donderdag 29 september 2011

Studiereis naar Tours... Een paar impressies...

Appels proeven...

Appelsap drinken...

Des oeufs à la couille d’âne proeven...

Geitenboerderijen bezichtigen...

Proberen om niet opgegeten te worden door de geiten...

Confituur van geitenmelk fotograferen...

Paddestoelgrotten onderzoeken...

Gele oesterzwammen bewonderen...

Een prachtige Franse tuin verkennen...

Te beginnen met de groententuin...

Niet vergeten aan alles te ruiken en van alles te proeven...

Bijleren over biologische wijnbouw...

Met onze voetjes in een wijngaard van 106 jaar oud...

De wijn uit die 106 jaar oude wijngaard testen...

Luisteren naar de verhalen van een Franse zoetwatervisser...

Mee zijn netten uitladen en de Loire ingooien...

De vissen uit de netten halen.
Tot zo ver een eerste verslagje van onze studiereis naar Frankrijk. To be continued...

dinsdag 27 september 2011

Meer Belg worden in Italië...

De Belgische vlag... Meer dus dan gewoon drie kleurtjes. Benieuwd hoe de Duitsers die van hen dan uitleggen...

Deze universiteit zal me dus elke dag opnieuw blijven verbazen. Of had er iemand van jullie ooit kunnen voorspellen dat het in Italië en wel aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen zou zijn dat Nathalie Stevens na 30 levensjaren te weten zou komen waarom de Belgische vlag zwart, geel en rood is? Ik weet niet of ik de enige Belg met rode kaken moet zijn maar ik had dus geen flauw benul dat die kleuren ook werkelijk een betekenis hadden. Gelukkig kan je aan deze Universiteit geen Master in Food Culture behalen zonder het seminarie van Professor Peter Scholliers gevolgd te hebben. Die zakt elk jaar een keer af naar Pollenzo om studenten van over de hele wereld uit te leggen hoe de Belgische nationale keuken ontstaan is. En terwijl hij dat doet, vermeldt hij tussen de soep en de patatten ook even waar de kleuren van onze nationale vlag eigenlijk vandaan komen. Blijkt – en vergeef me als het volgende voor jullie een evidentie zou zijn – dat het zwart-geel van onze vlag verwijst naar Vlaanderen (ik weet het: ik had er zelf kunnen opkomen maar ik geef toe dat ik dat nooit gedaan heb) terwijl het geel-rood een referentie is aan de kleuren van Wallonië. Doordat de gele kleur in het midden dus zowel deel uitmaakt van de Vlaamse als de Waalse identiteit illustreert de vlag de vereniging van deze twee regionen tot de nieuwe eenheid België. Voor de hand liggend? Zeker. Maar zelf ben ik gastronomie moeten gaan studeren in Italië om deze evidentie rijker te worden. Dus dacht ik dat er misschien nog wel meer onwetende landgenoten zouden rondlopen en dat ik deze Belgische kennis toch wel eventjes met hen moest delen. Op België, zou ik zeggen!

woensdag 21 september 2011

I wanna be Michael Jackson (nee, niet de zanger)!

Michael Jackson, auteur van de wereldberoemde biergids "The World Guide to Beer".
Nu is het genoeg geweest! Er moet iets gebeuren want ik kan er niet meer mee leven. Ik heb het over mijn onbestaande bierkennis. Het is namelijk echt problematisch om als Belg in het buitenland te wonen en dan niks over bier te weten. In België zelf is dat makkelijker want daar is het onderwerp zo banaal dat niemand je er ooit mee lastigvalt (Italianen ondervragen elkaar toch ook niet over pizza). Maar in Italië is het dus echt de hel. Daar heb je je nog geen twee minuten als Belg voorgesteld of je wordt al bestookt met netelige vragen à la “waar ligt de brouwerij van Kwak?” of “wordt La Chouffe in open of gesloten vaten gefermenteerd?”. Dit weekend kende mijn biergêne echter een ongekend hoogtepunt toen ik op een Italiaans huwelijksfeest aan tafel bierles kreeg van een in Brussel wonende Italiaan! Dat is toch de omgekeerde wereld! Italianen die Belgen uitleggen hoe Belgisch bier gebrouwen wordt. En dus moet het uit zijn. Ik heb er de cursus van Professor Marconi bijgehaald en ik begin nu te studeren tot ik meer weet over bier dan Michael Jackson (nee, niet zanger, de bierexpert!). Wie met hetzelfde probleem zit als ik, mag gerust meedoen.
Dus hoe beginnen we hieraan? Wat zit er bijvoorbeeld zoal in een glas bier? Volgens Professor Marconi vier basisingrediënten:  graan, water, hop en gist. Wat graan betreft kan een brouwer kiezen uit vier soorten. Ofwel gaat hij voor gerst (het graan met de meeste enzymen om het zetmeel in de korrels om te zetten naar suikers). Ofwel kiest hij voor tarwe (rijk aan proteïnen wat zich uit in een stevige bierkraag en in een wazig, licht zuur bier). Of hij gaat de goedkope toer op en maakt bier uit rijst- of maïsvlokken (wel minder smaakvol). Als laatste optie is er ook nog haver. Dit is één van de oudste granen die gebruikt worden voor bier en geeft een ronde en zachte smaak.
En dat graan leggen we dan in een bak water tot het in bier verandert? Nee! Je moet het namelijk eerst nog omzetten in mout. Dat was dus al een eerst grote verrassing. Ik heb namelijk jaren gedacht dat mout gewoon één of andere graansoort was. Is het dus niet! Mout is graan dat 48 uur geweekt wordt in water, dan 6 dagen in vaten mag ontkiemen en dan verhit wordt zodat het kiemen opnieuw stopt. Dus je wil dat het kiemt zodat je het dan onmiddellijk kan laten stoppen met kiemen? Ja, dat klopt. Want door het graan net genoeg te laten kiemen maak je de enzymen vrij die het zetmeel in het graan omzetten naar suikers. Wacht je te lang, dan krijg je allemaal kleine graanplantjes die die suikers als voedsel gebruiken om te kunnen groeien. Niet ideaal want dan kunnen wij ze straks niet meer omzetten in alcohol. Mouten dus die boel!
Over die mout valt trouwens nog veel interessants te zeggen. Zo bestaan er een hele resem verschillende soorten mout al naargelang het ontkiemde graan kort of lang verhit wordt en naargelang de temperatuur waartegen dit gebeurt. Pilsmout wordt bijvoorbeeld maximum tot 85 °C verhit wordt en geeft een lichtkleurig bier. Het is de basismout voor alle bieren in de Pils-stijl. Münchener mout krijg je dan weer als je de mout voor lange tijd verhit boven de 100°C. Chocolademout daarentegen wordt een uur lang verhit tussen de 75 en 150°C om de temperatuur daarna nog eens op te drijven tot 220°c. Dit type mout kan je enkel met mate gebruiken (maximum 10% van je moutgehalte) en geeft je bier een heel donkere kleur en een bitter, koffiearoma. De keuze en samenstelling van je mout zal dus in grote mate de smaak, kleur en soms zelfs schuimkraag van je bier bepalen. Maar genoeg nu over mout. Hoe zit het met die andere ingrediënten?
Hop bijvoorbeeld. Over hop kunnen we kort zijn. Hop geeft hoofdzakelijk twee eigenschappen aan bier. Het maakt het bier bitter en het geeft het bier extra aroma’s. Wel is het zo dat alle hopvarianten dit in verschillende mate doen. Zo bestaan er varianten die bekend staan om hun bitterheid maar heb je ook hopbloemen die juist heel zacht zijn en vooral voor de meer subtielere aroma’s zorgen. De keuze tussen de verschillende soorten hop is dus bepalend voor het eindresultaat van je bierbrouwsel. Maar dat is ook de keuze voor het water dat je voor je bier gebruikt. De chemische samenstelling van water heeft namelijk invloed op de smaak en het aroma van bier. Voor Pils en Lagerbier kan je bijvoorbeeld alleen zacht water gebruiken met een laag zoutgehalte. Hard water met een hoger zoutgehalte is daarentegen heel goed om  de zure smaak van donker bier te verzachten. En in Burnton-upon-Trent hebben ze zelfs een speciaal gipsachtige water dat perfect is om een sterk gehopt bier ronder en helderder te maken.
Graan, hop en water, dat is allemaal wel leuk maar het brengt ons hoofd wel nog steeds niet op hol. Klopt, want we hebben dan ook nog altijd geen alcohol in ons bier (en ook geen schuim trouwens). Biergist gaat hiervoor zorgen door de suikers die we hebben vrijgemaakt bij het mouten en bij het koken van onze moutpap om te zetten naar alcohol en koolzuur. Ook hier moet de brouwer weer een keuze maken. Je kan namelijk kiezen voor een ondergist of voor een bovengist, en weer krijgen we telkens een ander resultaat. Ondergist is een gist die werkt bij koele temperaturen (tussen de 5 en 10°C) en die na de gisting naar de bodem van het vat zakt. Typische ondergistbieren zijn alle Pils en Lagerbieren. Bovengist werkt enkel bij hogere temperaturen (tussen de 15 en 25°C) en leidt tot heel andere biersoorten zoals Trappist, Duvel, Palm, etc.
Bierbrouwen is dus een kwestie van creatief zijn, keuzes maken en persoonlijke recepten verzinnen. Met welke graansoort wil ik werken? Op welke manier wil ik dat graan omzetten tot mout? Welk soort hop gooi ik in mijn bier? Gooi ik er ook nog iets anders bij zoals fruit of kruiden? Ga ik voor hard of zacht water? En wat doe ik met mijn gist? Een hoop dingen om over na te denken en over te beslissen dus. Wie bier brouwt is volgens mij dan ook beter geen al te grote twijfelaar. Ik ben in ieder geval blij dat ik er nu eindelijk iets vanaf weet want fascinerend is het wel. En dan is het nu tijd voor een namiddagwandelingetje door Bra met een groot kartonnen bord op mijn rug: “Biervragen hier! Biervragen hier!” Laat die Italianen nu maar komen... Nathalie Jackson is ready!

dinsdag 20 september 2011

Engelse koekjes bakken op vernieuwende Indische wijze...

Zo zagen de Indisch getinte Engelse Rachna koekjes er ongeveer uit...

“Iemand een Rachna-koekje?” Die vraag kregen we afgelopen zaterdag te horen op het huwelijksfeest van een vriend. Rachna was één van de genodigden en had om de lange rit van Milaan naar Merano wat minder saai te maken een zak koekjes gebakken die zo groot was dat zelfs haar altijd hongerige medepassagiers Spyros en Manuel hem in drie uur niet hadden leeggekregen. En zo ging de zak de tafel rond en werd er gretig gebeten in de kraakverse, ronde koekjes. “Mmm!”, “heerlijk!”, “complimenti!” weerklonk het en daar deed de zak al een tweede rondje.
Tot Fabrizzio, de jongen naast mij, plots een mysterieus ingrediënt in de koekjes meende te bespeuren. Het leek wel curcuma. Of komijn. Of één van die andere kruiden die je wel eens in Indiaanse curries proeft. “Dat is toch logisch”, vond zijn vriendin. “Rachna is Indische dus zullen dit wel typische, Indische koekjes zijn.” “Toch wil ik er het fijne van weten”, zei Fabrizzio en begon al zwaaiend de aandacht van Rachna te trekken die aan de overkant van de tafel druk in gesprek was. “Rachna, wat een fantastische koekjes zijn dit! Is dit een Indisch recept?” Rachna schudde ontkennend het hoofd en zei dat het eigenlijk heel gewone Engelse koekjes waren. Niks speciaals. “Maar hoe komt het dan dat ik er iets van een Indische curry in herken?” bleef Fabrizzio verbaasd aandringen. “Je moet er toch iets aan hebben toegevoegd?” Rachna werd rood en antwoordde met verontschuldigende stem dat ze de koekjes gebakken had op de bakplaat waar ze de dag tevoren Chicken Tandoori op had klaargemaakt”. Een luid lachsalvo weerklonk aan onze tafel en iemand riep “Rachna, waarom zeg je dat nu in godsnaam? Je had gewoon moeten doen of het je eigen geheime recept was! Dat had iedereen zo geloofd en dan was je in plaats van een slechte afwasser een unieke culinaire vernieuwer geweest!”
Ik knikte en lachte mee. Hoewel ik wist dat Rachna’s ongewilde kookexperiment misschien wel vernieuwend maar niet helemaal uniek was. Ik was het procédé namelijk al eens eerder tegengekomen. Meer bepaald in Oostende toen ik een pannekoek met chocoladesaus bestelde die een vreemd extra smaakje bleek te hebben. Ik zat maar te piekeren en te peinzen over waar ik die bekende, zoute toets toch van kende toen ik plotseling de man aan het tafeltje naast me het laatste stukje van zijn omelet met spek in zijn mond zag steken. Een omelet die – toen viel het me pas op – precies even groot was geweest als mijn goudbruine pannekoek die vijf minuutjes na zijn bestelling was gearriveerd. Toen had ik heel boos en verontwaardigd gereageerd op de zogenaamde luiheid en het gebrek aan “sérieux” van de kok.
Nu, zo’n drie jaar later, met de smaak van Rachna’s verrassend lekkere koekjes nog op mijn lippen, begin ik toch een beetje aan mezelf te twijfelen...Heb ik er echt goed aan gedaan de dienst Hygiëne op die Oostendenaars af te sturen? Of heb ik het culinaire talent van een jonge doch nog iets te onervaren Vlaamse vernieuwer in de kiem gesmoord? Geen tijd om hier verder over te piekeren. Er staat nog een reuze afwas op me te wachten. Alhoewel...

maandag 19 september 2011

Wortels verkopen dankzij het bambi-effect!

Taak van de dag: tover deze groenten- en fruitschaal om tot een succesvol reclamefilmpje voor knapperige groenten!
Dario Leone legt Peter en Rossana uit hoe onze camera werkt.
Rossana op konijnooghoogte in het gras, de lens gefocust op het decor van ons reclamefilmpje: de verlaten picknick...
Vorige week is er in de les een konijn vermoord! En dat nog wel met voorbedachte rade! Verzachtende omstandigheden zouden kunnen zijn dat het slachtoffer van pluche was en dat het bloedvergieten gebeurde in naam van de kunst, maar toch. Medestudent en professioneel filmmaker Peter legde ons namelijk uit dat te mierzoete reclamefilmpjes gewoon niet werken. En aangezien dat nu eenmaal de taak van de dag was – een reclamefilmpje maken over de knapperige groenten van een supermarkt – legden zelfs de meest zachtaardigen onder ons zich neer bij deze harde realiteit.
De week was al intens begonnen met een spoedcursus in film maken door de piepjonge Professor Leone. Die liet ons voorbeelden zien van wide shots, middle shots en zelfs cowboy shots! Allemaal heel interessant vooral omdat hij erbij vertelde dat elk soort shot een eigen sfeer creëerde. Het was dus belangrijk dat je goed nadacht over welk type shots je in je filmpje wilde steken. Wel begrijpelijk allemaal zolang het over mensen ging maar hoe moest dat dan met groenten? Of gold daar ook dat als je de wortel van onderuit filmde je die heel dominant deed overkomen? Of net belachelijk door hem van bovenuit te filmen? Ik vond het toch allemaal wel wat moeilijk.
Gelukkig bleken mijn medestudenten er meer verstand van te hebben en zo kwam het dat je ons heel de voormiddag lang al filmend op onze buik door het gras kon zien kruipen. We hadden namelijk beslist dat we de knapperigheid van onze testgroenten zouden laten vaststellen door een moeder- en babykonijn. Mama konijn zou met de kleine uk de resten van een verlaten picknick proeven en tot de conclusie komen dat enkel de wortels van Supermercato Croccante door de beugel konden.
Klinkt klef? Nou, dat vond Peter ook. Je verkoopt toch geen knapperige groenten met een slappe film? Nee, hier was duidelijk nood aan een ingrijpend bambi-effect. En zo stierf Ma Konijn even laten getroffen door een verdwaalde voetbal. Pijnlijk maar wel de juiste keuze. Of denken jullie misschien dat het toeval is dat de wortelafdeling van Supermercato Croccante al dagen uitverkocht is en Disney ons al heeft gecontacteerd voor een sequel?

vrijdag 16 september 2011

Hoe fruit om 4 uur 's nachts kan helpen tegen luidruchtige buren...

John Cleese toont zijn studenten hoe zich te verdedigen tegen een banaan.
Het is vier uur ‘s nachts en weer lig ik in bed te luisteren naar schuivende stoelen, onafgebroken gebonk en een continu pratende stem. Dat doe ik wel meer de laatste tijd aangezien mijn bovenbuur Emre blijkbaar enorm veel te vertellen heeft en vooral enorm veel stoelen te verschuiven heeft (om de dertig seconden verschuift hij een nieuwe). Hij heeft ook enorm veel waar mee of op gebonkt moet worden. Zo zie je toch maar hoe ieder mens een compleet verschillend energielevel heeft. Ik bedoel. Als ik zoals Emre alle stoelen van mijn appartement om de dertig seconden één voor één zou moeten verschuiven en daarbij ook nog eens op dingen zou moeten bonken en onafgebroken zou moeten praten zoals hij zou ik na tien minuten waarschijnlijk al helemaal uitgeteld zijn. En ik heb zelfs maar vier stoelen! Maar Emre niet. Die houdt dat vannacht toch al zo’n vier uur vol. Hij heeft ongetwijfeld dan ook een betere conditie dan ik (hij traint dan ook minstens twee nachten per week). En hij heeft tijd om te recuperen overdag. Iets wat mij helaas niet is toebedeeld. Ik zou dus eigenlijk zoals Alessandro ooit deed als een razende met een bezem tegen het plafond moeten beginnen bonken (kwestie van mee te doen in de bonkvreugde) maar dat vind ik als vriendelijk meisje toch net iets te aggressief. Bovendien ben ik een foodstudent en vind ik dat ik dat ten alle tijden tot uiting moet brengen. Ik bedacht dan ook net dat ik me misschien zou kunnen laten inspireren door de zelfverdedigingsleraar uit Monty Python. Die wilde zijn leerlingen toch leren hoe ze zich konden verdedigen tegen een aanval met vers fruit? Misschien kan ik vannacht de rollen even omkeren en proberen mezelf niet tegen maar met vers fruit te verdedigen. Vers fruit tegen lawaaioverlast! Wat denken jullie? Appels gooien tegen het plafond? Of ananassen? Of cocosnoten? Even kijken wat ik voor munitie kan vinden op dit uur. Hm. Een half bakje blauwe bessen en een schijfje watermeloen. Misschien niet ideaal. Want bessen bonken niet echt en over watermeloen kwam ik vandaag in de les te weten dat het zeer gevaarlijk en explosief materiaal is (In Majorca is het zelfs verboden dit fruit op je composthoop te gooien). Ik zou natuurlijk even bij Emre kunnen langsgaan om te vragen of hij soms wat hard projectielfruit heeft dat ik tot morgen kan lenen! Maar nee, dat is op dit uur ongepast. Je maakt nu eenmaal geen mensen wakker om 4 uur ’s nachts. Zelfs niet als ze met een schuif- en bonktraining bezig zijn. En zelfs niet als je volledig zonder fruitmunitie zit.

donderdag 15 september 2011

Attentie! Attentie! Ivan De Vadder in aula 2 gevraagd!


De enige Cinotto foto die ik vond die een beetje een beeld geeft van de omvang
van deze vriendelijke, maar helaas hyperkinetische, reus.

Kan iemand mij zo snel mogelijk het gsm-nummer van Ivan De Vadder bezorgen alstublieft? Ik moet namelijk volgende maand een presentatie geven voor de klas over onze studiereis naar Emilia en daarvoor heb ik een man nodig met resolute en strenge hand. Niet om mijn medestudenten stil te houden maar wel om Professor Cinotto zo’n vijftien minuten lang op zijn stoel te houden. Want wat gebeurt er als Professor Cinotto niet op zijn stoel zit? Dan begint hij te wandelen. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Een hele dag lang!!! Zeer vervelend als die twee stappen dan nog precies gezet worden tussen jou en de spreker van dat moment. Doug en ik (wij zitten meestal vooraan in de klas rechts waar ook Cinotto zou horen te zitten wanneer hij presentaties beoordeelt) waren gisteren dan ook bijna dolgedraaid. Gelukkig was ik het weekend voordien met mijn aanstaande gemaal op motorweekend geweest en had ik dus nog een doosje kauwgum tegen wagenziekte in mijn handtas zitten want anders had ik de dag echt niet overleefd. Op een gegeven moment had ik de grote ijsbeer (Cinotto moet dan natuurlijk ook net weer de enige Italiaan met de omvang van een Deen zijn) bijna met een fikse ruk weer op zijn stoel gesleurd, ware het niet dat ik mijn eigen presentatie nog moet geven en ik the big man dus nog even te vriend moet houden. Vandaar dus dat ik de hulp van Ivan nodig heb. Niet alleen omdat Ivan een neutraal persoon in het universiteitslandschap is en van Cinotto dus niks te vrezen heeft, maar ook omdat hij – zoals elke De Zevende Dag fanaat wel weet – ervaring heeft met het in de hand houden van hyperkinetische subjecten. Wie niet weet waar ik het over heb, surft maar even naar onderstaande link en spoelt door tot 1min 47. Dus, Simone Cinotto, wees gewaarschuwd! Ivan the Terrible, is coming… Niet, Ivan?
Ivan De Vadder in De Zevende Dag. Streng maar rechtvaardig...

maandag 12 september 2011

Spicy Rose is back!

Spicy Rose is back! En dat zullen we geweten hebben!

Middeltjes tegen buikpijn, tandpijn, rugpijn, maagpijn of gewoon een sneetje in je vinger? Eén adres: Spicy Rose! Originele receptjes om in een handomdraai goudgele rijst te maken, een originele cocktail te serveren of je wekelijkse steak een exotisch tintje te geven? Eén adres: Spicy Rose! Sterke verhalen over de herkomst van basilicum, het oudste middel tegen tandpijn of de inhoud van een New Yorkse picknicktas? Eén adres - ik kan het niet genoeg herhalen: Spicy Rose! Want ja, lieve lezers, mijn aankondiging van een paar maanden geleden (zie mijn juli-blogpost over papaya) heeft zich omgezet in realiteit en mijn fantastische klasgenote en voedselprofete Rose Colon heeft eindelijk haar eigen site opgestart waar ze haar lezers dagelijks verrast met een nieuwe kooktip, een nieuw keukenweetje of het laatste culinaire geheim. Korte tekstjes die je op minder dan één minuut tijd verrassen, iets bijleren of nog beter... gewoon in een zonnige “Spicy Rose”-stemming brengen. De ideale start voor de dag van elke culifan! Geniet ervan! http://thespicyrose.tumblr.com/

woensdag 7 september 2011

Fotorecepten! Photo recipes! Il Bonet by Giulio and Martina

Zoals jullie kunnen lezen hebben was augustus de maand van het tomaten inmaken in het Piemonte van mijn Italiaanse schoonmoeder. Om ook september in Piemontese stijl in te zetten maar niet altijd dezelfden aan het werk te zetten, ging ik een kijkje nemen in de keuken van de jongste nazaten van de familie Minelli. Daar toonden Giulio en Martina, Alessandro’s neefje en nichtje, me hoe je één van de meest typische dessertjes maakt uit de streek aan de voet van de bergen: il bonet! Il bonet is een soort chocoladepudding met liqueur en Amaretto-koekjes in en zoals jullie kunnen zien op de foto’s helemaal niet moeilijk te maken. Veel succes!

Ingrediënten:
-          4 eieren
-          4 eetlepels suiker
-          500 ml melk
-          200 gram Amaretto-koekjes (makkelijk te vinden bij Delhaize)
-          40 gram cacao-poeder
-          een half glas liqueur (het traditionele recept stelt rhum voor maar wij gebruikten brandy)

As you all saw a couple of weeks ago, my Piedmontese mother-in-law dedicates the whole month of August to her tomato-sauce preparation and conservation. Since I wanted to start September with another typical recipe of this region without putting her back to work, I decided to go and have a look in the kitchen of the youngest members of the Minelli family. There, Giulio and Martina, Alessandro’s little nephew and niece, showed me how to make one of the most famous desserts of this wonderful region: il bonet! Il bonet is a kind of chocolate pudding with liquor and Amaretto biscuits in it. As the pictures show, it’s very easy to make. Good luck!
Ingredients:
-          4 eggs
-          4 kitchen spoons of sugar
-          500 ml of milk
-          200 grams of Amaretto biscuits
-          40 gram of cacao powder
-          Half a glas of liquor (the traditional recipe states that one should use rhum but we used brandy instead)


-          The young cooks with their ingredients.
-          De jonge koks achter hun ingrediënten.

- Put 40 grams of sugar in a bowl.
- Doe 40 gram suiker in een kom.


- Break and beat up the eggs.
- Breek de eieren en kluts ze.



- Make a crumble out of the Amaretto biscuits.
- Verkruimel de Amaretto koekjes.


- Bring the milk to boil.
- Breng de melk aan de kook.

- Add part of the milk bit by bit to the cacao powder while mixing everything and crushing the cacao powder so that all little balls are gone and you obtain a smooth mixture.
- Voeg een deel van de melk beetje bij beetje bij het cacao poeder en roer goed zodat er geen klontertjes meer in het cacao-melkmengsel zitten en alles mooi glad aanvoelt.


- Add the rest of the hot milk to the eggs and keep stirring.
- Voeg de rest van de melk bij de eieren en blijf roeren.

- Add the smooth cacao mixture to the milk and eggs.
- Voeg het gladde cacaomengsel bij het melk-en-ei-mengsel.

- Add the crumbled biscuits and stir.
-Voeg de verkruimelde koekjes toe en roer.

- Add the rhum or brandy and keep on stirring.
- Voeg de liqueur toe (rhum of brandy) en blijf roeren.

- Cover all the sides of your baking dish with a mixture of sugar and a bit of water.
- Bedek alle zijden van je bakvorm met een mengsel van suiker en een beetje water.

- Caramelize your baking dish holding it above the flame of your gas stove.
- Karameliseer je bakvorm door hem in de vlam van een gasvuur te houden.

- Put the cacao-mixture in the caramelized oven dish.
- Doe het cacaomengsel in de gekarameliseerde bakvorm.

- Take a bigger oven dish and fill a third of it with water.
- Neem een grotere ovenschaal en vul een derde ervan met water.

- Cover your first oven dish with aluminum foil and put it in the second oven dish.
- Bedek je bakvorm met aluminiumfolie en zet de vorm in de gedeeltelijk met water gevulde ovenschaal.


- Put the bonet in a preheated oven on 180°C for 30 minutes. Than try the pudding with a fork to see if it's all solid. If not, leave it a bit longer.
- Plaats de bonet in een voorverwarmde oven op 180°C gedurende 30 minuten. Prik vervolgens met een vork in de pudding om te kijken of hij volledig is opgesteven. Zo niet, moet hij nog even verder bakken.

- The result presented by our proud little cooks! Bravi, Giulio e Martina!
- Het resultaat gepresenteerd door onze trotse kleine koks! Bravi, Giulio e Martina!