dinsdag 20 september 2011

Engelse koekjes bakken op vernieuwende Indische wijze...

Zo zagen de Indisch getinte Engelse Rachna koekjes er ongeveer uit...

“Iemand een Rachna-koekje?” Die vraag kregen we afgelopen zaterdag te horen op het huwelijksfeest van een vriend. Rachna was één van de genodigden en had om de lange rit van Milaan naar Merano wat minder saai te maken een zak koekjes gebakken die zo groot was dat zelfs haar altijd hongerige medepassagiers Spyros en Manuel hem in drie uur niet hadden leeggekregen. En zo ging de zak de tafel rond en werd er gretig gebeten in de kraakverse, ronde koekjes. “Mmm!”, “heerlijk!”, “complimenti!” weerklonk het en daar deed de zak al een tweede rondje.
Tot Fabrizzio, de jongen naast mij, plots een mysterieus ingrediënt in de koekjes meende te bespeuren. Het leek wel curcuma. Of komijn. Of één van die andere kruiden die je wel eens in Indiaanse curries proeft. “Dat is toch logisch”, vond zijn vriendin. “Rachna is Indische dus zullen dit wel typische, Indische koekjes zijn.” “Toch wil ik er het fijne van weten”, zei Fabrizzio en begon al zwaaiend de aandacht van Rachna te trekken die aan de overkant van de tafel druk in gesprek was. “Rachna, wat een fantastische koekjes zijn dit! Is dit een Indisch recept?” Rachna schudde ontkennend het hoofd en zei dat het eigenlijk heel gewone Engelse koekjes waren. Niks speciaals. “Maar hoe komt het dan dat ik er iets van een Indische curry in herken?” bleef Fabrizzio verbaasd aandringen. “Je moet er toch iets aan hebben toegevoegd?” Rachna werd rood en antwoordde met verontschuldigende stem dat ze de koekjes gebakken had op de bakplaat waar ze de dag tevoren Chicken Tandoori op had klaargemaakt”. Een luid lachsalvo weerklonk aan onze tafel en iemand riep “Rachna, waarom zeg je dat nu in godsnaam? Je had gewoon moeten doen of het je eigen geheime recept was! Dat had iedereen zo geloofd en dan was je in plaats van een slechte afwasser een unieke culinaire vernieuwer geweest!”
Ik knikte en lachte mee. Hoewel ik wist dat Rachna’s ongewilde kookexperiment misschien wel vernieuwend maar niet helemaal uniek was. Ik was het procédé namelijk al eens eerder tegengekomen. Meer bepaald in Oostende toen ik een pannekoek met chocoladesaus bestelde die een vreemd extra smaakje bleek te hebben. Ik zat maar te piekeren en te peinzen over waar ik die bekende, zoute toets toch van kende toen ik plotseling de man aan het tafeltje naast me het laatste stukje van zijn omelet met spek in zijn mond zag steken. Een omelet die – toen viel het me pas op – precies even groot was geweest als mijn goudbruine pannekoek die vijf minuutjes na zijn bestelling was gearriveerd. Toen had ik heel boos en verontwaardigd gereageerd op de zogenaamde luiheid en het gebrek aan “sérieux” van de kok.
Nu, zo’n drie jaar later, met de smaak van Rachna’s verrassend lekkere koekjes nog op mijn lippen, begin ik toch een beetje aan mezelf te twijfelen...Heb ik er echt goed aan gedaan de dienst Hygiëne op die Oostendenaars af te sturen? Of heb ik het culinaire talent van een jonge doch nog iets te onervaren Vlaamse vernieuwer in de kiem gesmoord? Geen tijd om hier verder over te piekeren. Er staat nog een reuze afwas op me te wachten. Alhoewel...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen