dinsdag 22 maart 2011

Dag 3: Carlo Petrini: over verwarring en Hollandse paprika's


Carlo Petrini (rechts) na een adembenemende inleiding tot Slow Food.

Lieve mensen, ik zit met de handen in het haar want ik weet gewoon niet waar te beginnen. Anderhalf uur heeft ze geduurd, Carlo Petrini's inleiding tot de Slow Food filosofie en ik heb het gevoel dat ik er nu al bibliotheken vol over zou willen schrijven. Het gevoel vooral dat ik hier ooit bibliotheken vol over MOET schrijven. Want de dingen die Petrini ons vandaag heeft verteld hebben zo'n diepe indruk op me gemaakt dat ze wel gedeeld moeten worden. Over de perversiteit van het huidige voedselsysteem in de wereld had hij het. Over onze biodiversiteit die we volop naar de haaien helpen (als we die tenminste niet al eerder zullen hebben uitgeroeid). Over zijn "ark van de smaak" en zijn strijd om zoveel mogelijk dier- en plantensoorten van de zondvloed te redden. Het begon al met een paar cijfertjes die insloegen als een bom. Zo vertelde Petrini ons dat we momenteel volgens de cijfers van het FAO wereldwijd voedsel produceren voor 12 miljard mensen terwijl we maar met iets meer dan 6.5 miljard zijn. En toch is 1 miljard van de wereldbevolking ondervoed. Een andere 1.5 miljard lijdt dan weer aan overgewicht en de bijhorende ziekten. Dagdagelijks worden tonnen voedsel vernietigd terwijl we tegelijkertijd nieuwe manieren zoeken om meer en meer te produceren en winstmarges zo hoog mogelijk op te drijven. We want more but we end up with less! Minder varieteit vooral. En een wereld die met de dag krankzinniger wordt. Een van de vele schokkende voorbeelden die we vanmorgen te horen kregen: zo'n tien jaar geleden stopt Petrini in Asti in een trattoria. Piemontees in hart en nieren bestelt hij peperoni alla bagna cauda (recept volgt later, beloofd). In blijde verwachting stopt hij de eerste vork met gegrilde paprika's in zijn mond en proeft... helemaal niets! Petrini begrijpt er niets van. Asti staat namelijk bekend om zijn heerlijke, smaakvolle, verse paprika's. Wat is dat toch met dit vreemde spul? Dit smaakt helemaal niet naar de beroemde "peperone quadrato di Asti"! Kok erbij en een woordje uitleg graag. "Wat is dat toch met jouw paprika's? Waar heb je die in godsnaam vandaan?" Antwoord van de trotse kok: "Uit Nederland! Daar produceren ze nu namelijk paprika's op aquacultuur die allemaal mooi gelijk zijn zodat je er precies 30 van in een doos kan stoppen. Paprika's die minder kosten en bovendien minder snel bederven! Wat wil een mens nog meer?" "En onze eigen paprika's van Asti dan?", vraagt een stomverbaasde Petrini. "Die produceren we helemaal niet meer" is het antwoord. "Niet meer rendabel. De boeren van Asti houden zich nu bezig met andere teelten. Tulpenbollen voor Nederland. Die blijken hier razendgoed te groeien en met het huidige transportsysteem zijn ze zo ter plaatse!" Dit is het moment waarop Petrini ons aankeek met een blik van "I rest my case" en ik en mijn 24 klasgenoten terugkeken met armen vol kippevel en ogen vol verbijstering. Zijn we werkelijk zo ver heen? "Ja", zegt Petrini. "En dat jullie verward zijn na dit verhaal is niet minder dan de bedoeling. Uit mijn universiteit stap je namelijk niet buiten met nieuwe waarheden en zekerheden. Ik wil dat jullie hier binnen een jaar afzwaaien met een hoofd vol verwarring. Want vanuit die verwarring zullen jullie ogen opengaan en zullen jullie gaan nadenken over de wereld en over een nieuwe weg die eindelijk de goeie zal zijn..."

2 opmerkingen:

  1. En gelijk heeft de man. Het is triestig gesteld. Alles draait om centen. De lekkere grondwitloof van bij ons wordt vb ook als maar vaker verdrongen door die van de hydroteelt. "Jamaar, ik eet niet graag witloof als dat zo bitter is..." Deuh ! Eet dat dan niet hé. Witloof is nu eenmaal (overheerlijk) bitter.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hebt overschot van gelijk, Bart! In de komende dagen gaat professor Morini ons trouwens uitleggen waarom "bitter" better is. Tenminste dat heeft ze toch beloofd. Ik hou je op de hoogte!

    BeantwoordenVerwijderen