donderdag 9 juni 2011

Bonen fluisteren met Rose...

Rose Colon, de bonenfluisteraarster... Hier poserend bij één van haar waanzinnig lekkere Indische kikkererwt-slaatjes.

Zoals jullie ondertussen wel al zullen begrepen hebben, wil ik minder vlees eten. Maar daar moet natuurlijk wel iets voedzaams voor in de plaats komen. Na wat omzwervingen op enkele vegetarische websites kwam ik te weten dat eieren, melkproducten, tofu, noten, zaden en sojaproducten goede proteïne-vervangers zijn. Maar de vleesvervanger die ik nog het liefste wilde uitproberen (ik herinner me namelijk dat professor Islas - Nutrition Science - er zeer lovend over sprak) waren alle verschillende peulvruchten. Dit weekend speurde ik Bra dus af op zoek naar deze kleine energiebommetjes en onder de twijfelachtige blik van Alessandro stopte ik onze voorraadkast in een mum van tijd vol met een ruim aanbod aan gedroogde bonen en soortgenoten. Bij Maxisconto vond ik wit-roodgestreepte Borlotti-bonen en prachtige Fagioli di Spagna (heel grote witte bonen). In het door een Thaise dame uitgebate exotische hoekje van de OrtoBra supermarkt kocht ik een grote zak gedroogde kikkererwten. Bij de groentenboer achter het station vond ik manden vol linzen in allerlei kleuren en bij Bigstore kocht ik een zakje rode bio-bonen. Proteïnerijker dan dit kan het echt niet meer worden, mensen. Nu alleen nog even begrijpen hoe je al dat gedroogde lekkers eigenlijk klaarmaakt. “Twaalf uurtjes laten weken”, lees ik op de verpakking van de Borlotti’s, “en dan een uurtje laten koken". "Opgepast! Geen zout toevoegen aan het kookwater.” Dat vind ik als vrolijk met zout strooiende aardappel-pasta-rijst kookster toch wel een vreemde indicatie. Eens kijken wat de producent van de Fagioli di Spagna daarover te vertellen heeft. Het oordeel is unaniem. Geen zout bij de kokende bonen gieten, noch bij de kokende kikkererwten. Daar moet ik toch het fijne van weten en bij wie kan een mens dan beter te rade gaan dan bij mijn allerliefste medestudente Rose? Niet alleen omdat Rose als Portoricaanse een ongelofelijk uitgebreide bonenkennis heeft maar ook omdat deze foodjournaliste een megafan is van de Indiaanse keuken en dus wekelijks kilo’s en kilo’s kikkererwten in haar kookpotten gooit. Maar doet ze daar dan ook zout bij? Dat is de vraag. Ik ondervroeg haar maandagmorgen op de bus en kreeg onmiddellijk een professioneel bonenantwoord. Rose was opgelucht dat de borlottiverpakking mij van kookrampen had behoed want zout in het kookwater van peulvruchten gieten is inderdaad een doodzonde. Op mijn vraag of ze ook wist waarom legde Rose me uit dat je de gedroogde bonen eigenlijk kookt om ze te hydrateren. Zout onttrekt echter vocht aan voedsel en heeft dus een tegengestelde werking. Dit betekent dat onverlaten die zich van deze chemische wet niks aantrekken voor straf te kampen krijgen met een hoop bonen of kikkererwten die allemaal verschillend van textuur zijn, sommige helemaal plat en andere nog half hard. Niet aan te raden dus. Wat dan weer wel een goede tip is, is het zout toevoegen aan het kookwater na de kooktijd van de peulvruchten en alles nog zo’n tien minuutjes afgedekt laten trekken. Mijn eigen Portoricaanse bonenfluisteraarster zweert bij deze methode dus ik heb er alle vertrouwen in. Pot op het vuur, zakje borlotti's erbij en let's get this bean-cooking started, baby!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen