donderdag 31 maart 2011

Dag 9: Sustainable Gastronomy: "Think out of the box!"


Professors die à la minute een slaatje voor je maken. Zo conventioneel gaat het er in Pollenzo aan toe!
Alex die de gevulde eitjes maakt die haar oma altijd voor haar klaarmaakte.

Shakira's Californisch ontbijt met op de achtergrond Lauren die het recept van haar "mac and cheese" kreeg van een strippende au-pair.

Professor Haughton (midden) die het resultaat van ons huiswerk gewoon absoluut het einde vindt.

Negen uur hebben we mogen doorbrengen met Barny Haughton. Negen uur om een dieper inzicht te krijgen in "Sustainable Gastronomy". Met blocnote en versgeslepen potlood zat ik klaar in de startblokken om een maximum aan nieuwe kennis op te doen en de meest verbazingwekkende dingen te horen te krijgen over "duurzame gastronomie". Want dit is een universiteit, weet je wel. Een plek waar zeer eerbiedwaardige Dames en Heren hun expertise komen tentoonspreiden en overbrengen. Ik zeg dit zonder de minste zweem van ironie want dit is echt wat ik al een levenlang van een universiteit verwacht en ik in mijn 8 jaar hogere studies ook altijd ten zeerste heb geapprecieerd. En dan kom je in Pollenzo en staat daar Barny Haughton. Barny Haughton die ons vertelt dat hij van ons een gerecht verwacht. En een persoonlijk verhaal over eten. Barny Haughton die ons na een relatief kort verhaal over wie hij is en wat hij doet, zegt dat hij wil dat we gaan brainstormen over hoe we een bepaalde foodworkshop zouden aanpakken. Een foodworkshop voor gevangenen, voor alleenstaande moeders, voor studenten geneeskunde, enz. Hij zegt er ook meteen bij dat deze workshops op zijn eigen programma staan en hij van ons nieuwe, frisse ideeën wil om ze waar mogelijk nog te verbeteren. Nu kan ik jullie wel vertellen dat als er nu iets is wat ik niet had verwacht het wel dit was! Ik die de professor eventjes wat nieuwe ideeën zou moeten geven. Nee, dat vond ik toch echt niet kunnen. Mor, mor. Frons, frons. En het kost dan nog een hoop geld ook. Grom, grom. Barny, jij krijgt geen goede punten, vriend! Toch maar aan de slag. Wij doen de medische studenten. Wij, dat is een zeskoppig team uit België, Nederland, Zweden, India, Colombia en Iowa. Met een Amerikaanse arts in onze groep hebben we onmiddellijk een toetssteen voor onze ideeën die vreemd genoeg vrij snel opborrelen en eigenlijk wel leuk zijn om uit te werken. Ook de andere groepjes hebben blijkbaar geen creativiteitsproblemen want de presentaties die we te zien krijgen zijn echt indrukwekkend. Het lijkt wel of we plots allemaal volleerde marketeers zijn geworden met ieder wel zijn eigen kostbare steentje om bij te dragen. Zoals Kerstin die met een Duits spreekwoord (het klonk als "Was nichts kosst, nichts ist" maar ik ben ook maar een arme Romaniste) het belang onderstreept van een strategie die de workshop voor de weinig kapitaalkrachtige alleenstaande moeders zowel gratis maakt maar toch ook waardevol via een systeem van zeer beperkte toelating. Ondanks mijn eerste tegenzin (want dit is toch allemaal geen academische kennis!) luister ik met de minuut geboeider naar wat mijn medeleerlingen te vertellen hebben. Prachtige ideeën en concepten die niet altijd met voedsel te maken hebben spatten in het rond en laten de mooiste vlekken na. Zoals deze quote van Chris uit Brazilië die het over de workshop in gevangenissen had: "An empty mind is the house of the devil...". Had ik nog nooit gehoord maar wat een ongelofelijk sterk en waar idee! Na de presentaties mogen we aan tafel maar niet voor we allemaal hebben verteld waarom we precies dat gerecht voor elkaar hebben klaargemaakt. Verhalen vullen het kleine zaaltje in de kerk van Pollenzo waar we alle schotels mochten prepareren en brengen ons van Indische oma's naar strippende au-pairs naar Belgische meisjes die hun Italiaanse schoonmoeders voor zich proberen te winnen met speciale auberginegerechten. Ik luister en eet en met elke hap en elk nieuw verhaal lijkt het of ik meer en meer vervuld raak. Mijn blocnote is nochtans nog altijd leeg. Op één grote 20 na. Dat is het maximumcijfer dat je aan een Italiaanse universiteit kan behalen. En meteen het cijfer dat Barny Haughton aan het einde van zijn 9 uur durende niet-les volgens mij heeft verdiend. Omdat Barny mij verplichtte "to think out of the box" en mij op minder dan twee dagen tijd leerde dat er in Pollenzo te leren valt. Misschien niet altijd van professoren die mooi monologeren vanachter hun katheder. Maar gewoon van de mensen rondom ons. Of nog verrassender. Van (en over) onszelf.

4 opmerkingen:

  1. Waw Nathalie, jij zit daar precies niet slecht! Ik wou dat ik in je plaats was... Geniet ervan! Alles okee met jou?

    Veel groetjes,
    Maja (OLVP)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Alles supersuper-oke! Ik denk dat ik werkelijk nergens beter kon zitten dan hier. Heel erg bedankt om een kijkje op mijn blog te nemen, Maja!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. 't Is dus wel degelijk weer Maja :)

    BeantwoordenVerwijderen