vrijdag 24 juni 2011

Zeg dat het niet waar is!

De illustere Matthew Fort... food writer bij the Financial Times, The Guardian, auteur van een hele resem boeken over eten en enkele jaren geleden jurylid in het populaire kookprogramma op de BBC "The Great British Menu".

“Fout! Fout! Fout! Helemaal fout bezig!” Dat kwam Matthew Fort, de bekende Britse foodwriter van The Guardian en The Financial Times me deze week vertellen. Wat er dan zo mis was? Het feit dat ik de afgelopen tien dagen al mijn tijd heb geïnvesteerd in uiterst complexe research om jullie een zo volledig mogelijk verslag uit te brengen van Pierre Bourdieu’s theorieën over smaak. Die zijn namelijk razend interessant maar ik vond dat ik ze toch niet zomaar zonder enige context of extra uitleg op mijn blog kon plaatsen.
Ik was er in mijn eindeloze naïviteit namelijk van overtuigd dat mijn lezers tot in het kleinste detail zouden willen weten wat deze Franse socioloog bedoelde wanneer hij het had over “habitus” en “cultural intermediaries” en hoe hij staafde dat wij onszelf voor de gek houden wanneer we denken dat iets “onze persoonlijke” smaak is. Ik ging dit dus helemaal met citaten en historische situeringen enzovoort voor jullie uiteen zetten maar wat hoor ik nu? De lezer onthoudt maximum één klein feitje per gelezen tekst! En de lezer wil na een lange werkdag niet teveel vermoeid worden met zware kost! En de lezer – ja, U daar, Meneer en Mevrouw – denkt er zelfs niet over om nog maar te beginnen lezen aan een tekst die duidelijk langer is dan 800 woorden! Zo zit dat met die lezer van tegenwoordig volgens Matthew Fort.
En daar sta ik dan met mijn 527 000 woorden lange dissertatie over smaak en sociologie. Tien dagen van uiterst diepgaand onderzoek, slapeloze nachten om toch maar zoveel mogelijk materiaal doorwrocht te krijgen, zelfs als enige Belg thuisgebleven van de beer tasting klas om verder te kunnen roeren in deze complexe materie en wat blijkt? Parels voor de zwijnen! Het kan geen mens wat schelen! Ik heb nog geprobeerd tegen Fort’s deprimerende boodschap in te gaan en hem te vertellen dat MIJN lezers misschien toch niet helemaal vergeleken konden worden met ZIJN lezers en dat ik er zeker van was dat het lectoraat van Nathalie’s Italian Foodblog toch wel iets meer om het lijf had dan het miezerige, ongeïnteresseerde kleuterlezertje van The Guardian of The Financial Times. Maar het mocht allemaal niet baten. Fort bleef me aankijken met die vriendelijke maar besliste blik vol medelijden die verplegers wel eens hebben als ze met dementerende patiënten omgaan. “Maar natuurlijk, Mevrouwtje, er springen konijntjes uit de kasten en er ligt een bambietje onder uw bed. Wilt u nu uw pilletjes doorslikken alstublieft?”
En dus zit er niks anders op. Jullie moeten zelf reageren! Zelf een lange brief schrijven aan dit voorname Britse heerschap of beter nog, op de Thalys springen en hem in Londen gaan uitleggen wat voor een exquise volbloedlezers jullie wel zijn. Ik heb gedaan wat ik kon om jullie reputatie te redden. Aan mij zal het niet liggen. Tenzij – en mijn hart breekt al bij de gedachte alleen – jullie het natuurlijk met de Britse ster eens zijn en ik inderdaad dus zo goed als niks van jullie mag verwachten. Weet wel dat als jullie echt zo’n stelletje onverlaten zijn, ik alle dertien bieren van de voor jullie gemiste beer tasting persoonlijk bij jullie thuis kom terugvorderen! Misschien zelfs nog een veertiende als extra smartengeld!

1 opmerking:

  1. en hoeveel woorden was deze tekst nu? ;-)
    waar blijft die dissertatie

    BeantwoordenVerwijderen