maandag 28 maart 2011

Dag 7: why we all love Luca...

Luca's "lago blu"

Formaggella, provolone, camamberta en scamorza.

Luca omringd door Amerikaanse en Indische fotografen.

Ready to taste?

Ready to taste!
Onze week begon vandaag heel easy. Om 11u een uurtje uitleg over de 6 studietrips die we dit jaar gaan maken en om half 2 vertrek naar MAINA, een wereldberoemde panettone-producent. Aangezien ik wel vermoedde dat die uitleg over de studietrips voorlopig nog heel vaag zou blijven, wilde ik eigenlijk liever heel lang uitslapen om mezelf zo zacht mogelijk door de schok van het zomeruur te loodsen. Ik stond net op het punt me nog eens lekker om te draaien toen de strenge, plichtsbewuste en een beetje harteloze Spartaan in mij me met een flinke trap het bed uitschopte. "Douchen en maken dat je om 20 voor 11 aan die bushalte staat!", klonk het in mijn hoofd. "Je denkt toch niet dat ik je door heel die zware selectieprocedure heb gehaald om je hier wat te laten liggen maffen! Ingerukt, mars!". Lichtjes morrend over die toch wel pijnlijke trap trok ik naar Pollenzo waar me een fantastische beloning wachtte voor mijn gehoorzaamheid aan mijn innerlijke Führer. Luca, de enige Italiaan in onze 25-koppige groep, had namelijk de helft van het kaasassortiment meegebracht dat hij en zijn ouders maken in hun agriturismo in Cremona en kondigde aan dat wij mochten proeven tot we erbij neervielen! Formaggella, provolone, scamorza, lago blu en camamberta, we kregen het allemaal voorgeschoteld en vielen van de ene kaasextase in de andere. Om het feest helemaal compleet te maken, kregen we ondertussen allerlei inside-information van de expert die zelf door zijn vader naar Frankrijk was gestuurd om daar te gaan leren hoe ook zij een soort van Camembert konden maken. "Al deze kazen," vertelde Luca, "proeven binnen een maand helemaal anders". "En de kazen van de boer die tegenover ons woont en op dezelfde manier te werk gaat als wij hebben ook weer een heel andere smaak". "Hierin schuilt de pracht en de kracht van deze producten." Hoe dat dan kwam dat Luca's kazen zo vol evolutie en eigen karakter zaten, had alles te maken met rauwe melk. Rauwe melk is melk die tot maximum 64° is opgewarmd en die ervoor zorgt dat kazen blijven leven en evolueren. Een beetje gevaarlijk is het gebruik ervan natuurlijk wel want microben die per ongeluk in de melk belanden worden niet doodgekookt. Maar de strenge kwaliteitscontroles van de Italiaanse overheid houden alles goed in de gaten zodat er geen ongelukken gebeuren. Gelukkig is er in dit land geen sprake van het "raw milk zero tolerance"-beleid dat je in bepaalde Staten in Amerika ziet. Daarmee zou volgens Luca (en volgens iedereen die vandaag van zijn hemelse kazen heeft mogen proeven) één van de prachtigste culinaire producten verloren gaan die een mens zich kan voorstellen.

Wie meer wil weten over Luca's kazen en agriturismo, kan altijd een kijkje nemen op zijn website: http://lagoscuro.info/ .


4 opmerkingen:

  1. MMMMM, dat klinkt al als de hemel op aarde... laat staan als je al die lekkernijen ook op een zonnige dag onverwacht mag /kan proeven... vooral de lago blu...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik hoor het al. Op het lijstje "voor Karen mee te brengen dingen uit Italië", komen naast de Aperol ook een resem kazen uit Cremona. Het staat genoteerd, Karen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat mag je voor mij ook altijd meebrengen hoor!
    's morgens om 7u volg ik je blog al.
    Je grootste trotse fan.
    mama xxx

    BeantwoordenVerwijderen