dinsdag 12 april 2011

Opgepast! Zelfmoordgevaar op de slakkenboerderij!

Meneer Avagnina met één van zijn lievelingen.

Deze week is het “Piemonte studietrip”. Dat betekent dat we elke dag op bezoek gaan bij een andere voedingsproducent uit deze prachtige regio. Vanmorgen reden we naar Cherasco waar we ontvangen werden door veearts Giovanni Avagnina die 39 jaar geleden de eerste slakkenboerderij opstartte in Italië. Twee uurtjes kreeg de arme man om ons over zijn slakken te vertellen. Ik zeg “arme man” omdat Meneer Avagnina zo gepassioneerd is door zijn beestjes dat de opdracht om er maar twee uurtjes over te praten voor hem bijna een foltering was. Hij stond ons dan ook al helemaal van de kook met zijn armen zwaaiend in de lucht op straat op te wachten omdat we 15 minuten te laat waren en het nu al een onbegonnen zaak was om zijn handel op zo’n korte tijd uiteen te zetten. Eerst begrepen we helemaal niks van deze voor ons toch wel vreemde hysterie maar dat onbegrip veranderde snel in spijt om ons eigen gebrek aan stiptheid toen Avagnina begon te vertellen. De meest curieuze feiten hing hij aan onze neus over de duizenden helixslakken die over zijn boerderij kruipen. Zoals het feit dat slakken supergezonde beestjes zijn met maar 1% vet en voor de rest hopen gezonde zouten en mineralen. Of het feit dat de slijmies terstond beginnen te maffen van zodra de vochtigheidsgraad van hun omgeving niet hoog genoeg is en dit zo maanden kunnen volhouden tot de volgende regenbui. Of dat de meeste slakken niet gedood worden door hun grootste vijand de staphilinus maar tot zelfmoord gedreven! Dit kleine insect begint de slak namelijk te kriebelen (wie me niet gelooft mag Meneer Avagnina bellen) zodat die van schrik en uit afweerreactie slijm begint af te scheiden. Helaas blijft ze dit doen zolang ze het gekriebel voelt waardoor ze op een gegeven moment volledig gedeshydrateerd is en sterft. Die kleine sadist van een staphilinus eet haar vervolgens op en legt zijn eitjes in haar huisje. Maar goed. Teveel medelijden moeten we nu ook weer niet hebben met de huisjesslak want zelf is ze er ook niet vies van om anderen tot waanzin te drijven. Zo kregen we te horen dat de meeste slakkenboerderijen die worden opgedoekt niet stranden omwille van technische redenen maar omwille van de psychologische stress die slakkenkweken met zich meebrengt. Slakken doen namelijk nooit maar dan ook nooit wat een boer wil, ze zijn onvoorspelbaar en zitten meestal nog ergens verstopt ook. Bovendien is er op een slakkenboerderij eigenlijk heel weinig zichtbare vooruitgang op te merken. Dit zorgt ervoor dat beginnende slakkenboeren na een tijd vaak helemaal het noorden kwijt raken en helemaal geen aanknopingspunt vinden voor het feit of ze nu goed bezig zijn of niet. Hun vrouwen beginnen aan hen te twijfelen en dingen te zeggen als “zou je nu toch niet beter dit of dat” en voor je het weet ligt het huwelijk aan diggelen. Tientallen koppels en beste vriendschappen heeft Avagnina zo naar de knoppen weten gaan en daarom geeft hij elke nieuwe kweker die hij begeleidt nu eerst altijd een uur of drie psychologieles. Serieus! Want als de slak de kweker tot zelfmoord brengt, wie zal haar dan voor zelfmoord behoeden als er weer een legertje staphilini voor de poorten van de boerderij staat? Dan is het uit met de heerlijke slakjes in lookboter. Geef mij dan maar een paar uurtjes slakkenpsychologie!

1 opmerking:

  1. amaai , een plezier om te lezen.Ge hebt daar geen gedacht van wat er achter de schermen allemaal gebeurd.XXX

    BeantwoordenVerwijderen