woensdag 20 april 2011

Buon appetito! Of hoe drie jonge Italiaanse meisjes mij opnieuw met hun vaderland verzoenen...



Volgens mij de meest prachtige foccacia pugliese die ik ooit gezien heb. In ieder geval zeker de lekkerste!

Het pastadeeg uitrollen. Zware klus, maar zoveel beter dan je pasta gewoon door een pastamachine halen, legt Licia uit. Dan krijg je namelijk pasta die veel te glad is en waar de pasta vanaf glijdt in plaats van erin trekt. Handen uit de mouwen dus!


En zo worden de tagliatelle gesneden. Het grote ronde vel vier keer dubbel vouwen in dezelfde richting en dan in fijne reepjes snijden zonder teveel op het deeg te duwen.

Bussen die nu eens aan de ene kant van de straat vertrekken, dan weer aan de andere (voor dezelfde bestemming), het hoofd van de dienst Bevolking dat duidelijk teveel Kafka heeft gelezen, betaalparkeerplaatsen zonder betaalautomaat en duizenden kleine regeltjes die er allemaal hetzelfde uitzien maar waarvan je de ene helft strikt moet opvolgen (tenzij je graag torenhoge boetes betaalt of graag op strafkamp wordt gestuurd) terwijl de andere helft gewoon pro forma bestaat en dus volledig genegeerd mag worden (welke regel tot welke categorie behoort, weten alleen de locals). Het zijn toestanden die een gemiddelde Belg wel eens tot waanzin kunnen drijven. Of tenminste tot razernij. Mijn arme Alessandro heeft dan ook een maand lang voornamelijk als klaagmuur mogen fungeren over het absolute gebrek aan logica van dit rare land waar hij me naartoe heeft gesleept. Maar na regen komt zonneschijn, wordt er verteld, en dat blijkt ook nu weer inderdaad zo te zijn. Nu ik weet welke bus aan welke kant vertrekt, dat ik het documentje van Bevolkingshoofd Wilma eigenlijk niet eens nodig heb en dat je parkingticketjes in de tabacchi kunt kopen, heb ik eindelijk tijd om me ook eens te concentreren op de pluspunten van dit inderdaad toch wel prachtige Italië. Of wat denken jullie van een land waar drie lieve Italiaanse meisjes je voor 20 euro bij hen thuis drie Italiaanse klassiekers leren koken die je dan nog eens mag opeten ook en waarvan je een tweede portie mee naar huis krijgt voor de volgende dag? Dat is Buon Appetito! Een geweldig initiatief van Francesca, Licia en Chiara die met hun drietjes een mooie staalkaart van Italië vormen (Puglia, Toscana en Emilia-Romagna). Leonie en ik trokken naar de proefles en keerden helemaal in de wolken naar huis met een stuk Foccacia Pugliese, voor onze neus gemaakte tagliatelle met versbereide ragù EN twee reuzeporties tiramisu! Dit alles ter plaatse geserveerd met de door Chiara’s vader geproduceerde Toscaanse wijn en olijfolie. Want ook dat is Italië. Jonge meisjes met een kookkennis die even uitgebreid is als die van tien van onze Vlaamse grootmoeders tesamen (en ik tel dan alleen met goed kokende bomma's). Verse, betaalbare producten op elke hoek van de straat (persoonlijk ben ik gek op de artisjokkenpiramides die je overal op marktjes ziet). Mensen die gek zijn op eten, er nog iets van af weten ook en het fantastisch vinden om al hun culinaire geheimen met jou te kunnen delen. Talrijke families die zelf basisproducten maken zoals olie, wijn en verse tomaten die ze in de zomer met kilo’s verwerken tot een tomatensaus die zelfs in hartje winter je pasta tot een feest maakt. Nee, tegen zoveel “zonnigheid” en positiviteit kan zelfs boze Wilma niet op! Het is nu officiëel. Ik ben (opnieuw) dol op Italië!!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen