dus geen misdaadroman openen of één of andere non-lieu zou een hoofdrol spelen in de ontwikkeling van het drama. Ofwel was het de uitgelezen locatie voor de moord zelf, ofwel was het de plek waar louche figuren snel informatie uitwisselden, ofwel liet het slachtoffer er één of andere kostbare aanwijzing achter, enz. Terugdenkend aan die interessante namiddag in Rome, wandelde ik vandaag naar het Centraal Station van Milaan. Dit prachtige gebouw moest volgens mijn gids absoluut bezocht worden en dat bleek inderdaad te kloppen. Wonderbaarlijke beelden, hallen, trappen, gallerijen en mosaieken maakten van la Stazione Centrale echt wel één van de mooiste manieren om Milaan binnen te wandelen (recht van een trein dan). Een uur lang liep ik niks anders te doen dan het ene sublieme detail na het andere te fotograferen tot de mensen van de security me echt wel zéér vies begonnen aan te kijken. Toen ik de bitse vraag kreeg wat ik eigenlijk aan het doen was, antwoordde ik voor ik het wist dat ik deze non-lieu aan het afspeuren was op zoek naar aanwijzingen voor de oplossing van mijn volgende Milanese misdaadroman. Aangezien dat toch niet heel geloofwaardig (of tenminste begrijpbaar) klonk, maakte ik maar snel gebruik van het perplexe gezicht van de security kleerkast om me vliegensvlug uit de voeten te maken. Ik had tenslotte toch al genoeg info verzameld over wie hem binnenkort vermoordt in “Murder on the Milano Express...”!
De indrukwekkende inkomhal...

Antonio Pacinotti... Ik weet niet wat die man precies gedaan heeft
maar daar brei ik wel een mouw aan tegen het einde van mijn volgende misdaadroman.

Of ik verzin een aanwijzing die iets te maken heeft met deze mozaiek?

En laat de moordenaar vervolgens wegrennen via deze trappenhal?

Geen betere plaats voor een moord dan deze lugubere omgeving (de rechtervleugel)!
Op de achtergrond de zijkant van de bekendste toren van Milaan. Wie mijn vorige
blogs ooit gelezen heeft, weet welke!

vrijdag 8 juni 2012

24. Wranglers at Bruce Springsteen’s concert in Milan!


Bruce Springsteen is giving a concert in Milan. My darling is a fan and I have a Milano activity to fulfill on my 101-Milano-task-to-do-list, so off we go to San Siro. Even if I only know three Bruce Springsteen songs, miss out on our second salsa class in a row (I don’t even dare to think of how I’m going to manage next Thursday) and actually hate extremely crowdy events... But all right. Maybe it’s all for the best. Because many friend of mine has given me a look full with disbelief when I confessed never to have attended a giant concert in my life. Apparently people are supposed to dream of doing this every once in a while and are supposed to feel thrilled at the thought of standing in line or staying on the phone for hours and hours to manage to get an entrance ticket. When I tell people that I have never felt such an incontrollable concert urge, they stare at me as if I were some kind of alient and their eyes fill not only with horror but also with pity! As if I’m suffering from some strange and exotic disease or something!
Dirty, dirty Bruce fans! Or not?

But all this is part of the past now since I can now proudly announce to everyone that I have visited the San Siro stadium AND that I have attended a huge concert. You can see straight away that it’s my first time though since I immediately start taking pictures of all the trash that’s lying in front of the San Siro Stadium (what a dirty, dirty Bruce Springsteen fans!), untill Alessandro explains to me that people actually throw their bottles there because the security is asking them to. Apparently you can’t enter the stadium with a closed bottle of water. So either you throw your bottle in front of the feet of the steward, either you get rid of the bottle cap. Another thing I know now!


After entering the stadium, I have to admit that it’s all quite impressive... Waiting for The Boss to come the public starts doing big waves. I try to make a video of this massive choreography but then I see something more interesting to film! Right in front of my nose a couple of fans start a fight because some of them have decided to go and stand in front of some other – seated – Bruce adorers. Fortunately the whole quarrell gets solved right on time so that Bruce doesn’t have to sing in front of a bloodstained public.


As I told you guys before, I almost don’t know anything of the man’s repertoire which makes me a little bit less enthousiast than the people around me who go completely crazy, but I have to admit that Bruce has an unbelievable charisma and proves himself an even greater master in playing the audience than in playing his guitar (which he constantly throws away. Behind him. Over his head. Between his legs. And so on...). The guy gives himself totally to his public and just can’t be stopped anymore. Half an hour after having announced the end of the concert, he still stands jumping and singing on the stage while his fans get crazier and crazier. When he invites a little boy from the audience to get on stage with him and sing together, even I have to give in and melt for this great, great star. I have been to my first giant concert. And Bruce has one more fan...
The Boss on the stage! Milano goes wild!



24. Ambrasmakers bij Bruce Springsteen!

In de bus op weg naar het concert... Ik heb nog geen flauw
idee wat me te wachten staat...
Concert van Bruce Springsteen in Milaan. Een lief dat fan is en een activiteit op mijn 101-Milano-to-do-list die afgewerkt moet worden. Op naar het stadium van San Siro dan maar. Ook al ken ik maar drie liedjes van de man, missen we een tweede salsales op rij (ik hou mijn hart al vast voor volgende donderdag) en heb ik eigenlijk een hekel aan massabedoeningen. Maar goed. Misschien maar beter zo want menig vriend en vriendin heeft me al vol ongeloof aangekeken bij mijn bekentenis dat ik nog nooit in mijn leven naar een megaconcert ben geweest. Dat blijkt namelijk iets te zijn waar iedereen op tijd en stond van hoort te dromen en waarvoor iedereen ooit wel eens in zijn leven bereid hoort te zijn om urenlang in de rij te staan of aan de telefoon te hangen om tickets te bemachtigen. Als ik zeg dat bij mij die drang nog nooit is opgekomen, lijkt het wel of ik terstonds verander in één of ander vreemd buitenaards wezen dat buiten afgrijzen ook nog zoiets als medelijden lijkt op te wekken. Alsof ik lijd aan één of andere vreselijke ziekte of zo.

Vieze, vieze Bruce-fans! Of toch niet?

Maar dat is vanaf nu dus verleden tijd want ik kan nu trots aan iedereen melden dat ik het stadium van San Siro bezocht heb EN deelgenomen heb aan een gigantisch megaconcert. Het is wel te merken dat ik een volledig groentje ben want terwijl ik ijverig foto’s neem van wat ik beschouw als het vuilnis dat de vieze bezoekers van het stadium zomaar voor het stadium op de grond gooien, legt Alessandro me uit dat de mensen dat eigenlijk doen op vraag van de security. Niemand komt San Siro blijkbaar binnen met flesjes water met een dop op. Ofwel gooi je je hele fles aan de voeten van de steward, ofwel vijs je het dopje eraf en krijg je je water toch mee. Weeral iets bijgeleerd.


Binnengekomen in het stadium moet ik toegeven dat het allemaal inderdaad wel heel indrukwekkend is. In afwachting van The Boss (net ontdekt op internet dat dat Bruce’s bijnaam is. Het is nu niet dat zo’n dingen voor mij parate kennis zijn) begint het publiek spontaan waves uit te voeren. Ik probeer er een paar op film vast te leggen tot er voor mijn neus nog iets interessanters gebeurt. Een bende fans die bijna met elkaar op de vuist gaan omdat er een paar rechtop gaan staan voor een rijtje gezeten Bruce-aanbidders. Gelukkig lost het geschil zich net op tijd op om Meneer Springsteen op het podium zien te verschijnen zonder al teveel bloedspatten op mijn kleren te krijgen.

Zoals gezegd ken ik zo goed als niks van de man’s repertoire wat het gebeuren voor mij iets minder enthousiasmerend maakt dan voor de rest van de aanwezigen die volledig uit de bol gaan maar ik moet toegeven dat Bruce een ongelofelijk charisma heeft en al even goed is in het bespelen van zijn duizenden toeschouwers als in het hanteren van zijn gitaar (die hij tijdens het concert een keer of tien weggooid). De man geeft zich helemaal en is gewoon niet meer te stoppen. Een half uur nadat hij het concert voor de eerste keer heeft beëindigd staat hij gewoon nog steeds van katoen te geven en de fans worden met de minuut gekker en gekker. Als hij dan nog een kindje uit de massa optilt en met hem mee laat zingen op het podium moet zelfs ik mijn sceptische strijd staken. Ik heb mijn eerste megaconcert achter de rug. En Bruce heeft een fan bij...


donderdag 31 mei 2012

23. Shopping with ancient Romans and medieval fellows! Only in Via Morigi!


Today my guide book sent me to Via Brisa. The reason of this visit was the fact that Via Brisa is one of the few places in the city where you can find some remains of the Ancient Milan. I found what used to be an imperial palace of the 4th Century, took some pictures and was already ready to go when I spotted something interesting a little bit further: a nice little restaurant, a wine shop and a bookshop! This bookshop wasn’t just any bookshop. It was the Libreria Militare (the Military Bookshop). I imagined a shop full with war novels and a public of weapon loving soldiers, but I couldn’t have been more wrong! This shop is not so much loved by people from the military as it is by ancient Romans and medieval fellows! That’s to say by lovers of experimental archeology who are superpassionate about creating a revival of the past and need some manuals to do this in a scientifically responsible way! These guys need books about ancient clothes, ancient houses, ancient weapons and so much more and the Libreria Militare is having it for them! But Angelo and Federico – the very sympathic storekeepers of this highly original bookstore – have also thought about the women of their special customers! Imagine indeed that you have married a guy who is spending all his time on becoming the exact copy of an ancient Roman or some medieval character! Unions like this aren’t very likely to last if the lady of the house isn’t willing to jump in the historical adventure herself and participate in the whole archeologic enterprise! And how could you help these lovely ladies better than with a whole collection of historical cooking books! The Libreria Militare provides a whole bunch of them and many wife or girlfriend of some experimental archeologist found here the information required to prepare some delicious historically correct meal for their sweethearts! Federico visited some of the historical events his clients organize and tasted the roman dishes of their enthusiast egas. Result: he became even more motivated to find his customers the right material! The Libreria Militare of Via Morigi... Highly recommended I tell you! Whether you are a soldier, an archeologist or a cook!
One day Federico walked into this store as a client. He like it
so much that he simply decided to stay!

Manuals for experimental archeologists! Federico explained me that these people
are extremely serious and take care of every detail. They don't only want to have clothes who look
exactly like the originals but which are also made in exactly the same way. So these archeologists
even study weaving techniques and which products were used to paint the clothing!

But my favorite part of the bookshop is this one! A whole collection of books on food
and cooking in ancient times! Wonderful!!!