woensdag 12 oktober 2011

Duur zegt u?

Paolo Di Croce op een conferentie in Philadelphia.
“Gezond eten is enkel weggelegd voor wie er het geld voor heeft”, dit is één van de commentaren die ik het meest te horen krijg op mijn conferenties, vertelde Paolo Di Croce ons gisteren. Paolo is hoofd van Slow Food International en reist de wereld rond om mensen bewust te maken van wat ze eten en de bijhorende consequenties.
Paolo: “Iedereen in deze wereld heeft recht op toegang tot eten dat binnen de Slow Food filosofie past. Dat wil zeggen op voedsel dat good, clean and fair is. Maar als ik dat zeg, krijg ik altijd te horen dat dat soort voedsel duur is en dat mensen het niet kunnen betalen. Dit is gewoon niet waar. Het probleem is dat mensen nooit stilstaan bij de echte kost van wat ze eten. Daarom deed ik vorig jaar op rondreis in Amerika een experiment. Ik vroeg mensen een voorbeeld van betaalbaar eten. Ze konden zich geen biologische groenten veroorloven omdat dat te duur was maar wat konden ze dan wel kopen? Ik vroeg hen dus mij een voorbeeld te geven van de snack die ze het vaakst kochten en die in hun opinie qua prijs voor iedereen toegankelijk was. Het antwoord was aardappelchips. Daarop trok ik naar de supermarkt om een studie te maken rond prijzen. Bleek dat je in de staten waar ik toen was gemiddeld zo’n 11 dollar betaalde voor een pound aardappelchips. Daarna ging ik naar een biologische markt aangezien mensen mij steeds vertellen dat die plaatsen zo ongelofelijk duur zijn. Ik zocht er de allerduurste aardappel die ik kon vinden en wat bleek? Dit luxepaardje kostte slechts 1,8 dollar per pound. Met als bijkomende verschil dat een verse aardappel van de biomarkt vol vitaminen zit en een zakje aardappelchips je enkel een hoop vet en zout oplevert. En dan vertellen mensen mij dat ze zich geen gezond eten kunnen veroorloven? Misschien wordt het tijd om onze vooroordelen over “goedkoop” en “duur” eten over boord te gooien en eens echt te gaan kijken naar de prijs van ons voedsel.”

dinsdag 11 oktober 2011

Hoe lang zou jij gewacht hebben om te bijten?



Vandaag zag ik in de les één van de grappigste experimenten ooit. Het experiment was op zich misschien niet zo grappig maar het bijhorende filmpje deed onze klas bijna over de grond rollen van het lachen. Hoe dat experiment dan ging? Je vraagt een kleuter te gaan zitten voor een bordje met een marshmallow en vertelt hem dat hij een tweede marshmallow krijgt als hij wacht met het schuimpje op te eten tot je terug bent. Met dit experiment uit 1972 wilden onderzoekers nagaan of er een verband bestond tussen de tijd dat een kind in staat is vrijwillig te wachten op iets dat hij echt wil en het succes dat het kind zou hebben in zijn latere leven. Door de deelnemende kinderen op te volgen en 18 jaar later te kijken waar ze terecht gekomen waren en hoe ze door hun ouders beschreven werden, konden de psychologen een  verband vaststellen tussen de mate van zelfcontrole van de kinderen en hun latere succes. Misschien een ideetje voor ouders die nieuwsgierig zijn naar de toekomst van hun kinderen maar niet meteen bij een waarzegster op bezoek willen?