maandag 18 april 2011

Waarom 2011 dankzij ons een uitzonderlijk Piemontees wijnjaar zal zijn!

Met het wijnglas in de hand, komt men door het ganse land! Nichtje Leonie, Alex en ik helemaal ready for Canta j'euve!

video


Carlo Petrini nadat hij het laatste wijnvrouwtje mijn fazzoletto rosso om de hals gehangen had.

De beste Italiaanse topwijnen vind je in Piemonte! Dat komt niet omdat druiven hier lekkerder zijn, dat komt niet omdat boeren hier slimmer zijn, dat komt niet omdat de zon hier beter schijnt... Dat komt, lieve lezers, door Canta j’euve! Canta j’euve is een jaarlijks ritueel waarbij de Piemontezen een aantal nachten lang al zingend van wijnboer naar wijnboer wandelen om via dit gezang de druivenoogst te zegenen en te beschermen. In ruil voor dit magische ritueel vragen de zangers eieren (Canta j’euve betekent “zingen voor eieren”) die op Paasmaandag worden samengeklutst tot één reuzenomelette waar iedereen van mag meegenieten. Het ritueel was helemaal in onbruik geraakt tot Carlo Petrini zijn studenten bij de kraag vatte en een hoop repetities organiseerde. Uren werd er geoefend op de traditionele Piemontese liederen (die werden aangevuld met meer bekend materiaal zoals de Yellow Submarine van de Beatles) en het resultaat klonk zaterdag dus helemaal niet slecht! In stoet vertrokken de zangers van Bra naar Dogliani waar het gemeentebestuur al stond te wachten met potten dampende erwtensoep. “Wie onze druiven komt zegenen, verdient eten ook!”, moeten ze gedacht hebben en zo kon de stoet met volle buik naar de wijngaarden vertrekken. De wijnboeren hadden echter hetzelfde idee en ook zij hadden tafels vol heerlijke hapjes voor ons klaarstaan. Flessen werden gekraakt, liederen werden gezongen en eieren werden verzameld. Mijn eeuwige rode sjaal was ik wel bijna kwijt. Het embleemlied van Canta j’euve heet namelijk “fazzoletto rosso” (rode zakdoek) en wordt gezongen voor de vrouw van de wijnboer die in het midden van de zingende groep op een stoel moet plaatsnemen. Iedereen zingt dan luidkeels hoeveel ze wel niet houden van de vrouw met de fazzoletto rosso en op die manier is niet alleen de vrouw van de wijnboer maar ook heel zijn druivenoogst weer een heel jaar lang beschermd tegen allerlei mogelijk onheil. Aangezien het zingende gezelschap echter alleen aan liederenboekjes en glazen had gedacht, was ik mijn rode sjaal in een mum van tijd kwijt zodat we er onze wijnboerinnen mee konden versieren. Gelukkig heb ik hem wel nog op tijd van rond het laatste wijnvrouwtje’s hals kunnen stelen want aangezien het een cadeautje was van mijn liefste schoonmoeder in spe, was ik hem niet graag kwijtgeraakt. Piemontese druiven zegenen mag dan wel heel belangrijk zijn, maar toch niet zo belangrijk dat ik er de persoonlijke zegen van mamma Minelli voor op het spel wil zetten!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen