woensdag 14 december 2011

Trip along the Loire: between little bleu feet and sumo-wrestlers…

Madame Tardif in the middle of her mysterious mushroom cubes...
Who of you has ever been to the Loire valley to admire its beautiful castles? According to the number of enthusiastic fingers I see up in the air, I would say most of you. But who has also paid a visit during his Loire trip to the birthplace of all these white renaissance pearls? No fingers in the air anymore? Of course, why would you go fifty meters down the earth to have a walk in a cold and drafty limestone quarry if you can just as easily admire some limestone outside from a sunny castle garden? There is no logic in that, is there? And yet, that’s precisely what my twenty-five co-students and I did last week.
Of course, we had a very good reason for doing so since the limestone quarries of the little village of Bourré give home to one of the oldest mushroom farms of France. The quarries where the kings of France got the marvelous stone for their castles appear to be the ideal environment for mushrooms. Not only because they are always humid and you can constantly feel a slight flow of air running through them but also because the temperature inside is stable and around 13°C. Having no kings left to sell their limestone to and noticing the extraordinary conditions of their quarries, Louis Faye and Emirin Buchet decided in 1893 to start using the caves to grow Parish mushrooms. In very short time La Cave des Roches sold two hundred tons of Parish mushrooms a month and continued doing so for years until farmers in the early eighties discovered that one can grow Parish mushrooms about ten times faster in greenhouses.
As we all can understand, a mushroom which grows ten times faster costs ten times less than its slower growing little brother from the limestone quarries. That it also has ten times less taste, is filled with water and rots ten times as fast, didn’t really seem to matter to the big French supermarkets. They only offered their clients the cheap greenhouse mushrooms pronouncing death to most traditional mushroom growers. Except to our friends of Bourré! Since they thoroughly believed that real quality products would always find themselves a buyer, they simply decided to aim for a gastronomic top public.
And right they were. Because the big stars of contemporary haute cuisine would rather eat their toque than have to present a greenhouse mushroom to their guests. And so La Cave des roches started to sell more and more to top restaurants and began growing new and rare mushrooms that wouldn’t have to blush in the company of the other ingredients of Michelin star chefs. Yellow oyster mushrooms proved to be very fancied, just like the famous purple wood blewits. The pieds bleus like the French call them, are most appreciated by chefs because they have a very striking taste and get really crunchy when you bake them, with a nice surprise effect as a result.
But the most exotic of the luxury mushrooms you can find in Bourré is the Japanese Shiitake. The strange thing about this mushroom is the fact that for growing it doesn’t only need a flow of air, some humidity and a cool, constant temperature but also a seismic effect! Doriane Tardif, our guide, explained to us that in nature, these mushrooms are only willing to pop their little heads above the ground after an earthquake. Therefore, gastronomes had to wait until researchers finally discovered the importance of these shocks before they could find and buy this delicacy at mushroom farms.
Thanks to this discovery, nowadays mushroom farmers create relatively small cubes filled with earth, manure and the spores of the Japanese fungus and throw them with a big smash on the floor. After this, they violently punch each cube in order to get the growing process started. It is one hell of a job and certainly not suitable for the small and tiny of us. But at least it made me understand after thirty years of wondering why Japan is the country of the sumo-wrestlers! It has nothing to do with old, imperial traditions like everyone always believes. Sumo-wrestlers are just disguised Shiitake growers smashing the little fellows out of the ground by producing local earthquakes! Nothing more, but certainly nothing less!

dinsdag 15 november 2011

Waarom kinderen en volwassenen een andere smaak hebben...

Deze groenten waren duidelijk niet zoet genoeg voor deze kleine testers!
Na negen maanden studeren aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen weet ik het wel zeker. Er bestaat niets zo intelligents als de natuur. Alles heeft ze voorzien en niets laat ze aan het toeval over. Neem nu bijvoorbeeld de manier waarop onze smaak evolueert. Als kind lust je geen witloof en later ben je er gek op. Toeval? Kwestie van gewenning? Ja en nee. Want ook al is het waar dat je een kind met een minimum aan doorzettingsvermogen aan de meeste smaken kan laten wennen (wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat er wel vaak zeven tot acht pogingen nodig zijn), toch zijn er algemene smaakpatronen die enkel wijzigen met de tijd.
Smaakvoorkeuren zijn namelijk helemaal niet zo persoonlijk als we wel denken. Ze werden door de natuur in onze genen geprogrammeerd om ons te beschermen tegen gevaar. Dat is de reden waarom kinderen van nature uit enkel graag zoete en zoute dingen eten. Bittere en pikante smaken horen in de natuur namelijk bij giftige stoffen en vertegenwoordigen dus een groot gevaar voor kleine mensjes die nog niet weten wat er in de wereld precies eetbaar is en wat niet. Maar kleine mensjes worden groot en terwijl hun voedselkennis met de dag groter wordt, groeit ook hun drang naar nieuwe smaken.
Bitter voedsel of bittere dranken die eerst zo vies smaakten, blijken ons naarmate we ouder worden meer en meer aan te trekken. Omdat de natuur het niet meer nodig vindt ons tegen gevaarlijke stoffen te beschermen? Integendeel! Omdat de natuur beseft dat mensen bij het ouder worden een hoop vrije radicalen in hun lichaam opstapelen die aanleiding kunnen geven tot schadelijke nieuwe celverbindingen zoals kanker. Om mensen te behoeden voor deze nieuwe bedreiging zorgt de natuur ervoor dat we met het verstrijken van de jaren steeds meer trek krijgen in bittere voedingsmiddelen. Die zitten namelijk vol antioxydanten die de vrije radicalen onschadelijk maken en het risico op kanker verkleinen. Helemaal niet zo ongezond dus dat kleine espressootje na de lunch of dat stukje bittere chocola bij de thee. “Bitter is better!” zouden de Engelsen zeggen en daar is de natuur het helemaal mee eens. Van zodra je oud genoeg bent om te weten wat je in je mond mag steken tenminste...

maandag 14 november 2011

Food in Pop Culture: an analysis of the introduction movie of the Flemish mini soap “Van Vlees en Bloed”


When thinking on how food is portrayed in Pop Culture, the first image that popped up in my mind was the introduction movie of the Flemish mini soap “Van Vlees en Bloed”, which should be translated literally by “Of Flesh and Blood”. I think this introduction movie is one of the best examples of how people can use food to tell a story. But also of how the context and the setting in which food is presented to us, creates the biggest part of its meaning.
“Van Vlees en Bloed” is a tragicomedy in 7 episodes and was broadcasted on Flemish television during 2009. The mini soap gives us insight in the lives of a classical butcher family in a small village in Flanders. The soap had a huge success and even won a prize at the Festival de television de Monte-Carlo. The tragicomedy is made by different storylines which are all based on very simple elements and very common events of daily life. The public gets caught by the quarrels between the three children of the old owner of the butchery when she is at the point of dying and a greedy son-in-law wants to sell the butchery to get his part of the heritage. The viewer is made part of the adultery of the butcher with one of his customers and feels the frustration of the butcher’s wife when her husband pretends to be impotent. He follows the romance between the youngest butcher and the girl who works in the butchery on Sundays and the ambitions of the second butcher when he wants to win a bicycle competition organized by the village. He gets irritated like the butcher gets irritated by the very annoying client who comes every morning to the butchery to buy the same 100 grams of salami.
All these very simple storylines of love, adultery, jealousy, greed and the struggle to keep the butchery going are presented by very recognizable actors (by recognizable I mean that they look like normal people, not like models) who speak in Flemish dialect. That’s to say, that they use the language people really speak in small Flemish villages, instead of the Dutch standard language which people are taught at school and which is normally used by actors in movies. The makers of the program clearly choose this type of language to make the distance between the viewer and the events shown in the television program as small as possible. In the same way, all dialogues are kept extremely plausible. A Flemish viewer watches the program laughing constantly but not because of special tricks or special jokes the different characters make. If this program is highly comical, all the humor is created by very simple material, by absolutely ordinary conversations which all Flemish viewers see and hear every day in their own lives.
This search for making a wonderful television show which keeps people stuck on their chairs to see the end of it by using only the most simple elements and no special effects what so ever, is what one can see as well in the introduction movie of the program. Once again, the makers of the program succeed in creating an absolutely captivating atmosphere by showing only extremely common things: meat and the butcher’s hands and instruments. Moreover, in my view they succeed in summarizing in only one minute the whole atmosphere and context of the whole mini soap. Because what is it all about? The program is about a butchery, which becomes immediately clear from the introduction movie since it only shows images made in the butchery. But from the first seconds, the viewer feels already that this isn’t going to be just another reality soap about butchers in Flanders. And that’s because of the music which immediately captures the public.
The music is the very first thing that jumps on the screen even before the viewer has been able to see what is presented (because together with the first notes of music, you get the first image but this image is still blurred). Than the image gets sharper and the spectator can see that we are in a butchery. But not a normal butchery. A butchery where meat moves and falls and curls according to the notes of the music with which the program started. A music which itself isn’t innocent. Because if the whole television show will be absolutely Flemish, even in the smallest details (like the use of the Flemish dialect instead of the standard Dutch), the music clearly isn’t. The music is a kind of tango-like, sensual but also very playful lead that seems to direct the whole introductory movie. It sounds like warm and exotic countries, like seduction, like sensuality but not a too serious one. The music fills the screen and directs the meat and the movements of the butchers hands and instruments. It’s the music which makes the steak fall down. It’s the music that makes the hamburgers get crushed. The music which makes the sausage fill itself with meat. And it is this exotic, sensual, non-Flemish music which promises the audience that there will be more to see than just meat in a simple, Flemish butchery even if that’s all the movie shows.
Thanks to the way in which the meat is presented in the introduction movie, the audience understands the themes of the mini soap before even having seen one minute of the real program. By the way in which they see the meat getting directed by the warm and playful tango-like music, they can expect the same to happen to the meat of the characters they will see in the television show. And so it happens. Like the meat in the introduction movie has to follow the direction of the tango-music, the butcher can’t control his own “meat” and falls and curls according to the smiles of his sexy Dutch customer (again, she’s not Flemish! She’s an exotic element in the Flemish context). The meat, HIS “meat” doesn’t have any power and can only obey to this exotic sensuality. It can only follow and fall. Like the marriage of the butcher falls in ruins when his wife finds out. But nothing is ever definitely ruined in this mini soap. Things can twist in a second. And it’s not because a scene starts with a sensual, elegant tango that it will also end with it. Like in the introduction movie where the music ends with a kind of big, comical “dot”, in the mini soap as well, things can go in one direction only to head completely in another one shortly after.
By watching just this one little movie of one minute where you can only see meat, you can understand the themes, atmosphere, colors and direction of a whole mini soap of more than 7 hours. Just because of the fact that a simple, basic food element like meat is presented in a context and manner which is highly unusual, we understand that this television program which presents itself through a meat movie will not actually talk about meat. Thanks to the music and thanks to the extremely elegant images which turn the meat into sensual dancers or protagonists of a bigger show, the audience clearly understands that something much more interesting than a boring butcher tail is waiting. Therefore, I think the introduction movie of “Van Vlees en Bloed” really deserves to be included in a cours which talks about food in Pop Culture.

zondag 13 november 2011

Studeren aan Unisg: mijn antwoorden op een aantal veelgestelde vragen.

De Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen. Stap de toekomst van eten binnen!
Deze week kreeg ik een mailtje van Lieke die me een aantal vragen stelde over mijn opleiding aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen. Aangezien wel meer mensen me hierover aanschrijven dacht ik dat het nuttig kon zijn mijn antwoorden meteen maar met alle bloglezers te delen. Hier gaan we!
Lieke: “Je schrijft veel over studiereizen maar in de informatiebrochure hebben ze het vaak over papers en presentaties. Hoe zit die verdeling in mekaar?
Nathalie: Tijdens je opleiding maak je zes studiereizen. Vier binnen Italië en twee buiten Italië. Ik schrijf veel over deze reizen omdat ze ten eerste heel interessant zijn maar ook omdat ze gewoon veel tijd in beslag nemen. Dit wil echter niet zeggen dat de opleiding alleen rond reizen draait. Het Masterprogramma bestaat uit een hele reeks zeer korte vakken (een vijftigtal). Twaalf van deze vakken hebben een verplicht examen waar je absoluut voor moet slagen, zo niet krijg je geen diploma. Maar ook de professoren van de technisch gezien “niet verplichte” vakken vragen je om papers te schrijven en presentaties te geven wat iedereen globaal gezien ook doet. Een Masterstudent besteedt dus inderdaad veel tijd aan het schrijven van papers en het voorbereiden van presentaties. Dit is op zich ook logisch aangezien de opleiding erg op communicatie gericht is.
Lieke: “Wat kost een Masteropleiding en zijn er beurzen?”
Nathalie: “De opleiding kost 15000 euro. Met dit inschrijvingsgeld betaalt de universiteit je boeken, de professoren en alle studiereizen (hotel, vervoer, maaltijden). Er komen dus geen extra kosten bij voor het reizen. Persoonlijk heb ik mijn opleiding zelf bekostigd dus ik heb helaas geen informatie over mogelijke studiebeurzen in Vlaanderen. Een Nederlandse klasgenote kreeg wel een studiebeurs van de Nederlandse overheid maar dat proces ging niet van een leien dakje omdat er verwarring bestond tussen de ene Masteropleiding (Italiaanse cultuur en gastronomie) die wel erkend zou zijn in Nederland en de andere (Food Culture and Communications) die dat dan weer niet was. Ik weet helaas niet precies hoe dat is afgelopen.
Lieke: “Welke accomodatie stelt de universiteit ter beschikking en wat vind je hiervan?
Nathalie: “De studentenflats van de universiteit kosten 6000 euro voor 12 maanden. In dit bedrag zitten alle verdere kosten in (ook internet). Je betaalt per maand dus 500 euro voor een flat die je deelt met twee andere studenten. Elke student heeft een eigen (ruime) kamer met een eigen bureau en verder heeft elk appartement uiteraard een badkamer met douche en wasmachine en een keuken. Er is bijvoorbeeld geen zitkamer in de studentenappartementen. Het voordeel van de studentenflats is dat je helemaal niets moet regelen en je er gewoon in kan stappen. Het nadeel is dat je met twee andere mensen samen leeft en dit niet altijd zo gemakkelijk is. In elke mastergroep zijn er ruzies ontstaan tussen flatgenoten en zelfs de mensen die goed met elkaar overweg kunnen, zeggen dat het niet zo gemakkelijk is om zo weinig privacy te hebben. Vooral na een studiereis waar je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat samen bent, is het wel fijn om thuis te komen in je eigen appartementje en eventjes helemaal niks meer met je collega-studenten te maken te moeten hebben.
Zelf heb ik ervoor gekozen om een eigen appartementje te zoeken in Bra via een immo-kantoor. Het voordeel van Bra is dat de prijzen erg laag zijn. Met het geld dat je aan de universiteit betaald zou hebben, vind je met gemak een appartement dat je niet hoeft te delen. Wel is het zo dat je dan uiteraard alles zelf moet regelen wat misschien niet zo simpel is als je geen Italiaans spreekt. Als je naar een immo-kantoor stapt, kunnen zij je zeker helpen maar je moet er wel rekening mee houden dat in Italië de huurder het immo-kantoor betaalt en dit je dus een extra maand huur kost. Maar dan nog was deze oplossing voor mij voordeliger (ook al omdat ik net zoals de meeste mensen mijn stage in het buitenland doe en het appartement dus maar 10 maanden nodig heb. Als je dit goed afspreekt met de huisbaas kan je zo dus twee maanden huur uitsparen die je met de universiteitsflat sowieso kwijt was geweest).
Lieke: “Hoe ver ligt de universiteit van Bra en hoe werkt het vervoer van en naar de universiteit?
Nathalie: “Pollenzo (waar de universiteit is) ligt op zo’n vier kilometer van Bra. Er gaat een bus van Bra naar Pollenzo en de universiteit kan voor haar studenten een jaarabonnement regelen voor 50 euro. Dit is een voordelige prijs en de meeste studenten nemen dit abonnement dan ook. Het enige probleem is dat er heel weinig bussen zijn. ’s Ochtends valt het nog mee maar als je bijvoorbeeld de 16u bus mist terug naar Bra moet je 1u45 minuten wachten op de volgende. Aangezien dit heel vervelend is, proberen de meeste mensen snel een fiets te bemachtigen. Met de fiets ben je op 20 minuten van Bra in Pollenzo. Er zijn ook altijd mensen die gewoon naar school wandelen. Zelf ben ik verschillende keren naar school gewandeld en terug. De weg is prachtig tussen allerlei velden en bossen. Alleen doe je er wel een uur over wat op zich nog altijd beter is dan twee uur op een bus wachten. Ik zou dus proberen een tweedehands fiets te kopen en zoals de meeste studenten naar school te fietsen.
Zo, ik hoop dat ik jullie met deze antwoorden weer een stukje op weg heb kunnen helpen! Veel succes iedereen!

donderdag 3 november 2011

Op studiereis naar Emilia... Tussen varkenvlees en Lambrusco...

Prosciutto di Parma testen met Claudio Ziveri...

Parmigiano specialist Zannoni begeleidt ons bij een parmezaan tasting...

Hoe maak ik tortelli? De leden van Slow Food Convivium Reggiano Apennines laten het ons zien en proberen.

Varkenvlees en Lambrusco, typischer dan dit wordt het niet.

Maar we proeven niet alleen. We leren ook exact waar de salumi vandaan komen.

Deze dame won het kampioenschap pastadeeg uitrollen van Emilia-Romagna. Spectaculair!

De beenhouwers van vereniging "Il Cicciolo d'oro" tonen ons hoe je ciccioli maakt. Wat dat zijn leg ik uit in een volgende blogpost.

Antica Corte Pallavicina. Een eeuwenoude hoeve met een sterrenrestaurant en kelders uit de 13e eeuw.
Die hangen vol met heerlijke culatello die vaak al lang van te voren gereserveerd is. Eigenaar en kok Massimo Spigaroli rekent onder zijn culatello-klanten mensen als Prins Charles, Prins Albert van Monaco en Alain Ducasse. Not bad, not bad...

En hier zien we dan hoe men in Spilamberto het zwarte goud produceert. Geen olie maar wel aceto balsamico...

En gelukkig mogen we ook proeven...

Iemand ooit van Mostarda gehoord? In Azienda agricola Bedogna legt men ons uit dat het een soort jam is die je eet met gekookt vlees en oude kazen. Ze laten ons meteen zien hoe je het bereidt.

En ook hier eindigen we met een tasting...

Om daarna drie verschillende soorten brood en panettone te gaan proeven bij de meest sympathieke bakker uit Italia.

We zagen ze in alle vormen en maten maar tot nu toe nog nooit levend. Daar kwam in Azienda Agricola "Il girasole" verandering in. Blije, biologisch gekweekte varkentjes die maar al te graag kennis kwamen maken.
Onze volgende studiereis is binnen drie weken. Dan trekken we naar Bristol en Londen. Scrambled eggs and afternoon tea, here we come!

woensdag 12 oktober 2011

Duur zegt u?

Paolo Di Croce op een conferentie in Philadelphia.
“Gezond eten is enkel weggelegd voor wie er het geld voor heeft”, dit is één van de commentaren die ik het meest te horen krijg op mijn conferenties, vertelde Paolo Di Croce ons gisteren. Paolo is hoofd van Slow Food International en reist de wereld rond om mensen bewust te maken van wat ze eten en de bijhorende consequenties.
Paolo: “Iedereen in deze wereld heeft recht op toegang tot eten dat binnen de Slow Food filosofie past. Dat wil zeggen op voedsel dat good, clean and fair is. Maar als ik dat zeg, krijg ik altijd te horen dat dat soort voedsel duur is en dat mensen het niet kunnen betalen. Dit is gewoon niet waar. Het probleem is dat mensen nooit stilstaan bij de echte kost van wat ze eten. Daarom deed ik vorig jaar op rondreis in Amerika een experiment. Ik vroeg mensen een voorbeeld van betaalbaar eten. Ze konden zich geen biologische groenten veroorloven omdat dat te duur was maar wat konden ze dan wel kopen? Ik vroeg hen dus mij een voorbeeld te geven van de snack die ze het vaakst kochten en die in hun opinie qua prijs voor iedereen toegankelijk was. Het antwoord was aardappelchips. Daarop trok ik naar de supermarkt om een studie te maken rond prijzen. Bleek dat je in de staten waar ik toen was gemiddeld zo’n 11 dollar betaalde voor een pound aardappelchips. Daarna ging ik naar een biologische markt aangezien mensen mij steeds vertellen dat die plaatsen zo ongelofelijk duur zijn. Ik zocht er de allerduurste aardappel die ik kon vinden en wat bleek? Dit luxepaardje kostte slechts 1,8 dollar per pound. Met als bijkomende verschil dat een verse aardappel van de biomarkt vol vitaminen zit en een zakje aardappelchips je enkel een hoop vet en zout oplevert. En dan vertellen mensen mij dat ze zich geen gezond eten kunnen veroorloven? Misschien wordt het tijd om onze vooroordelen over “goedkoop” en “duur” eten over boord te gooien en eens echt te gaan kijken naar de prijs van ons voedsel.”

dinsdag 11 oktober 2011

Hoe lang zou jij gewacht hebben om te bijten?



Vandaag zag ik in de les één van de grappigste experimenten ooit. Het experiment was op zich misschien niet zo grappig maar het bijhorende filmpje deed onze klas bijna over de grond rollen van het lachen. Hoe dat experiment dan ging? Je vraagt een kleuter te gaan zitten voor een bordje met een marshmallow en vertelt hem dat hij een tweede marshmallow krijgt als hij wacht met het schuimpje op te eten tot je terug bent. Met dit experiment uit 1972 wilden onderzoekers nagaan of er een verband bestond tussen de tijd dat een kind in staat is vrijwillig te wachten op iets dat hij echt wil en het succes dat het kind zou hebben in zijn latere leven. Door de deelnemende kinderen op te volgen en 18 jaar later te kijken waar ze terecht gekomen waren en hoe ze door hun ouders beschreven werden, konden de psychologen een  verband vaststellen tussen de mate van zelfcontrole van de kinderen en hun latere succes. Misschien een ideetje voor ouders die nieuwsgierig zijn naar de toekomst van hun kinderen maar niet meteen bij een waarzegster op bezoek willen?

donderdag 29 september 2011

Studiereis naar Tours... Een paar impressies...

Appels proeven...

Appelsap drinken...

Des oeufs à la couille d’âne proeven...

Geitenboerderijen bezichtigen...

Proberen om niet opgegeten te worden door de geiten...

Confituur van geitenmelk fotograferen...

Paddestoelgrotten onderzoeken...

Gele oesterzwammen bewonderen...

Een prachtige Franse tuin verkennen...

Te beginnen met de groententuin...

Niet vergeten aan alles te ruiken en van alles te proeven...

Bijleren over biologische wijnbouw...

Met onze voetjes in een wijngaard van 106 jaar oud...

De wijn uit die 106 jaar oude wijngaard testen...

Luisteren naar de verhalen van een Franse zoetwatervisser...

Mee zijn netten uitladen en de Loire ingooien...

De vissen uit de netten halen.
Tot zo ver een eerste verslagje van onze studiereis naar Frankrijk. To be continued...

dinsdag 27 september 2011

Meer Belg worden in Italië...

De Belgische vlag... Meer dus dan gewoon drie kleurtjes. Benieuwd hoe de Duitsers die van hen dan uitleggen...

Deze universiteit zal me dus elke dag opnieuw blijven verbazen. Of had er iemand van jullie ooit kunnen voorspellen dat het in Italië en wel aan de Universiteit voor Gastronomische Wetenschappen zou zijn dat Nathalie Stevens na 30 levensjaren te weten zou komen waarom de Belgische vlag zwart, geel en rood is? Ik weet niet of ik de enige Belg met rode kaken moet zijn maar ik had dus geen flauw benul dat die kleuren ook werkelijk een betekenis hadden. Gelukkig kan je aan deze Universiteit geen Master in Food Culture behalen zonder het seminarie van Professor Peter Scholliers gevolgd te hebben. Die zakt elk jaar een keer af naar Pollenzo om studenten van over de hele wereld uit te leggen hoe de Belgische nationale keuken ontstaan is. En terwijl hij dat doet, vermeldt hij tussen de soep en de patatten ook even waar de kleuren van onze nationale vlag eigenlijk vandaan komen. Blijkt – en vergeef me als het volgende voor jullie een evidentie zou zijn – dat het zwart-geel van onze vlag verwijst naar Vlaanderen (ik weet het: ik had er zelf kunnen opkomen maar ik geef toe dat ik dat nooit gedaan heb) terwijl het geel-rood een referentie is aan de kleuren van Wallonië. Doordat de gele kleur in het midden dus zowel deel uitmaakt van de Vlaamse als de Waalse identiteit illustreert de vlag de vereniging van deze twee regionen tot de nieuwe eenheid België. Voor de hand liggend? Zeker. Maar zelf ben ik gastronomie moeten gaan studeren in Italië om deze evidentie rijker te worden. Dus dacht ik dat er misschien nog wel meer onwetende landgenoten zouden rondlopen en dat ik deze Belgische kennis toch wel eventjes met hen moest delen. Op België, zou ik zeggen!

woensdag 21 september 2011

I wanna be Michael Jackson (nee, niet de zanger)!

Michael Jackson, auteur van de wereldberoemde biergids "The World Guide to Beer".
Nu is het genoeg geweest! Er moet iets gebeuren want ik kan er niet meer mee leven. Ik heb het over mijn onbestaande bierkennis. Het is namelijk echt problematisch om als Belg in het buitenland te wonen en dan niks over bier te weten. In België zelf is dat makkelijker want daar is het onderwerp zo banaal dat niemand je er ooit mee lastigvalt (Italianen ondervragen elkaar toch ook niet over pizza). Maar in Italië is het dus echt de hel. Daar heb je je nog geen twee minuten als Belg voorgesteld of je wordt al bestookt met netelige vragen à la “waar ligt de brouwerij van Kwak?” of “wordt La Chouffe in open of gesloten vaten gefermenteerd?”. Dit weekend kende mijn biergêne echter een ongekend hoogtepunt toen ik op een Italiaans huwelijksfeest aan tafel bierles kreeg van een in Brussel wonende Italiaan! Dat is toch de omgekeerde wereld! Italianen die Belgen uitleggen hoe Belgisch bier gebrouwen wordt. En dus moet het uit zijn. Ik heb er de cursus van Professor Marconi bijgehaald en ik begin nu te studeren tot ik meer weet over bier dan Michael Jackson (nee, niet zanger, de bierexpert!). Wie met hetzelfde probleem zit als ik, mag gerust meedoen.
Dus hoe beginnen we hieraan? Wat zit er bijvoorbeeld zoal in een glas bier? Volgens Professor Marconi vier basisingrediënten:  graan, water, hop en gist. Wat graan betreft kan een brouwer kiezen uit vier soorten. Ofwel gaat hij voor gerst (het graan met de meeste enzymen om het zetmeel in de korrels om te zetten naar suikers). Ofwel kiest hij voor tarwe (rijk aan proteïnen wat zich uit in een stevige bierkraag en in een wazig, licht zuur bier). Of hij gaat de goedkope toer op en maakt bier uit rijst- of maïsvlokken (wel minder smaakvol). Als laatste optie is er ook nog haver. Dit is één van de oudste granen die gebruikt worden voor bier en geeft een ronde en zachte smaak.
En dat graan leggen we dan in een bak water tot het in bier verandert? Nee! Je moet het namelijk eerst nog omzetten in mout. Dat was dus al een eerst grote verrassing. Ik heb namelijk jaren gedacht dat mout gewoon één of andere graansoort was. Is het dus niet! Mout is graan dat 48 uur geweekt wordt in water, dan 6 dagen in vaten mag ontkiemen en dan verhit wordt zodat het kiemen opnieuw stopt. Dus je wil dat het kiemt zodat je het dan onmiddellijk kan laten stoppen met kiemen? Ja, dat klopt. Want door het graan net genoeg te laten kiemen maak je de enzymen vrij die het zetmeel in het graan omzetten naar suikers. Wacht je te lang, dan krijg je allemaal kleine graanplantjes die die suikers als voedsel gebruiken om te kunnen groeien. Niet ideaal want dan kunnen wij ze straks niet meer omzetten in alcohol. Mouten dus die boel!
Over die mout valt trouwens nog veel interessants te zeggen. Zo bestaan er een hele resem verschillende soorten mout al naargelang het ontkiemde graan kort of lang verhit wordt en naargelang de temperatuur waartegen dit gebeurt. Pilsmout wordt bijvoorbeeld maximum tot 85 °C verhit wordt en geeft een lichtkleurig bier. Het is de basismout voor alle bieren in de Pils-stijl. Münchener mout krijg je dan weer als je de mout voor lange tijd verhit boven de 100°C. Chocolademout daarentegen wordt een uur lang verhit tussen de 75 en 150°C om de temperatuur daarna nog eens op te drijven tot 220°c. Dit type mout kan je enkel met mate gebruiken (maximum 10% van je moutgehalte) en geeft je bier een heel donkere kleur en een bitter, koffiearoma. De keuze en samenstelling van je mout zal dus in grote mate de smaak, kleur en soms zelfs schuimkraag van je bier bepalen. Maar genoeg nu over mout. Hoe zit het met die andere ingrediënten?
Hop bijvoorbeeld. Over hop kunnen we kort zijn. Hop geeft hoofdzakelijk twee eigenschappen aan bier. Het maakt het bier bitter en het geeft het bier extra aroma’s. Wel is het zo dat alle hopvarianten dit in verschillende mate doen. Zo bestaan er varianten die bekend staan om hun bitterheid maar heb je ook hopbloemen die juist heel zacht zijn en vooral voor de meer subtielere aroma’s zorgen. De keuze tussen de verschillende soorten hop is dus bepalend voor het eindresultaat van je bierbrouwsel. Maar dat is ook de keuze voor het water dat je voor je bier gebruikt. De chemische samenstelling van water heeft namelijk invloed op de smaak en het aroma van bier. Voor Pils en Lagerbier kan je bijvoorbeeld alleen zacht water gebruiken met een laag zoutgehalte. Hard water met een hoger zoutgehalte is daarentegen heel goed om  de zure smaak van donker bier te verzachten. En in Burnton-upon-Trent hebben ze zelfs een speciaal gipsachtige water dat perfect is om een sterk gehopt bier ronder en helderder te maken.
Graan, hop en water, dat is allemaal wel leuk maar het brengt ons hoofd wel nog steeds niet op hol. Klopt, want we hebben dan ook nog altijd geen alcohol in ons bier (en ook geen schuim trouwens). Biergist gaat hiervoor zorgen door de suikers die we hebben vrijgemaakt bij het mouten en bij het koken van onze moutpap om te zetten naar alcohol en koolzuur. Ook hier moet de brouwer weer een keuze maken. Je kan namelijk kiezen voor een ondergist of voor een bovengist, en weer krijgen we telkens een ander resultaat. Ondergist is een gist die werkt bij koele temperaturen (tussen de 5 en 10°C) en die na de gisting naar de bodem van het vat zakt. Typische ondergistbieren zijn alle Pils en Lagerbieren. Bovengist werkt enkel bij hogere temperaturen (tussen de 15 en 25°C) en leidt tot heel andere biersoorten zoals Trappist, Duvel, Palm, etc.
Bierbrouwen is dus een kwestie van creatief zijn, keuzes maken en persoonlijke recepten verzinnen. Met welke graansoort wil ik werken? Op welke manier wil ik dat graan omzetten tot mout? Welk soort hop gooi ik in mijn bier? Gooi ik er ook nog iets anders bij zoals fruit of kruiden? Ga ik voor hard of zacht water? En wat doe ik met mijn gist? Een hoop dingen om over na te denken en over te beslissen dus. Wie bier brouwt is volgens mij dan ook beter geen al te grote twijfelaar. Ik ben in ieder geval blij dat ik er nu eindelijk iets vanaf weet want fascinerend is het wel. En dan is het nu tijd voor een namiddagwandelingetje door Bra met een groot kartonnen bord op mijn rug: “Biervragen hier! Biervragen hier!” Laat die Italianen nu maar komen... Nathalie Jackson is ready!

dinsdag 20 september 2011

Engelse koekjes bakken op vernieuwende Indische wijze...

Zo zagen de Indisch getinte Engelse Rachna koekjes er ongeveer uit...

“Iemand een Rachna-koekje?” Die vraag kregen we afgelopen zaterdag te horen op het huwelijksfeest van een vriend. Rachna was één van de genodigden en had om de lange rit van Milaan naar Merano wat minder saai te maken een zak koekjes gebakken die zo groot was dat zelfs haar altijd hongerige medepassagiers Spyros en Manuel hem in drie uur niet hadden leeggekregen. En zo ging de zak de tafel rond en werd er gretig gebeten in de kraakverse, ronde koekjes. “Mmm!”, “heerlijk!”, “complimenti!” weerklonk het en daar deed de zak al een tweede rondje.
Tot Fabrizzio, de jongen naast mij, plots een mysterieus ingrediënt in de koekjes meende te bespeuren. Het leek wel curcuma. Of komijn. Of één van die andere kruiden die je wel eens in Indiaanse curries proeft. “Dat is toch logisch”, vond zijn vriendin. “Rachna is Indische dus zullen dit wel typische, Indische koekjes zijn.” “Toch wil ik er het fijne van weten”, zei Fabrizzio en begon al zwaaiend de aandacht van Rachna te trekken die aan de overkant van de tafel druk in gesprek was. “Rachna, wat een fantastische koekjes zijn dit! Is dit een Indisch recept?” Rachna schudde ontkennend het hoofd en zei dat het eigenlijk heel gewone Engelse koekjes waren. Niks speciaals. “Maar hoe komt het dan dat ik er iets van een Indische curry in herken?” bleef Fabrizzio verbaasd aandringen. “Je moet er toch iets aan hebben toegevoegd?” Rachna werd rood en antwoordde met verontschuldigende stem dat ze de koekjes gebakken had op de bakplaat waar ze de dag tevoren Chicken Tandoori op had klaargemaakt”. Een luid lachsalvo weerklonk aan onze tafel en iemand riep “Rachna, waarom zeg je dat nu in godsnaam? Je had gewoon moeten doen of het je eigen geheime recept was! Dat had iedereen zo geloofd en dan was je in plaats van een slechte afwasser een unieke culinaire vernieuwer geweest!”
Ik knikte en lachte mee. Hoewel ik wist dat Rachna’s ongewilde kookexperiment misschien wel vernieuwend maar niet helemaal uniek was. Ik was het procédé namelijk al eens eerder tegengekomen. Meer bepaald in Oostende toen ik een pannekoek met chocoladesaus bestelde die een vreemd extra smaakje bleek te hebben. Ik zat maar te piekeren en te peinzen over waar ik die bekende, zoute toets toch van kende toen ik plotseling de man aan het tafeltje naast me het laatste stukje van zijn omelet met spek in zijn mond zag steken. Een omelet die – toen viel het me pas op – precies even groot was geweest als mijn goudbruine pannekoek die vijf minuutjes na zijn bestelling was gearriveerd. Toen had ik heel boos en verontwaardigd gereageerd op de zogenaamde luiheid en het gebrek aan “sérieux” van de kok.
Nu, zo’n drie jaar later, met de smaak van Rachna’s verrassend lekkere koekjes nog op mijn lippen, begin ik toch een beetje aan mezelf te twijfelen...Heb ik er echt goed aan gedaan de dienst Hygiëne op die Oostendenaars af te sturen? Of heb ik het culinaire talent van een jonge doch nog iets te onervaren Vlaamse vernieuwer in de kiem gesmoord? Geen tijd om hier verder over te piekeren. Er staat nog een reuze afwas op me te wachten. Alhoewel...

maandag 19 september 2011

Wortels verkopen dankzij het bambi-effect!

Taak van de dag: tover deze groenten- en fruitschaal om tot een succesvol reclamefilmpje voor knapperige groenten!
Dario Leone legt Peter en Rossana uit hoe onze camera werkt.
Rossana op konijnooghoogte in het gras, de lens gefocust op het decor van ons reclamefilmpje: de verlaten picknick...
Vorige week is er in de les een konijn vermoord! En dat nog wel met voorbedachte rade! Verzachtende omstandigheden zouden kunnen zijn dat het slachtoffer van pluche was en dat het bloedvergieten gebeurde in naam van de kunst, maar toch. Medestudent en professioneel filmmaker Peter legde ons namelijk uit dat te mierzoete reclamefilmpjes gewoon niet werken. En aangezien dat nu eenmaal de taak van de dag was – een reclamefilmpje maken over de knapperige groenten van een supermarkt – legden zelfs de meest zachtaardigen onder ons zich neer bij deze harde realiteit.
De week was al intens begonnen met een spoedcursus in film maken door de piepjonge Professor Leone. Die liet ons voorbeelden zien van wide shots, middle shots en zelfs cowboy shots! Allemaal heel interessant vooral omdat hij erbij vertelde dat elk soort shot een eigen sfeer creëerde. Het was dus belangrijk dat je goed nadacht over welk type shots je in je filmpje wilde steken. Wel begrijpelijk allemaal zolang het over mensen ging maar hoe moest dat dan met groenten? Of gold daar ook dat als je de wortel van onderuit filmde je die heel dominant deed overkomen? Of net belachelijk door hem van bovenuit te filmen? Ik vond het toch allemaal wel wat moeilijk.
Gelukkig bleken mijn medestudenten er meer verstand van te hebben en zo kwam het dat je ons heel de voormiddag lang al filmend op onze buik door het gras kon zien kruipen. We hadden namelijk beslist dat we de knapperigheid van onze testgroenten zouden laten vaststellen door een moeder- en babykonijn. Mama konijn zou met de kleine uk de resten van een verlaten picknick proeven en tot de conclusie komen dat enkel de wortels van Supermercato Croccante door de beugel konden.
Klinkt klef? Nou, dat vond Peter ook. Je verkoopt toch geen knapperige groenten met een slappe film? Nee, hier was duidelijk nood aan een ingrijpend bambi-effect. En zo stierf Ma Konijn even laten getroffen door een verdwaalde voetbal. Pijnlijk maar wel de juiste keuze. Of denken jullie misschien dat het toeval is dat de wortelafdeling van Supermercato Croccante al dagen uitverkocht is en Disney ons al heeft gecontacteerd voor een sequel?

vrijdag 16 september 2011

Hoe fruit om 4 uur 's nachts kan helpen tegen luidruchtige buren...

John Cleese toont zijn studenten hoe zich te verdedigen tegen een banaan.
Het is vier uur ‘s nachts en weer lig ik in bed te luisteren naar schuivende stoelen, onafgebroken gebonk en een continu pratende stem. Dat doe ik wel meer de laatste tijd aangezien mijn bovenbuur Emre blijkbaar enorm veel te vertellen heeft en vooral enorm veel stoelen te verschuiven heeft (om de dertig seconden verschuift hij een nieuwe). Hij heeft ook enorm veel waar mee of op gebonkt moet worden. Zo zie je toch maar hoe ieder mens een compleet verschillend energielevel heeft. Ik bedoel. Als ik zoals Emre alle stoelen van mijn appartement om de dertig seconden één voor één zou moeten verschuiven en daarbij ook nog eens op dingen zou moeten bonken en onafgebroken zou moeten praten zoals hij zou ik na tien minuten waarschijnlijk al helemaal uitgeteld zijn. En ik heb zelfs maar vier stoelen! Maar Emre niet. Die houdt dat vannacht toch al zo’n vier uur vol. Hij heeft ongetwijfeld dan ook een betere conditie dan ik (hij traint dan ook minstens twee nachten per week). En hij heeft tijd om te recuperen overdag. Iets wat mij helaas niet is toebedeeld. Ik zou dus eigenlijk zoals Alessandro ooit deed als een razende met een bezem tegen het plafond moeten beginnen bonken (kwestie van mee te doen in de bonkvreugde) maar dat vind ik als vriendelijk meisje toch net iets te aggressief. Bovendien ben ik een foodstudent en vind ik dat ik dat ten alle tijden tot uiting moet brengen. Ik bedacht dan ook net dat ik me misschien zou kunnen laten inspireren door de zelfverdedigingsleraar uit Monty Python. Die wilde zijn leerlingen toch leren hoe ze zich konden verdedigen tegen een aanval met vers fruit? Misschien kan ik vannacht de rollen even omkeren en proberen mezelf niet tegen maar met vers fruit te verdedigen. Vers fruit tegen lawaaioverlast! Wat denken jullie? Appels gooien tegen het plafond? Of ananassen? Of cocosnoten? Even kijken wat ik voor munitie kan vinden op dit uur. Hm. Een half bakje blauwe bessen en een schijfje watermeloen. Misschien niet ideaal. Want bessen bonken niet echt en over watermeloen kwam ik vandaag in de les te weten dat het zeer gevaarlijk en explosief materiaal is (In Majorca is het zelfs verboden dit fruit op je composthoop te gooien). Ik zou natuurlijk even bij Emre kunnen langsgaan om te vragen of hij soms wat hard projectielfruit heeft dat ik tot morgen kan lenen! Maar nee, dat is op dit uur ongepast. Je maakt nu eenmaal geen mensen wakker om 4 uur ’s nachts. Zelfs niet als ze met een schuif- en bonktraining bezig zijn. En zelfs niet als je volledig zonder fruitmunitie zit.

donderdag 15 september 2011

Attentie! Attentie! Ivan De Vadder in aula 2 gevraagd!


De enige Cinotto foto die ik vond die een beetje een beeld geeft van de omvang
van deze vriendelijke, maar helaas hyperkinetische, reus.

Kan iemand mij zo snel mogelijk het gsm-nummer van Ivan De Vadder bezorgen alstublieft? Ik moet namelijk volgende maand een presentatie geven voor de klas over onze studiereis naar Emilia en daarvoor heb ik een man nodig met resolute en strenge hand. Niet om mijn medestudenten stil te houden maar wel om Professor Cinotto zo’n vijftien minuten lang op zijn stoel te houden. Want wat gebeurt er als Professor Cinotto niet op zijn stoel zit? Dan begint hij te wandelen. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Twee stappen vooruit, twee stappen achteruit. Een hele dag lang!!! Zeer vervelend als die twee stappen dan nog precies gezet worden tussen jou en de spreker van dat moment. Doug en ik (wij zitten meestal vooraan in de klas rechts waar ook Cinotto zou horen te zitten wanneer hij presentaties beoordeelt) waren gisteren dan ook bijna dolgedraaid. Gelukkig was ik het weekend voordien met mijn aanstaande gemaal op motorweekend geweest en had ik dus nog een doosje kauwgum tegen wagenziekte in mijn handtas zitten want anders had ik de dag echt niet overleefd. Op een gegeven moment had ik de grote ijsbeer (Cinotto moet dan natuurlijk ook net weer de enige Italiaan met de omvang van een Deen zijn) bijna met een fikse ruk weer op zijn stoel gesleurd, ware het niet dat ik mijn eigen presentatie nog moet geven en ik the big man dus nog even te vriend moet houden. Vandaar dus dat ik de hulp van Ivan nodig heb. Niet alleen omdat Ivan een neutraal persoon in het universiteitslandschap is en van Cinotto dus niks te vrezen heeft, maar ook omdat hij – zoals elke De Zevende Dag fanaat wel weet – ervaring heeft met het in de hand houden van hyperkinetische subjecten. Wie niet weet waar ik het over heb, surft maar even naar onderstaande link en spoelt door tot 1min 47. Dus, Simone Cinotto, wees gewaarschuwd! Ivan the Terrible, is coming… Niet, Ivan?
Ivan De Vadder in De Zevende Dag. Streng maar rechtvaardig...

maandag 12 september 2011

Spicy Rose is back!

