woensdag 23 maart 2011

Dag 4: Molecular aspects of taste: Waarom moeder natuur voorbij lopen tot vetzucht leidt...

Professor Morini die weer één van mijn zekerheden onderuit haalt: verschillende smaken zijn helemaal niet gerelateerd aan verschillende zones op de tong!
"What are the things that make people most happy?", vroeg Gabriella Morini ons vandaag in onze eerste les "Molecular aspects of taste". "En kom me nu niet vertellen dat het muziek is", voegde ze eraan toe, "zo maagdelijk zien jullie er nu ook weer niet uit." Sex en eten. Dat is het juiste antwoord. En waarom? Omdat die dingen ons in leven houden. De natuur bedacht namelijk dat het verstandig was onze meest belangrijke overlevingstaken te linken aan een flinke portie genot zodat we die zeker niet achterwege zouden laten. "Eten achterwege laten? Ben je gek?" hoor ik jullie nu denken, maar in de geschiedenis van de mens - en dit nog tot zo'n 50 jaar geleden - was aan genoeg voedsel komen helemaal geen evidentie. Mensen liepen 10 uur lang door het woud op zoek naar genoeg bessen en vruchten om toch maar aan voldoende voedingsstoffen te komen. Eten was zwoegen. Eten was vechten. Eten was knokken. Je moest er zin in hebben! In 1963, vertelde Morini verder, at een gemiddelde Koreaan niet meer dan twee keer per jaar een stukje vlees. En op veel plaatsen in Europa was het niet veel beter. Maar toen is de Westerse wereld aan zo'n sneltreinvaart beginnen veranderen en voedsel produceren dat we ons opeens in luilekkerland bevonden en de kippen ons gewoon de mond in vlogen. Geen 10 uur lange tochten meer voor een handje graan maar een megasupermarkt op elke hoek van de straat. Voedsel verzamelen werd een zaakje van niks maar moeder natuur, die altijd enkele honderden (duizenden?) jaren nodig heeft om aan nieuwigheid te wennen, bleef maar poken met die genotsstimulans die eigenlijk helemaal overbodig was geworden. En zo komt het dat haar prachtige trukje om ons in leven te houden zich in vijftig jaar tijd heeft ontplooid tot een moordmechanisme dat jaarlijks duizenden mensen met obesitas de dood in jaagt. Vetzucht is dus biologisch gezien niet helemaal onze schuld, zegt Morini. We zijn de natuur gewoon voorbij gelopen...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten