woensdag 17 augustus 2011

Een vleugje Fellini bij Rita en Bobo!

Iemand van mijn lezers ooit de film Amarcord van Fellini gezien? Zo niet raad ik jullie aan om snel naar FNAC of Mediaworld te lopen om een exemplaar te bemachtigen. Niet alleen is het een absolute klassieker van de Italiaanse cinema maar bovendien is het één van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Een explosie van kleur en leven tegen het decor van het fascistische Italië van het begin van de jaren dertig. “Fascistisch Italië van de jaren dertig? Vergeet maar dat we aan zo’n deprimerend onderwerp een zomeravond gaan verspillen”, hoor ik al commentaren.
En toch zou het geen slecht idee zijn. Niet alleen omdat jullie in het regenachtige België en Nederland best wel wat zon kunnen gebruiken ( in Amarcord spatten de zonnestralen zo van het scherm dat je best je zonnebril bovenhaalt) maar ook omdat de film overloopt van de komische situaties en absurde karakters en je dus wel verplicht bent om een paar uurtjes krom te liggen van het lachen. Nog steeds niet overtuigd? Echt geen zin in een filmpje in augustus? Dan stel ik jullie een leuk maar iets omslachtiger alternatief voor.
Spring in jullie auto en rij net zolang naar het zuiden tot jullie in Italië in de regio Molise in Guglionesi aangekomen zijn. En wel bij Rita en Bobo van Hotel-Restaurant Le Villette. Zon is er daar genoeg. En als ik niet beter wist, zou ik denken dat Fellini als zoon van dat sympatieke koppel geboren was. De sfeer in de Albergo is namelijk net zo licht, net zo levendig, net zo intens en net zo absurd als die van Amarcord. Of hebben jullie al vaker gegeten in een restaurant waar een hoek van de eetzaal volledig is ingericht als communistisch bedevaartsoord? Met foto’s van Che Guevara, Lenin en rode vlaggen vol manen en sikkels?
Bobo's rode hoek.

Wanneer we Rita hierover aanspreken en vragen hoe het komt dat ze zo’n grote Che Guevara fan is, trekt ze een geschokt gezicht. “Ik? Fan van dat rode gespuis? Helemaal niet. Mijn held staat daar op de kast!”. Kijkend in de richting van haar wijzende vinger zien we een mooie, antieke kast met daar bovenop een gouden hoofdje. Mussolini! “Dat was nog eens een man!”, knikt Rita. Op dat moment gaat de deur van de keuken open en loopt Rita’s echtgenoot en tevens chef-kok van Restaurant Ribo met een schotel gefrituurde visjes de eetzaal in. Vlechtje in de baard en een felrood T-shirt aan met als opschrift “Antifascista siempre!”.
Rita voor de kast met het hoofdje van haar "idool". De man naast haar serveert in het restaurant en heeft er allemaal niks mee te maken zegt hij!
Rita kijkt haar man met een schuine blik aan en haalt haar schouders op: “Eh...cosa vuoi fare?” (Ach... wat doe je eraan?). De twee kijken elkaar uitdagend aan en wij kunnen niet anders dan in lachen uitbarsten. Want net zoals in Amarcord is alles duidelijk gewoon een spelletje. Tegenstellingen en geruzie puur en alleen om het leven wat pit te geven en de echte vijand – die van de grote verveling – ver buiten de muren van Le Villette te houden. De rollen worden vol vuur en ernst gespeeld. Maar Rita laat niet voor niks om de vijf minuten het zinnetje “No, scherzo, scherzo...” (Nee, nee, Ik grap maar wat...) vallen. Voor wie van Fellini houdt was het in ieder geval een bijzondere ervaring. Eentje die ik jullie allemaal kan aanraden. Allen naar Guglionesi dus. Of als dat te ver is... gewoon naar Fnac.
De chef was te druk bezig om hem tegen te houden voor een foto tijdens ons restaurantbezoek. Maar gelukkig vonden we bij het ontbijt onder een tekst van Mao over de revolutie de volgende foto van de rode strijder.
Echt zin om een kijkje te gaan nemen bij Rita en Bobo? Hieronder vind je hun website met alle informatie.
http://www.ribomolise.it/

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen