dinsdag 15 november 2011

Waarom kinderen en volwassenen een andere smaak hebben...

Deze groenten waren duidelijk niet zoet genoeg voor deze kleine testers!
Na negen maanden studeren aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen weet ik het wel zeker. Er bestaat niets zo intelligents als de natuur. Alles heeft ze voorzien en niets laat ze aan het toeval over. Neem nu bijvoorbeeld de manier waarop onze smaak evolueert. Als kind lust je geen witloof en later ben je er gek op. Toeval? Kwestie van gewenning? Ja en nee. Want ook al is het waar dat je een kind met een minimum aan doorzettingsvermogen aan de meeste smaken kan laten wennen (wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat er wel vaak zeven tot acht pogingen nodig zijn), toch zijn er algemene smaakpatronen die enkel wijzigen met de tijd.
Smaakvoorkeuren zijn namelijk helemaal niet zo persoonlijk als we wel denken. Ze werden door de natuur in onze genen geprogrammeerd om ons te beschermen tegen gevaar. Dat is de reden waarom kinderen van nature uit enkel graag zoete en zoute dingen eten. Bittere en pikante smaken horen in de natuur namelijk bij giftige stoffen en vertegenwoordigen dus een groot gevaar voor kleine mensjes die nog niet weten wat er in de wereld precies eetbaar is en wat niet. Maar kleine mensjes worden groot en terwijl hun voedselkennis met de dag groter wordt, groeit ook hun drang naar nieuwe smaken.
Bitter voedsel of bittere dranken die eerst zo vies smaakten, blijken ons naarmate we ouder worden meer en meer aan te trekken. Omdat de natuur het niet meer nodig vindt ons tegen gevaarlijke stoffen te beschermen? Integendeel! Omdat de natuur beseft dat mensen bij het ouder worden een hoop vrije radicalen in hun lichaam opstapelen die aanleiding kunnen geven tot schadelijke nieuwe celverbindingen zoals kanker. Om mensen te behoeden voor deze nieuwe bedreiging zorgt de natuur ervoor dat we met het verstrijken van de jaren steeds meer trek krijgen in bittere voedingsmiddelen. Die zitten namelijk vol antioxydanten die de vrije radicalen onschadelijk maken en het risico op kanker verkleinen. Helemaal niet zo ongezond dus dat kleine espressootje na de lunch of dat stukje bittere chocola bij de thee. “Bitter is better!” zouden de Engelsen zeggen en daar is de natuur het helemaal mee eens. Van zodra je oud genoeg bent om te weten wat je in je mond mag steken tenminste...

maandag 14 november 2011

Food in Pop Culture: an analysis of the introduction movie of the Flemish mini soap “Van Vlees en Bloed”


When thinking on how food is portrayed in Pop Culture, the first image that popped up in my mind was the introduction movie of the Flemish mini soap “Van Vlees en Bloed”, which should be translated literally by “Of Flesh and Blood”. I think this introduction movie is one of the best examples of how people can use food to tell a story. But also of how the context and the setting in which food is presented to us, creates the biggest part of its meaning.
“Van Vlees en Bloed” is a tragicomedy in 7 episodes and was broadcasted on Flemish television during 2009. The mini soap gives us insight in the lives of a classical butcher family in a small village in Flanders. The soap had a huge success and even won a prize at the Festival de television de Monte-Carlo. The tragicomedy is made by different storylines which are all based on very simple elements and very common events of daily life. The public gets caught by the quarrels between the three children of the old owner of the butchery when she is at the point of dying and a greedy son-in-law wants to sell the butchery to get his part of the heritage. The viewer is made part of the adultery of the butcher with one of his customers and feels the frustration of the butcher’s wife when her husband pretends to be impotent. He follows the romance between the youngest butcher and the girl who works in the butchery on Sundays and the ambitions of the second butcher when he wants to win a bicycle competition organized by the village. He gets irritated like the butcher gets irritated by the very annoying client who comes every morning to the butchery to buy the same 100 grams of salami.
All these very simple storylines of love, adultery, jealousy, greed and the struggle to keep the butchery going are presented by very recognizable actors (by recognizable I mean that they look like normal people, not like models) who speak in Flemish dialect. That’s to say, that they use the language people really speak in small Flemish villages, instead of the Dutch standard language which people are taught at school and which is normally used by actors in movies. The makers of the program clearly choose this type of language to make the distance between the viewer and the events shown in the television program as small as possible. In the same way, all dialogues are kept extremely plausible. A Flemish viewer watches the program laughing constantly but not because of special tricks or special jokes the different characters make. If this program is highly comical, all the humor is created by very simple material, by absolutely ordinary conversations which all Flemish viewers see and hear every day in their own lives.
This search for making a wonderful television show which keeps people stuck on their chairs to see the end of it by using only the most simple elements and no special effects what so ever, is what one can see as well in the introduction movie of the program. Once again, the makers of the program succeed in creating an absolutely captivating atmosphere by showing only extremely common things: meat and the butcher’s hands and instruments. Moreover, in my view they succeed in summarizing in only one minute the whole atmosphere and context of the whole mini soap. Because what is it all about? The program is about a butchery, which becomes immediately clear from the introduction movie since it only shows images made in the butchery. But from the first seconds, the viewer feels already that this isn’t going to be just another reality soap about butchers in Flanders. And that’s because of the music which immediately captures the public.
The music is the very first thing that jumps on the screen even before the viewer has been able to see what is presented (because together with the first notes of music, you get the first image but this image is still blurred). Than the image gets sharper and the spectator can see that we are in a butchery. But not a normal butchery. A butchery where meat moves and falls and curls according to the notes of the music with which the program started. A music which itself isn’t innocent. Because if the whole television show will be absolutely Flemish, even in the smallest details (like the use of the Flemish dialect instead of the standard Dutch), the music clearly isn’t. The music is a kind of tango-like, sensual but also very playful lead that seems to direct the whole introductory movie. It sounds like warm and exotic countries, like seduction, like sensuality but not a too serious one. The music fills the screen and directs the meat and the movements of the butchers hands and instruments. It’s the music which makes the steak fall down. It’s the music that makes the hamburgers get crushed. The music which makes the sausage fill itself with meat. And it is this exotic, sensual, non-Flemish music which promises the audience that there will be more to see than just meat in a simple, Flemish butchery even if that’s all the movie shows.
Thanks to the way in which the meat is presented in the introduction movie, the audience understands the themes of the mini soap before even having seen one minute of the real program. By the way in which they see the meat getting directed by the warm and playful tango-like music, they can expect the same to happen to the meat of the characters they will see in the television show. And so it happens. Like the meat in the introduction movie has to follow the direction of the tango-music, the butcher can’t control his own “meat” and falls and curls according to the smiles of his sexy Dutch customer (again, she’s not Flemish! She’s an exotic element in the Flemish context). The meat, HIS “meat” doesn’t have any power and can only obey to this exotic sensuality. It can only follow and fall. Like the marriage of the butcher falls in ruins when his wife finds out. But nothing is ever definitely ruined in this mini soap. Things can twist in a second. And it’s not because a scene starts with a sensual, elegant tango that it will also end with it. Like in the introduction movie where the music ends with a kind of big, comical “dot”, in the mini soap as well, things can go in one direction only to head completely in another one shortly after.
By watching just this one little movie of one minute where you can only see meat, you can understand the themes, atmosphere, colors and direction of a whole mini soap of more than 7 hours. Just because of the fact that a simple, basic food element like meat is presented in a context and manner which is highly unusual, we understand that this television program which presents itself through a meat movie will not actually talk about meat. Thanks to the music and thanks to the extremely elegant images which turn the meat into sensual dancers or protagonists of a bigger show, the audience clearly understands that something much more interesting than a boring butcher tail is waiting. Therefore, I think the introduction movie of “Van Vlees en Bloed” really deserves to be included in a cours which talks about food in Pop Culture.

zondag 13 november 2011

Studeren aan Unisg: mijn antwoorden op een aantal veelgestelde vragen.

De Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen. Stap de toekomst van eten binnen!
Deze week kreeg ik een mailtje van Lieke die me een aantal vragen stelde over mijn opleiding aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen. Aangezien wel meer mensen me hierover aanschrijven dacht ik dat het nuttig kon zijn mijn antwoorden meteen maar met alle bloglezers te delen. Hier gaan we!
Lieke: “Je schrijft veel over studiereizen maar in de informatiebrochure hebben ze het vaak over papers en presentaties. Hoe zit die verdeling in mekaar?
Nathalie: Tijdens je opleiding maak je zes studiereizen. Vier binnen Italië en twee buiten Italië. Ik schrijf veel over deze reizen omdat ze ten eerste heel interessant zijn maar ook omdat ze gewoon veel tijd in beslag nemen. Dit wil echter niet zeggen dat de opleiding alleen rond reizen draait. Het Masterprogramma bestaat uit een hele reeks zeer korte vakken (een vijftigtal). Twaalf van deze vakken hebben een verplicht examen waar je absoluut voor moet slagen, zo niet krijg je geen diploma. Maar ook de professoren van de technisch gezien “niet verplichte” vakken vragen je om papers te schrijven en presentaties te geven wat iedereen globaal gezien ook doet. Een Masterstudent besteedt dus inderdaad veel tijd aan het schrijven van papers en het voorbereiden van presentaties. Dit is op zich ook logisch aangezien de opleiding erg op communicatie gericht is.
Lieke: “Wat kost een Masteropleiding en zijn er beurzen?”
Nathalie: “De opleiding kost 15000 euro. Met dit inschrijvingsgeld betaalt de universiteit je boeken, de professoren en alle studiereizen (hotel, vervoer, maaltijden). Er komen dus geen extra kosten bij voor het reizen. Persoonlijk heb ik mijn opleiding zelf bekostigd dus ik heb helaas geen informatie over mogelijke studiebeurzen in Vlaanderen. Een Nederlandse klasgenote kreeg wel een studiebeurs van de Nederlandse overheid maar dat proces ging niet van een leien dakje omdat er verwarring bestond tussen de ene Masteropleiding (Italiaanse cultuur en gastronomie) die wel erkend zou zijn in Nederland en de andere (Food Culture and Communications) die dat dan weer niet was. Ik weet helaas niet precies hoe dat is afgelopen.
Lieke: “Welke accomodatie stelt de universiteit ter beschikking en wat vind je hiervan?
Nathalie: “De studentenflats van de universiteit kosten 6000 euro voor 12 maanden. In dit bedrag zitten alle verdere kosten in (ook internet). Je betaalt per maand dus 500 euro voor een flat die je deelt met twee andere studenten. Elke student heeft een eigen (ruime) kamer met een eigen bureau en verder heeft elk appartement uiteraard een badkamer met douche en wasmachine en een keuken. Er is bijvoorbeeld geen zitkamer in de studentenappartementen. Het voordeel van de studentenflats is dat je helemaal niets moet regelen en je er gewoon in kan stappen. Het nadeel is dat je met twee andere mensen samen leeft en dit niet altijd zo gemakkelijk is. In elke mastergroep zijn er ruzies ontstaan tussen flatgenoten en zelfs de mensen die goed met elkaar overweg kunnen, zeggen dat het niet zo gemakkelijk is om zo weinig privacy te hebben. Vooral na een studiereis waar je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat samen bent, is het wel fijn om thuis te komen in je eigen appartementje en eventjes helemaal niks meer met je collega-studenten te maken te moeten hebben.
Zelf heb ik ervoor gekozen om een eigen appartementje te zoeken in Bra via een immo-kantoor. Het voordeel van Bra is dat de prijzen erg laag zijn. Met het geld dat je aan de universiteit betaald zou hebben, vind je met gemak een appartement dat je niet hoeft te delen. Wel is het zo dat je dan uiteraard alles zelf moet regelen wat misschien niet zo simpel is als je geen Italiaans spreekt. Als je naar een immo-kantoor stapt, kunnen zij je zeker helpen maar je moet er wel rekening mee houden dat in Italië de huurder het immo-kantoor betaalt en dit je dus een extra maand huur kost. Maar dan nog was deze oplossing voor mij voordeliger (ook al omdat ik net zoals de meeste mensen mijn stage in het buitenland doe en het appartement dus maar 10 maanden nodig heb. Als je dit goed afspreekt met de huisbaas kan je zo dus twee maanden huur uitsparen die je met de universiteitsflat sowieso kwijt was geweest).
Lieke: “Hoe ver ligt de universiteit van Bra en hoe werkt het vervoer van en naar de universiteit?
Nathalie: “Pollenzo (waar de universiteit is) ligt op zo’n vier kilometer van Bra. Er gaat een bus van Bra naar Pollenzo en de universiteit kan voor haar studenten een jaarabonnement regelen voor 50 euro. Dit is een voordelige prijs en de meeste studenten nemen dit abonnement dan ook. Het enige probleem is dat er heel weinig bussen zijn. ’s Ochtends valt het nog mee maar als je bijvoorbeeld de 16u bus mist terug naar Bra moet je 1u45 minuten wachten op de volgende. Aangezien dit heel vervelend is, proberen de meeste mensen snel een fiets te bemachtigen. Met de fiets ben je op 20 minuten van Bra in Pollenzo. Er zijn ook altijd mensen die gewoon naar school wandelen. Zelf ben ik verschillende keren naar school gewandeld en terug. De weg is prachtig tussen allerlei velden en bossen. Alleen doe je er wel een uur over wat op zich nog altijd beter is dan twee uur op een bus wachten. Ik zou dus proberen een tweedehands fiets te kopen en zoals de meeste studenten naar school te fietsen.
Zo, ik hoop dat ik jullie met deze antwoorden weer een stukje op weg heb kunnen helpen! Veel succes iedereen!

donderdag 3 november 2011

Op studiereis naar Emilia... Tussen varkenvlees en Lambrusco...

Prosciutto di Parma testen met Claudio Ziveri...

Parmigiano specialist Zannoni begeleidt ons bij een parmezaan tasting...

Hoe maak ik tortelli? De leden van Slow Food Convivium Reggiano Apennines laten het ons zien en proberen.

Varkenvlees en Lambrusco, typischer dan dit wordt het niet.

Maar we proeven niet alleen. We leren ook exact waar de salumi vandaan komen.

Deze dame won het kampioenschap pastadeeg uitrollen van Emilia-Romagna. Spectaculair!

De beenhouwers van vereniging "Il Cicciolo d'oro" tonen ons hoe je ciccioli maakt. Wat dat zijn leg ik uit in een volgende blogpost.

Antica Corte Pallavicina. Een eeuwenoude hoeve met een sterrenrestaurant en kelders uit de 13e eeuw.
Die hangen vol met heerlijke culatello die vaak al lang van te voren gereserveerd is. Eigenaar en kok Massimo Spigaroli rekent onder zijn culatello-klanten mensen als Prins Charles, Prins Albert van Monaco en Alain Ducasse. Not bad, not bad...

En hier zien we dan hoe men in Spilamberto het zwarte goud produceert. Geen olie maar wel aceto balsamico...

En gelukkig mogen we ook proeven...

Iemand ooit van Mostarda gehoord? In Azienda agricola Bedogna legt men ons uit dat het een soort jam is die je eet met gekookt vlees en oude kazen. Ze laten ons meteen zien hoe je het bereidt.

En ook hier eindigen we met een tasting...

Om daarna drie verschillende soorten brood en panettone te gaan proeven bij de meest sympathieke bakker uit Italia.

We zagen ze in alle vormen en maten maar tot nu toe nog nooit levend. Daar kwam in Azienda Agricola "Il girasole" verandering in. Blije, biologisch gekweekte varkentjes die maar al te graag kennis kwamen maken.
Onze volgende studiereis is binnen drie weken. Dan trekken we naar Bristol en Londen. Scrambled eggs and afternoon tea, here we come!