Spicy Rose is back! En dat zullen we geweten hebben!

Middeltjes tegen buikpijn, tandpijn, rugpijn, maagpijn of gewoon een sneetje in je vinger? Eén adres: Spicy Rose! Originele receptjes om in een handomdraai goudgele rijst te maken, een originele cocktail te serveren of je wekelijkse steak een exotisch tintje te geven? Eén adres: Spicy Rose! Sterke verhalen over de herkomst van basilicum, het oudste middel tegen tandpijn of de inhoud van een New Yorkse picknicktas? Eén adres - ik kan het niet genoeg herhalen: Spicy Rose! Want ja, lieve lezers, mijn aankondiging van een paar maanden geleden (zie mijn juli-blogpost over papaya) heeft zich omgezet in realiteit en mijn fantastische klasgenote en voedselprofete Rose Colon heeft eindelijk haar eigen site opgestart waar ze haar lezers dagelijks verrast met een nieuwe kooktip, een nieuw keukenweetje of het laatste culinaire geheim. Korte tekstjes die je op minder dan één minuut tijd verrassen, iets bijleren of nog beter... gewoon in een zonnige “Spicy Rose”-stemming brengen. De ideale start voor de dag van elke culifan! Geniet ervan! http://thespicyrose.tumblr.com/

woensdag 7 september 2011

Fotorecepten! Photo recipes! Il Bonet by Giulio and Martina

Zoals jullie kunnen lezen hebben was augustus de maand van het tomaten inmaken in het Piemonte van mijn Italiaanse schoonmoeder. Om ook september in Piemontese stijl in te zetten maar niet altijd dezelfden aan het werk te zetten, ging ik een kijkje nemen in de keuken van de jongste nazaten van de familie Minelli. Daar toonden Giulio en Martina, Alessandro’s neefje en nichtje, me hoe je één van de meest typische dessertjes maakt uit de streek aan de voet van de bergen: il bonet! Il bonet is een soort chocoladepudding met liqueur en Amaretto-koekjes in en zoals jullie kunnen zien op de foto’s helemaal niet moeilijk te maken. Veel succes!

Ingrediënten:
-          4 eieren
-          4 eetlepels suiker
-          500 ml melk
-          200 gram Amaretto-koekjes (makkelijk te vinden bij Delhaize)
-          40 gram cacao-poeder
-          een half glas liqueur (het traditionele recept stelt rhum voor maar wij gebruikten brandy)

As you all saw a couple of weeks ago, my Piedmontese mother-in-law dedicates the whole month of August to her tomato-sauce preparation and conservation. Since I wanted to start September with another typical recipe of this region without putting her back to work, I decided to go and have a look in the kitchen of the youngest members of the Minelli family. There, Giulio and Martina, Alessandro’s little nephew and niece, showed me how to make one of the most famous desserts of this wonderful region: il bonet! Il bonet is a kind of chocolate pudding with liquor and Amaretto biscuits in it. As the pictures show, it’s very easy to make. Good luck!
Ingredients:
-          4 eggs
-          4 kitchen spoons of sugar
-          500 ml of milk
-          200 grams of Amaretto biscuits
-          40 gram of cacao powder
-          Half a glas of liquor (the traditional recipe states that one should use rhum but we used brandy instead)


-          The young cooks with their ingredients.
-          De jonge koks achter hun ingrediënten.

- Put 40 grams of sugar in a bowl.
- Doe 40 gram suiker in een kom.


- Break and beat up the eggs.
- Breek de eieren en kluts ze.



- Make a crumble out of the Amaretto biscuits.
- Verkruimel de Amaretto koekjes.


- Bring the milk to boil.
- Breng de melk aan de kook.

- Add part of the milk bit by bit to the cacao powder while mixing everything and crushing the cacao powder so that all little balls are gone and you obtain a smooth mixture.
- Voeg een deel van de melk beetje bij beetje bij het cacao poeder en roer goed zodat er geen klontertjes meer in het cacao-melkmengsel zitten en alles mooi glad aanvoelt.


- Add the rest of the hot milk to the eggs and keep stirring.
- Voeg de rest van de melk bij de eieren en blijf roeren.

- Add the smooth cacao mixture to the milk and eggs.
- Voeg het gladde cacaomengsel bij het melk-en-ei-mengsel.

- Add the crumbled biscuits and stir.
-Voeg de verkruimelde koekjes toe en roer.

- Add the rhum or brandy and keep on stirring.
- Voeg de liqueur toe (rhum of brandy) en blijf roeren.

- Cover all the sides of your baking dish with a mixture of sugar and a bit of water.
- Bedek alle zijden van je bakvorm met een mengsel van suiker en een beetje water.

- Caramelize your baking dish holding it above the flame of your gas stove.
- Karameliseer je bakvorm door hem in de vlam van een gasvuur te houden.

- Put the cacao-mixture in the caramelized oven dish.
- Doe het cacaomengsel in de gekarameliseerde bakvorm.

- Take a bigger oven dish and fill a third of it with water.
- Neem een grotere ovenschaal en vul een derde ervan met water.

- Cover your first oven dish with aluminum foil and put it in the second oven dish.
- Bedek je bakvorm met aluminiumfolie en zet de vorm in de gedeeltelijk met water gevulde ovenschaal.


- Put the bonet in a preheated oven on 180°C for 30 minutes. Than try the pudding with a fork to see if it's all solid. If not, leave it a bit longer.
- Plaats de bonet in een voorverwarmde oven op 180°C gedurende 30 minuten. Prik vervolgens met een vork in de pudding om te kijken of hij volledig is opgesteven. Zo niet, moet hij nog even verder bakken.

- The result presented by our proud little cooks! Bravi, Giulio e Martina!
- Het resultaat gepresenteerd door onze trotse kleine koks! Bravi, Giulio e Martina!